“Güzel. Çok güzel.” Anna, çekmeceden acil durum doz kitini çıkardı. İçinde deneysel nöroinflamatuvar inhibitörler vardı. Hiçbirinin bu tarz bir virüse ya da hastalığa karşı denenmişliği yoktu ama birini seçti. Bistürinin yanında taşıdığı iğne setini çıkardı, koldaki temiz bir damarı bularak enjeksiyonu yaptı.
“Yardımı olur mu?” diye fısıldadı Seo-Yun.
“Göreceğiz,” dedi Anna.
Tam o sırada, binanın içinde yankılanan ağır adımlar bir koşuyor gibiydi—düzensiz, sarsak adımlar. Ses, koridor boyunca hızla ilerlerken, her darbede duvarları sarsıyor, metal zemin üzerinde yankılar yapıyordu. Adımlar bir noktada duruyordu, ardından yeniden başlamadan önce derin bir nefes sesi geliyordu. Bir koşuşturmadan, bir kaçıştan daha fazlasıydı bu; bir vahşet, bir anlık akıl kaybı ve paniğin birleşimiydi.
