Talia POV
Tahimik ang loob ng sasakyan. Hindi awkward na katahimikan, pero hindi rin komportable. Yung uri ng tahimik na punô ng mga salitang hindi binibigkas.
Nakatutok si Kael sa daan, parehong kamay nasa manibela. Maayos. Kontrolado. Parang lahat ng bagay sa buhay niya ay may direksyon, maliban sa amin.
Ako naman, nakatingin lang sa bintana. Sa mga taong nagmamadaling pumasok sa trabaho. Sa normal na umaga ng ibang tao. Naiisip ko kung kailan kaya babalik sa normal ang sa akin.
“Hindi ka nagsasalita,” sabi niya bigla.
“Wala naman akong sasabihin,” sagot ko. Hindi ko alam kung bakit parang may bahid ng pagod ang boses ko.
Saglit siyang napatingin sa akin, tapos ibinalik ang tingin sa kalsada. “Kung may bumabagabag sa’yo… puwede mo namang sabihin.”
Gusto kong tumawa.
Talaga ba?
A
