Talia POV
Araw ng kasal.
Nakatayo ako sa may pintuan ng simbahan, hawak ang bouquet na bahagyang nanginginig sa kaba. Pagtingin ko sa loob, lahat sila ay nakangiti, mga magulang, kaibigan, kamag-anak. Para bang walang kahit isang bakas ng pagdududa sa buong lugar.
Malapit na ako kay Kael.
Ewan ko kung namamalikmata lang ako, pero napansin ko kung gaano kaganda ang ngiti niya. Lalo na nang iabot ako ng mga magulang ko sa kanya. May kung anong liwanag sa mga mata niya, parang ito ang sandaling sigurado siya.
Ako naman… parang lumulutang.
Hindi ko naintindihan ang sermon ng pari. Dumaan lang sa pandinig ko ang mga salita—pangako, habambuhay, pagmamahal, pero hindi tumatama sa puso ko. Ang tanging malinaw ay ang kaba. Ang bigat sa dibdib na hindi ko maipaliwanag.
Hanggang sa—
“Kiss you
