Umut’un Anlatımıyla
Sabaha kadar gözüme uyku girmedi desem yeridir. Dönüp durdum, tavana bakıp kendi kendime düşündüm. Benim karımı kimse üzemezdi. Arzu’yla daha yeni yeni birbirimizi tanıyorduk. Aramızdaki bağı, dışarıdan karışmak isteyenlere fırsat vermemeliydik. Bizim hikâyemiz, başkalarının lafına kurban edilemeyecek kadar kıymetliydi.
Sabahın ilk ışıkları perde arkasından sızarken başımı yastıktan kaldırdım. Yanımda, yüzüne düşen bir tutam saçla uyuyan Arzu’ya baktım. Öyle huzurluydu ki insanın içi ısınıyordu. Hafifçe gülümsedim, dudaklarımı yanağına yaklaştırıp küçük öpücükler kondurdum.
“Uyan bakalım uykucu karım,” dedim yumuşak bir sesle.
Arzu, gözlerini aralamadan mırıldandı: “Biraz daha lütfen Umut…”
“Ne biraz daha karıcığım?”
“Uyuyalım lütfen…”
Kahkaha atmamak için kendim
