Tugay sabah karısıyla birlikte kahvaltısını yapmıştı. Cumartesi günü olduğu için ofisi biraz geç açacaktı. Saat 11’i gösterdiğinde artık hazırlanma vakti gelmişti. Televizyondan dikkatini çekip yanında oturan karısına döndü.
"Ben gideyim artık," dedi yumuşak bir sesle.
"Tamam canım," diye karşılık verdi Kardelen. İkisi de boş kahve fincanlarını mutfağa taşıdılar. Tugay askılıktan ceketini aldı ama henüz giymedi. Evden çıkmadan önce karısına sarıldı.
"İstediğin bir şey var mı?"
"Hayır canım, yok."
"Olursa mesaj atarsın."
Kardelen başını adamın göğsüne yaslamıştı. Şimdi hafifçe kaldırıp yüzüne baktı.
"Tamam. Hadi hayırlı işler."
"Teşekkür ederim birtanem." Tugay, alnına kısa ama içten bir öpücük kondurduktan sonra evden çıktı.
Apartmandan inerken tam arabasının kapısını açacaktı ki
