เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ยังทำให้โรสคิดไม่ตก แต่โชคดีที่ตระกูลหยางไม่ได้ให้เธอเข้าไปทำงานบริหารตอนนี้จนกว่าเธอจะเรียนจบและลี่ชินเองก็ต้องทำตัวให้ปกติที่สุดมีหน้าที่เรียนให้จบ แม้ทางบ้านต้องการให้เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศทันทีที่เรียนจบแต่เขาขอปฏิเสธการอยู่ไกลกันกับโรสในทันทีและเขาจะเรียนที่เมืองไทยตามเดิม
สายแล้วแต่เธอยังไม่ยอมขยับตัวออกจากห้องเพื่อไปเรียนเหมือนปกติ เพื่อนของเธอเริ่มส่งข้อความมาตามไม่หยุด เสียงมันดังจนลี่ชินต้องขมวดคิ้วเลยทีเดียว เขาเดินเข้ามามองหน้าคนรักที่เอาแต่เหม่อลอยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาสะกิดหัวไหล่เธอเบาๆ ให้รู้สึกตัว
"ว่าไงคะ" โรสเอ่ยตอบเสียงเบาราบเรียบ ลี่ชินไม่ได้พูดอะไรแต่นั่งลงข้างๆ ก่อนจะดึงโรสมากอดเหมือนที่ทำปกติทุกวัน
"ทำไมถึงเหม่อแบบนั้นหล่ะครับ ผมอยู่ตรงนี้ไง" โรสกอดคนตัวโตกว่าเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบออกมา
"ไม่เป็นไรหรอก เราไปเรีย
