24- Işığın Karanlık Dokunuşu
Hayatım nasıl bu noktaya gelmişti? Belki de bunu sorgulamak için bile artık çok geçti. Bir şekilde alt üst olan bir düzen vardı ve bunu yaşıyordum. Hayal kırıklığı, üzüntü ve öfke şuan hissedebildiğim en güçlü ve yoğun duygular bunlardı. İnanmak istemediğim bir gerçek ile yüz yüzeydim, bütün gücümle bunu inkar etmek için bağırmak istiyordum. Benim yüzümden ölmüş olmalarını kabul edemiyordum. Onları asla geride bırakmamalıydım. İçimi yiyip bitirmeye başlayan bir hastalık gibi sarmıştı bedenimi pişmanlık. Her hücremde hissedebiliyordum üzüntüyü. Akmak isteyen göz yaşlarım birikiyor ancak bir türlü düşmüyordu yanaklarımdan. Bunu engelleyen şey öfkeydi. Ruhumun derinliklerinden yükselen bir alev gibi kanımı kaynatıyor, kalbimi hızlandırıyordu. Aynı anda bir çok duygu bedenimde geziyordu a
- Writer
