Kız benim odamı kendi eviymiş gibi açıp dalmış, utanmadan bağırıyordu.
"Serdar. Kalk! Bu kız kim, açıkla!"
Bir anda kan beynime sıçradı. Hangi hakla benim odama girip beni sorguluyordu? Ama daha sesimi bile çıkaramadan Serdar diğer odadan çıktı. Yüzünde hem uykusuzluğun hem de hastalığın izleri vardı.
“Ne bağırıyorsun kızım? Ayrıca Serdar ne? Sanki birlikte bot bağladık.” dedi sakin ama biraz da yorgun bir sesle.
Kız kollarını göğsünde kavuşturdu, dudaklarını büzdü.
“Ha, ona da varırdık aslında. Bir bot bağlatmadığın kaldı demek isterdim ama doğru, o da kalmadı. Annem geliyor, annem! Dua et aşağıda oyaladı da timin görmedi bu manzarayı. Artık lojmana da kız atılmaz ya. Gönder şu kızı. Vallahi anam görürse canına okur.”
Ben kıpkırmızı kesilmiştim. “Kız atmak” lafı mideme yumruk gibi
