CHAPTER 16
CRYSTAL POV
Pagkalabas ko ng kwarto ni Sir Ezekiel, parang may sariling buhay ang puso ko.
Grabe. As in grabe.
Kung puwede lang sanang ipatanggal ang puso at ipalagay muna sa ref para kumalma, ginawa ko na. Kaso hindi. Nasa dibdib ko pa rin siya, kumakabog na parang may hinahabol na tren.
“Kalma, Crystal… kalma,” bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang nagsasara ang pinto ng kwarto ni Sir Ezekiel sa likod ko.
Huminga ako nang malalim.
Isang malalim.
Dalawa.
Tatlo.
Wala. Walang effect.
Ang lakas pa rin ng kabog ng dibdib ko. Ang init ng pisngi ko parang sinampal ng araw. At ang ngiti ko? Ayaw mawala. Kahit anong pigil ko, kusa siyang sumusulpot na parang multo.
Naglakad ako sa hallway na parang magnanakaw—tiptoe, tahimik, alerto—baka may makakita sa akin at mahalat
