CHAPTER 13
EZEKIEL POV
Hindi ko alam kung kailan ako huling nakaramdam ng ganitong klaseng saya ’yong tahimik pero malalim. ’Yong ngiting hindi pilit. ’Yong pakiramdam na kahit wala kang sabihin, sapat na.
Nakatayo ako sa may bintana ng sala, hawak-hawak pa rin ang bracelet na bigay ni Crystal kanina. Paulit-ulit kong iniikot sa pagitan ng mga daliri ko, parang tinitiyak kung totoo ba talaga ’to o produkto lang ng pagod ko.
Pero totoo.
Tangina, sobrang totoo.
Hindi ko inaasahan na may makakapasok pa sa mundo ko nang ganito walang takot, walang plano, walang maskara. At lalong hindi ko inasahan na isang babaeng sobrang kulit, sobrang daldal, at sobrang pasaway ang gagawa no’n.
Napailing ako nang maalala ko ’yong una niyang regalo.
Condoms.
Marami.
Sobra.
Hanggang ngayon, naririni
