Talia POV
Tahimik kaming kumakain ni Kael. Walang usap, walang tanong. Tanging tunog lang ng kubyertos ang maririnig sa mesa. Hindi na ako naiilang, sanay na ako. Ito na ang pinili kong distansya.
Biglang bumukas ang pinto.
“Ay, andito na pala kayo,” masiglang sabi ng mommy ni Kael.
Napatingin kami pareho. May dala-dala siyang ilang paper bag at basket—punô ng prutas, gatas para sa buntis, at kung anu-ano pa. Halos mapangiti ako sa dami.
“Talia, ito oh,” sabay lapit niya sa akin. “Sabi ng doktor, kailangan mo raw ng mas maraming fruits. At ito, gatas—’wag mong kakalimutang inumin araw-araw ha.”
“Sobra naman po,” mahina kong sabi.
“Ay hindi,” mabilis niyang sagot, sabay haplos sa kamay ko. “Apo ko ’yan. Siyempre aalagaan ka namin.”
Ngumiti siya nang buong-buo. Yung ngiting walang ha
