Zoe güçlükle dizlerinin üzerine geldi, elleri hâlâ titriyordu. Omuzlarını toparladı, ayağa kalktı ama bakışlarını Elazia’dan ayıramadı.
“Sen?” diye sordu; kelime, içinde büyüyen korkunun bir yansımasıydı.
Elazia başını hafifçe öne eğdi. Kanla kaplı ellerine, paramparça olmuş kıyafetine baktı. Her yerinden siyah ve kırmızıya dönmüş akıntılar sızıyordu.
“Halimi görüyorsun,” dedi; sesi bu kez histerik bir tona bürünmüştü, gülmeye meylederken ağlamaklı bir çatlaktaydı. “Her yerim kanla kaplı. Ne olduğunu bilmiyoruz. Değişiyor muyum, bilmiyorum. Hastalık kaptım mı bilmiyorum. Alt kattaki banyoyu kullanıp temizleneceğim. Ne olur olmaz... Üst katta kal. Kendimi içeriden kilitleyeceğim. Bir şey olursa... seni ararım. Hâlâ hatlar çekiyor, sanırım.”
Zoe öfkeyle bir adım attı, sesi daha yükse
