Chapter 4
เช้าตรู่ในวันหนึ่งของฤดูฝนฟ้าไม่สดใสแต่ก็ไม่หม่นเมฆขาวบางปกคลุมตัดกับแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดลงมาระหว่างกิ่งไม้ กลิ่นฝนเจือจางในอากาศเย็นชื้นชวนให้รู้สึกว่าวันนี้อาจสงบกว่าทุกวัน รถหรูสีขาวสะอาดจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ เสียงเครื่องยนต์ดับลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ประตูจะเปิดออกเผยร่างชายหนุ่มในชุดเรียบง่าย
อลันก้าวลงมาเงียบ ๆ มือหนึ่งถือของฝาก สายตามองสำรวจรอบบ้านที่เขาเคยมาเมื่อยังเป็นเด็ก บ้านหลังเดิม เงาไม้เดิม และความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างอยู่ ประตูบ้านเปิดรอไว้ราวกับเจ้าบ้านรู้ล่วงหน้า คุณหญิงพิศมัยยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาอ่อนโยนของเธอทอดมองชายหนุ่มที่กำลังก้าวเข้ามา
“สวัสดีครับคุณน้า” อลันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะยื่นของในมือให้แม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างคุณหญิงอย่างเงียบ ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าคุณหญิง รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเลือนหายไปนานแล้ว
“ขอบใจนะ หนูอลันที่แวะมา”
“พี่มินอยู่ไหน
