Gecenin ayazı, nefesleri beyaz buharlar halinde havaya karıştıracak kadar keskindi. Aykaran ormanının derinliklerinde, sınır nöbetleri eskisinden çok daha sıkı, çok daha acımasız bir rutine bağlanmıştı. Karanlıkta pusuya yatan tehlikeler, sadece bedeni değil, zihni ve kalbi de yoruyordu.
Ancak Sarah’ın içini üşüten şey, gecenin o keskin ayazı değildi. Onu asıl titreten, göğüs kafesinin hemen altında, kalbinin tam ortasında büyüyen ve bir türlü söküp atamadığı o koca boşluktu.
Çam ağaçlarının kalın gövdelerine yaslanarak sınırın batı yakasını gözetlerken, yeşilimsi ela gözleri karanlığı tarıyordu. Kıvırcık kumral saçları rüzgârda savruluyor, yüzündeki çiller ay ışığında solgun birer nokta gibi parlıyordu. İnsan formundaydı ama içindeki dişi kurt huzursuzdu toprağı eşelemek, başını gökyüzü
