Kael POV
Lagi akong nandoon—sa silid ni Talia, sa labas ng ICU, sa NICU kung nasaan ang anak namin. Para na akong anino na ayaw umalis.
Hindi ko pa masabi kay Talia ang tungkol sa baby. Hindi pa ngayon. Sabi ng doctor, huwag munang bibiglain. Isa-isa lang. Dahan-dahan. Kaya kahit gustong-gusto ko na siyang dalhin sa incubator, kahit gustong-gusto kong sabihin na may anak tayo, pinipigilan ko ang sarili ko.
Hindi naman suplada si Talia. Sa totoo lang, mabait siya. Maayos makitungo. Palangiti pa nga minsan. Pero ramdam ko ang pag-iingat niya, yung distansyang hindi niya sinasadya, pero hindi rin niya maiwasan. Parang may pader na hindi niya alam kung bakit naroon.
At ako? Ako ang pader na hindi niya maalala kung paano niya nabuo.
Isang gabi, dumiretso ako sa NICU. Tahimik doon. Mahina l
