อยากดูแล...
1365 Words
โรสเดินเข้าไปในห้องประชุมและอาลี่เดินแยกออกไปเพราะวันนี้เขามาในฐานะผู้บริหารแม้ใจจะอยากไปนั่งข้างคนตัวเล็กที่เท้าเจ็บแค่ไหนแต่เขาต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีในฐานะทายาทลำดับที่ 1
โรสเพิ่งเข้าใจวันนี้ว่าเธอและอาลี่ฐานะต่างกันมากขนาดไหน แต่นั่นแหละเพื่อนกันมันไม่เกี่ยวกับการมีเงินมากน้อยอยู่แล้ว
แต่พอเธอมานั่งประจำที่เพื่อรอประชุมสื่อมวลชนนั้น อยู่ๆ ก็มีคนเอาแชมเปญมาให้เธอหนึ่งแก้ว ลุงของเธอก็มองหน้าเธอแบบงงๆ
“ไม่ได้สั่งนี่คะ ทำไมเสิร์ฟแชมเปญตอนนี้หรอคะ”
“แก้วนี้คุณลี่ชินให้มาเสิร์ฟครับคุณผู้หญิง” บริกรบอกกับเธอ
เธอรีบรับมาแล้วหันไปหาอีกคนที่ยืนถืออยู่เช่นกัน เธอส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะทำสายตาคาดโทษคนตัวโตกว่าแต่คนอย่าง ลี่ชิน หรอจะไปกลัวเขายอมให้เธอออกฤทธิ์ใส่ได้สบายๆ
“เพื่อนส่งมาหรอลูก”
“อาลี่ส่งมาให้ค่ะลุง ต้องกินมั้ยคะเนี่ย ยังไม่เริ่มประชุมเลยเกรงใจลูกค้าด้วย” โรสกล่าวอย่างคิดไม่ตก ลุงจึงเอ่ยปากบอก
“จิบไปเรื่อยๆ นะลูก ไม่ต้องรีบเดี๋ยวเมาก่อนจะได้จบงาน”
“รับทราบค่ะ อ่อลุงคะ คุณหญิงบังอรเชิญไปปาร์ตี้ที่บ้านนะคะอาทิตย์หน้าค่ะ” เธอรีบบอกลุงเพราะกลัวว่าจะลืม
เธอจิบแชมเปญที่อาลี่ส่งมาให้เรื่อยๆ จนหมดแก้วแล้วการประชุมก็จบลง รวมถึงการแสดงตัวของอาลี่ในฐานะกรรมการบริหารของค่ายรถยนต์ยักษ์ใหญ่ที่เธอเพิ่งจะทราบในวันนี้เอง
นั่นทำให้เธอประหม่าไม่น้อย เพราะนั่นหมายความว่าพรุ่งนี้และงานต่อๆ ไปเธอจะถูกนินทาไม่มีหยุด แม้ว่าต่อหน้าใครจะพูดดีกับเธอแต่ลับหลังคือการนินทาดีไม่ดีจะนินทาต่อหน้าเอาได้แบบห้ามไม่อยู่
อาลี่เดินมาหาเธอทันทีที่งานเสร็จลง ลุงจะไปต่อกับเพื่อนๆ และโรสนั้นจะต้องกลับคอนโดของเธอ ซึ่งอยู่ตึกเดียวแต่คนละห้องคนละชั้นกับอาลี่โดยบังเอิญ
“พี่โรสจะกลับเลยมั้ยครับ”
“อาลี่ ลุงฝากไปส่งโรสที่คอนโดด้วยนะ ไม่ต้องเข้าออฟฟิศแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาทำงานนะลูก”
“งั้นหนูกลับก่อนนะคะคุณลุง” โรสพูดจบเธอก็กอดลุงของเธอแน่นก่อนจะเดินออกมา อาลี่เดินตามเธอมา
เธอเดินเซๆ นิดหน่อย คงเพราะท้องว่างแล้วจิบแชมเปญไปแก้วใหญ่ เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยสักนิดก่อนจิบของมึนเมาแล้วเธอก็ไม่ได้คิดก่อนจะกิน แล้วยังมาเจ็บเท้าอีก “ไม่น่าใส่คู่นี้มาเลย” เธอคิดในใจ
“พี่โรส ไหวมั้ย เจ็บเท้าหรอครับ”
“อื้อเจ็บเท้าจริงๆ นั่นแหละ”
อาลี่มองคนตัวเล็กที่หน้าแดงหน่อยๆ จากฤทธิ์แชมเปญที่ดื่มเข้าไปปากอิ่มเล็กนั่นก็แดงด้วยเหมือนผลเชอรี่ที่กำลังสุกฉ่ำ เขากำลังหลงคนตัวเล็กตรงหน้าแบบห้ามไม่อยู่ จึงเดินไปจับมือเธอเดินไปขึ้นรถแบบไม่แคร์สายตาใครเลย พ่อกับแม่ของเขาได้แต่มองตามหลังไปยิ้มๆ ก่อนจะหันมาคุยกับเทียนชัยเพื่อนสนิทของตัวเอง
“นี่คุณเทียนชัย ขอหลานสาวมาเป็นสะใภ้ได้มั้ย”
“ฮ่าๆๆ คุณชาลีก็ชอบล้อผมเล่นจริงๆ”
“จริงๆ นะคะ หนูโรสน่ารักดีค่ะ ฉันถูกใจสะใภ้คนนี้นะคะ”
“ให้เขาทำความรู้จักกันไปก่อนดีมั้ยครับ แล้วเราค่อยมาว่ากันอีกที”
ทั้งสามคนยิ้มให้กันเพราะดูท่าอาลี่จะชอบคนนี้จริงๆ ดูจากการถึงเนื้อถึงตัวแล้วคงไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ แน่นอน
“อาลี่ พี่เจ็บเท้า เดินช้าลงหน่อยได้มั้ย”
“ผมขอโทษครับ เดินไหวมั้ย ให้ผมอุ้มไปมั้ย” อาลี่ลดฝีเท้าลงเพราะคนตัวเล็กกว่าเริ่มงอแงแล้ว
“อาลี่ทำแบบนี้พี่จะแย่เอานะ รู้ว่าลี่ใจดีนะแต่คนอื่นจะมองลี่ไม่ดี”
“ผมแคร์พี่กับครอบครัวพอแล้วครับ คนอื่นช่างเขาสิ ไหนนั่งรอตรงนี้นะครับเดี๋ยวรถก็มาแล้ว” สิ้นสุดคำพูดของเขารถหรูก็มาจอดตรงหน้าทันทีแต่เป็นรถอีกคันไม่ใช่คันที่นั่งมาตอนแรก
“อ้าวไม่ใช่คันนี้นี่นาตอนมาอ่ะ” โรสเอ่ยปากในขณะที่กำลังนั่งมองไม่วางตา
“ผมสั่งเลขาเอาอีกคันมาสำรองครับ คันนี้พี่โรสจะขึ้นนั่งได้สบายกว่าครับ”
โรสพยักหน้าเข้าใจก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งในรถที่เลขาอาลี่เปิดไว้รอแล้ว
อาลี่หันมาคุยกับเลขาต่อในทันที
“แทนย้ายของมาคันนี้แล้วใช่มั้ย เอาคันใหญ่กลับไปเก็บที่คอนโดให้ด้วย”
“รับทราบครับนายน้อย”
แทนออกไปจากตรงนั้น นายน้อยของเขาปฏิบัติกับผู้หญิงคนนี้ด้วยความอ่อนโยนผิดหูผิดตา เขาจึงเข้าใจได้ทันทีแบบไม่ต้องอธิบาย
โรสนั้นนิ่วหน้านิดหน่อยเพราะปวดที่เท้าไม่หาย
“โอ๊ยยยเจ็บเหมือนกันนะเนี่ยไม่คิดว่าจะมาเจ็บเอาวันนี้”
“เลือดยังซึมอยู่มั้ยครับ ไหนผมขอดูหน่อยว่ามีไข้รึเปล่า”
อาลี่พูดเปล่าแต่ใช้มือแตะหน้าผากคนตัวเล็กที่กำลังมีไข้จริงๆ ด้วย
“พี่โรสหิวมั้ยครับ ผมจะพาไปกินข้าวก่อนแล้วเราค่อยกลับคอนโดกันดีมั้ย”
“ลี่ไม่เหนื่อยหรอ พี่กลับไปกินที่ห้องก็ได้พี่เกรงใจอ่ะ วันนี้ลี่แทบจะเป็นเลขาพี่แล้วมั้ย”
“ไม่เป็นไรครับ ผมหิวไปนั่งเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ”
อาลี่เอาผ้าห่มผืนบางมาห่มให้คนตัวเล็กที่เหมือนจะหนาว เขาปรับแอร์ให้อุณหภูมิสูงขึ้นอีกหน่อย ก่อนจะเอนเบาะให้คนตัวเล็กนอนราบไปเลย โรสพูดไม่ออกได้แต่นอนนิ่งๆ ให้อีกคนทำให้เพราะเธอเหนื่อยและเพลียสุดๆ จนหลับไปทั้งที่ยังไม่ออกรถเลย
“อ้าวหลับซะงั้นคงจะเหนื่อยจริงๆ สินะพี่โรส”
อาลี่ขับรถออกไปในทันที เขาคิดในใจจะพาไปกินข้าวที่ไหนดีล่ะถ้าคนตัวเล็กอาการแบบนี้ พากลับคอนโดเลยแล้วกัน แต่เขาไม่ลืมให้เลขาไปซื้อข้าวมาให้แล้วเอาไปไว้ในห้องเขาเรียบร้อย ชั่วโมงนิดๆ เขาก็มาถึงคอนโด เขาจอดรถในที่ของตัวเองตรงหน้าลิฟต์ เขาหันมามองคนตัวเล็กกว่าแล้วได้แต่ถอนหายใจ เขาจึงเริ่มปลุกเธอทันที
“พี่โรสครับ ตื่นเถอะครับถึงแล้วครับ”
“ ขอนอนอีกแปปนึงค่ะ” โรสละเมอมากกว่าไม่ได้ตอบอาลี่
“แต่ว่าถึงคอนโดแล้วนะคะ จะไม่ตื่นจริงหรอ”
.....เงียบ.....พร้อมกับเสียงหายใจที่สม่ำเสมอดังมาเป็นระยะๆ
อาลี่ยิ้มน้อยๆ ให้คนตรงหน้า เขาหยิบมือถือต่อสายหาเลขาให้มาเก็บรถคันนี้ ก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วเก็บของเรียบร้อยลงจากรถแล้วอ้อมมาอีกข้าง ก่อนจะช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกแล้วหยิบกระเป๋าใบเล็กของเธอมาด้วย
เขาอุ้มเธอไปได้อย่างสบายๆ อีกคนซุกหน้าเข้ากับอกเขาอย่างงัวเงีย เขาชักจะหงุดหงิดนิดหน่อยที่เธอนอนขี้เซา ต่อไปเขาจะต้องห่วงมากแน่ๆ
เขาอุ้มเธอเข้าลิฟต์ไปแล้วกดชั้นที่เขาพักคือเกือบชั้นบนสุดเลยทีเดียว แน่นอนราคาคือแพงมากเช่นกันเพราะทั้งชั้นมีแค่สองห้องเท่านั้น
หวังว่าเมื่อเธอตื่นมาแล้วจะไม่อาละวาดอะไรนะ...
- Writer
