Evin kapısı kapısı büyük bir gürültüyle kapandığı an, içerideki o sıcak ve güvenli atmosfer saniyeler içinde paramparça oldu. Şöminede yanan ateşin çıtırtısı, dışarıdan gelen o kan dondurucu, boğuk kükremelerin yanında cılız bir fısıltı gibi kalmıştı.
Dolunay, parmakları Meva’nın titreyen bileğine sımsıkı kenetlenmiş bir halde salonun ortasında donakalmıştı. Dışarıdaki sesler bir insanın zihninin algılayabileceği türden değildi. Dev ağaçların gövdelerine çarpan ağır bedenlerin çıkardığı o sağır edici gümbürtüler, etin yırtılma sesi, kemiklerin çatırtısı ve havayı titreten o yırtıcı kurt ulumaları... Cehennemin kapıları Aykaran ormanında, tam da pencerelerinin dibinde aralanmıştı.
“Luna...” diye fısıldadı Meva, sesi öylesine cılız çıkmıştı ki kendi bile zor duydu. Boşta kalan eliyle boynu
