Cümleyi bitirdiğinde sesi titriyordu. Sözcükler, dudaklarından dökülürken bir kararlılık taşıyordu belki, ama o kararlılığın ardında incecik bir çatlak gizliydi; sanki her an kırılabilirmiş gibi. O an inandığı şeyin gerçek mi yoksa yalnızca bir hayal mi olduğunu kendisi bile bilmiyordu. İçinden yükselen his, daha çok bir dileğe benziyordu—gerçekliğe tutunmaya çalışan, ama aslında hiç var olmamış bir şeye sarılan bir dilek. Ama umut, her şeyin ortasında hâlâ oradaydı. Sessizce ama inatla. Göğsünün içinde ufak bir kıvılcım gibi yanıyor, bazen yok olacakmış gibi sönükleşiyor, bazen de bir anlığına parlayarak varlığını hatırlatıyordu. Gözlerinin içinde, titrek bir inançla parlayan o ışık, karanlıkla boğuşan gecenin içinden çıkmaya çalışan bir çocuğun cesareti gibiydi. Elazia ona bakmadı, sadec
