Kael POV
Bago siya tuluyang lumabas ng ospital, bigla akong tinawag ni Talia.
“Kael,” mahina niyang sabi. “Puwede ko bang makita ang anak ko?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Nasaan siya?” dugtong niya. “May naaalala ako… malabo lang. Lagi kong hawak ang tiyan ko noon.”
Natigilan ako. Para akong nawalan ng boses. Ang daming salitang gustong lumabas, pero walang gustong sumunod.
Paano ko sasabihin sa kanya na ang anak namin ay nasa incubator?
Na lumalaban pa siya para mabuhay?
Na bawat araw ay isang dasal?
Napatingin ako sa mga magulang ni Talia. Kita ko rin ang takot sa mga mata nila, pareho ng sa akin.
“Please, Kael,” nagsumamo siya, nanginginig ang boses. “Please.”
Tumango ang Daddy niya. Isang simpleng hudyat, pero mabigat. Sabihin mo na.
Lumapit ako kay Talia at marahang hi
