Süheyla Meriç...
Hayal değildi; son bir haftanın nasıl geçtiğini anlamadan, ruhumdaki yaraları yamayıp işimi gücümü yoluna koymuştum. Ama içimdeki o huzursuz ses hiç susmuyordu, Benim mutluluğum, bir sonraki fırtınaya kadar verilen kısa bir mola gibiydi.
Adımın "kız kurusuna" çıkması için her gece dua ediyordum. Varsın kimse kapımı çalmasın, varsın mahalleli arkamdan konuşsun... Yaşlı adamlara meze olacağıma, babamın ocağında bir gölge gibi kurumayı bin kez göze alırdım. Ama olmuyordu; felek benim adıma kurulan masalarda zarını çoktan atmıştı...
Bugün yine bir "kısmet" peydah olmuştu. Cizre merkezden, eşi yeni vefat etmiş, yaşı kemale ermiş bir dede... Abilerimin ballandıra ballandıra anlattığına bakılırsa cebi doluydu ama ruhu çoktan çürümüş olmalıydı. Aracılar vasıtasıyla haber salmış
