ปราบพยศรักยัยรุ่นพี่

ออกสื่อ...

ไม่นานนัก รถของอาลี่ก็มาถึงงานและเขาจอดรถให้ทั้งสองคนลงไปก่อน แล้วเขาโทรเรียกเลขาให้มาเอารถไปจอดให้ เขาเดินตามคนตัวเล็กที่ดูสูงขึ้นเพราะรองเท้าที่สูงถึงห้านิ้ว แต่เธอเดินอย่างคล่องแคล่วไม่มีสะดุดเลยเพราะคงชินกับมันนั่นเอง

"อาลี่ เดี๋ยวพี่ขอไปทำงานก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกัน" โรสยิ้มให้เพื่อนของตัวเองก่อนจะเดินออกไป แต่อาลี่กลับก้าวขายาวๆ ไปถึงคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหู

"เดี๋ยวผมทำงานแปปนึงแล้วจะเดินไปหานะครับ" อาลี่ยิ้มให้คนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะผละออกมา ต่างคนต่างไปทำงาน

โรสที่งุนงงในท่าทีของเพื่อนตัวเองแต่ก็ไม่ได้สนใจ เธอเดินกรีดกรายไปหาลูกค้าที่นัดไว้เช่นเคย

อาลี่เดินกลับไปหาพ่อกับแม่ และบอกท่านให้ร่วมมือกับเขาหน่อย

"คุณพ่อครับ ช่วยอะไรผมสักอย่างได้มั้ยครับ" อาลี่ขอร้องพ่อของเขา

"ให้พ่อช่วยอะไรล่ะลูก" คุณชาลีถามลูกชายคนเดียวของเขาอย่างสงสัย

"คุณพ่อรู้จักพี่โรส หลานสาวคุณลุงเทียนชัยมั้ยครับ"

"รู้จักสิลูก เป็นหลานสาวบุญธรรมนะ คุณเทียนชัยรับมาอุปการะต่อเพราะเห็นว่านิสัยดีและทำงานเก่ง วันนี้ลูกก็ไปรับเธอมาด้วยไม่ใช่หรอ"

"พี่โรสเป็นเพื่อนในกลุ่มที่มหาลัยครับคุณพ่อ แต่ผมไม่รู้นิสัยเธอเท่าไหร่เลยอยากมาถาม" อาลี่ยิ้มน้อยๆ ให้กับพ่อของตัวเอง

"ชอบเขาล่ะสิเราอ่ะ แล้วตกลงจะให้ช่วยอะไร"

"ถ้ามีงานไหนที่พอจะให้พี่โรสทำได้ช่วยอนุมัติด้วยนะครับคุณพ่อ"

"จะแอบช่วยเขารึเราน่ะ"

"ครับ เดี๋ยวผมขอไปเดินกับพี่โรสนะครับ"

"ไปเถอะๆ ถ้าเป็นหนูโรสพ่อไม่ห้ามหรอก แต่ว่าในฐานะเพื่อนไปก่อนนะเจ้าลูกชาย"

"รับทราบครับพ่อ"

อาลี่รีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปหาคนตัวเล็กกว่าที่กำลังเจรจาเจื้อยแจ้วอยู่ไม่หยุด การวางตัวและการใช้น้ำเสียงในการคุยกับลูกค้า อาลี่นั้นประทับใจไม่น้อย หากได้มาเป็นเลขาของเขาตอนเรียนจบจะดีแค่ไหนนะ

โรสเห็นเพื่อนเดินเข้ามาจึงหยุดสนทนาชั่วคราวแล้วขอตัวลูกค้าสักครู่

"เดี๋ยวน้องโรสขอตัวสักครู่นะคะ เดี๋ยวมาค่ะ"

"รีบกลับมานะคะกำลังคุยกันสนุกเลยเชียว" ลูกค้ารายใหญ่ของเธอกล่าวอย่างเอ็นดู

โรสเดินออกมาหาอาลี่ที่กำลังก้าวเท้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม เธอส่งยิ้มให้เพื่อนของตัวเองอย่างไม่คิดอะไร

"เดินออกมาทำไมครับ ผมกำลังจะเดินไปหาอยู่แล้วเชียว"

"ก็เจ้นึกว่าอาลี่มีอะไรด่วนซะอีก ตกลงไม่มีอะไรหรอ"

"ไม่เลยครับ จะมาเดินเล่นกับพี่โรสต่างหาก" รอยยิ้มกริ่มนั้นทำให้โรสหัวเราะหึหึในลำคอก่อนจะเดินนำกลับไปหาลูกค้าเช่นเดิม

"อ้าวหนูโรสมาแล้วหรอจ๊ะ พอดีเลยจะมีงานจัดเลี้ยงที่บ้านของซ้อนะ อย่าลืมชวนคุณลุงไปด้วยนะจ๊ะ" คุณนายท่านหนึ่งกล่าวชวนอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะหันไปหาคนที่เดินตามหลังเธอมาอย่างงุนงง

"อ้าวลี่ชิน มาด้วยหรอลูก"

"สวัสดีครับคุณป้า มาปกติแหละครับ ตามหน้าที่"

"แล้วนี่รู้จักกันกับหนูโรสหรอจ๊ะเห็นเดินตามกันมา"

"อ่อเรียนที่มหาลัยเดียวกันครับคุณป้า"

"ดีๆ หนูโรสนิสัยดีป้ายังเชียร์ให้หลานชายจีบอยู่เลย แต่ไม่รู้ไปคว้าใครมาไม่ได้เรื่องเลย"

“โหนี่พี่โรสเขาฮอตขนาดนี้เลยหรอครับ” อาลี่ยิ้มน้อยๆ ในขณะที่พูดจบ

“ฮอตอะไรที่ไหนกันเล่า ก็ปกตินี่แหละ” โรสกล่าวแก้เก้ออย่างเอียงอาย

เหล่าคุณหญิงคุณนายต่างมองสองหนุ่มสาวอย่างสงสัยในความสัมพันธ์ แม้อาลี่จะบอกว่าคือเพื่อนร่วมมหาลัยแต่ว่าการกระทำของอาลี่นั้นบ่งบอกว่าชอบเธออยู่ไม่น้อยทีเดียว

นักข่าวที่คุ้นเคยกับโรสและอาลี่ต่างเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาอย่างออกรส ก่อนที่ทั้งโรสและอาลี่จะกล่าวลาผู้ร่วมวงสนทนาทุกคนและเลี่ยงออกไปหาอะไรทานรอเข้าร่วมประชุมในอีกครึ่งชั่วโมง

อาลี่เดินนำโรสไปนั่งลงที่มุมนั่งพัก โรสนั่งลงแล้วถอดรองเท้า เท้าของเธอบวมนิดหน่อยเพราะยืนนานไปหน่อย ปกติเธอจะนั่งคุยกันซะมากกว่า เธอลองเหยียดขาออกตรงๆ เหมือนที่เคยทำ อาลี่มองอยู่ทุกการกระทำของเพื่อนรุ่นพี่ เขาจึงเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงก่อนจะจับที่เท้าของโรส จนเธอสะดุ้ง

“อาลี่ทำอะไรน่ะ อย่าจับนะเท้าสกปรกจะตาย”

“เจ้อยู่เฉยๆ อย่าดิ้นดุกดิกได้มั้ยเนี่ย อ้าวเท้าเป็นแผลเลยนี่นา”

“อาลี่ถ้าไม่ปล่อย พี่จะโกรธแล้วนะ”

โรสมองหน้ารุ่นน้องที่จับเท้าเธออยู่ตอนนี้ไม่วางตา เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอที่มองแต่คนเขาหันมามองกันทั้งฮอลล์แล้ว ต้องพาดหัวข่าวธุรกิจแน่ๆ ตายๆ เธอเบื่อข่าวแบบนี้ที่สุดเพราะทำให้เธอทำงานลำบาก

“โหเจ้เลือดออกเลยนี่นา รอแปปนะเดี๋ยวผมให้ลูกน้องเอาพลาสเตอร์ยามาให้ เดี่ยวเปลี่ยนรองเท้าเลยด้วย”

อาลี่ไม่รอช้ากดเบอร์ออกหาลูกน้องทันทีให้เอารองเท้าของโรสอีกคู่ในรถออกมาให้ด่วน

“แทนแกเอารองเท้าคุณโรสในท้ายรถมาให้ฉันด้วย ฉันรอที่โซนนั่งพักของงาน แล้วก็เอาพลาสเตอร์ยาตรงกล่องเก็บของกลางรถมาด้วยเร็วๆ”

อาลี่วางสายแล้วยื่นมือถือให้คนตัวเล็กตรงหน้าถือให้ แต่สายตาเหลือบไปเห็นขาอ่อนเนียนๆ ตรงหน้า เพราะว่าเธอนั้นใส่ชุดที่ผ่าแหวกสูงมากเลยทีเดียว เขาถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะถอดสูทของตัวเองออกแล้วคลุมขาของเธอไว้

“อาลี่ทำอะไรคนมองกันใหญ่แล้วนะ เดี๋ยวก็เป็นข่าวหรอก”

“เจ้เลิกสนใจคนอื่นแล้วสนใจเท้าตัวเองก่อนได้มั้ย แล้วไอ้ชุดสวยๆ ที่ผ่าสูงขนาดนี้คราวหน้าหวังว่าผมจะไม่เห็นใส่อีกนะครับ”

อาลี่เริ่มหงุดหงิดจนชักสีหน้าใส่โรสอย่างไม่ตั้งใจ โรสได้แต่เม้มปากแล้วเงียบสนิท

ไม่นานนักแทนก็วิ่งกลับมาพร้อม รองเท้าและของที่เจ้านายสั่ง เขารับมาแล้วตั้งใจทำมันเองกับมือโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก แทนเป็นลูกมือให้นายน้อยของตนเงียบๆ

เขาไม่เคยเห็นนายน้อยของตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้กับใครเลยตั้งแต่รับใช้เขามาโดยตรง ผู้หญิงคนนี้คือคนแรกและคนเดียวจริงๆ เขาแอบมองหน้านิดหน่อย สวยพิศมองไม่เบื่อ ดูสง่าและลึกลับ

“แทนเอาของไปเก็บที่รถ ขอบใจมาก”

“ครับนายน้อย”

โรสก้มลงจะใส่รองเท้าแต่ชุดที่เธอใส่มันก็ค่อนข้างเซ็กซี่ทำให้หน้าอกที่อวบจนแทบจะล้นออกมาเวลาก้มลง ทำให้อาลี่ยิ่งหงุดหงิดแบบบอกไม่ถูก

“นั่งเฉยๆ เลยเหอะเจ้ลุกไปไหนอีกอ่ะ”

“จะใส่รองเท้าแล้วไปทำงานต่อไง เนี่ยจะประชุมแล้ว”

“ตกลงครับ ไปก็ไป”

โรสลุกขึ้นยืนใส่รองเท้าแล้วยื่นสูทให้อาลี่ อาลี่รับไปสวมเหมือนเดิม แต่โรสนั้นเดินเข้าไปติดกระดุมสูทให้

"ขอบใจนะที่ทำให้ขนาดนี้ พรุ่งนี้รอเป็นข่าวได้เลยไอ้เด้กบ้า"

"ยินดีนะครับที่ได้ทำและ ยินดีถ้าคนที่เป็นข่าวด้วยคือพี่โรส"

"เหอะๆ ไอ้เด็กบ้า ไปๆ ไปทำงานต่อ"

ทุกอย่างคนในงานมองเห็นหมดและซุบซิบไปต่างๆ นานา แต่อาลี่ไม่สนใจสักนิดเดียวเพราะพ่อแม่เขาอนุญาตแล้วนั่นเอง....