ตะวันเหนืออสงไขยภาคสอง ภาคด้ายแดง

นับตั้งแต่วันที่ตะวันกลับมาถึงบ้านของตนในยุคอนาคตเด็กหญิงก็ได้รับการต้อนรับอันอบอุ่นจากสมาชิกในครอบครัวไล่ตั้งแต่ปู่ทวดลงมา พวกเขาทุกคนล้วนดีใจที่บุตร หลานอันเป็นที่รักได้กลับคืนสู่อ้อมอกของตน เฉกเช่นเดียวกับเด็กหญิงเมื่อเห็นว่าร่างกายของคนในครอบครัวหายจากอาการเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรัง เหตุการณ์อันสงบสุขของตะวันก็ได้ผ่านไปจนกระทั่งเด็กหญิงอายุครบสิบห้าปี “นายลี นายอยู่ที่ไหน คุณได้ยินเสียงของฉันไหม” น้ำเสียงแสดงความร้อนใจดังมาจากริมฝีปากของหญิงสาวผู้เดินเสาะหาคนที่เป็นเจ้าของชื่ออย่างไม่รู้ทิศทาง ฉับพลันก็บังเกิดเสียงสัญญาณเตือนของการทิ้งระเบิดดังขึ้น “พวกเรา! หนีลงหลุมหลบภัยเร็ว” ความโกลาหลได้บังเกิดขึ้นทันที ทำให้หญิงสาวคนนั้นสะดุดร่างที่ไร้ลมหายใจของใครก็สุดที่จะทราบได้ ล้มลงไปกับพื้น เธอคนนั้นพยายามลุกขึ้นยืนอยู่หลายครั้ง ทว่าก็ไม่เป็นผลเนื่องจากข้อเท้าได้รับบาดเจ็บ เสียงการทิ้งระเบิดก็ดังขึ้นห่างจากหญิงสาวอยู่ไม่ไกล หญิงสาวได้แต่นั่งตัวสั่น เอามืออุดหูอย่างหวาดกลัว ตะวันได้รีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวคนนั้นให้ลุกขึ้นยืนทว่ากลับไม่เป็นผลเมื่อเธอไม่อาจสัมผัสร่างกายของหล่อนคนนั้นได้ “ลุกขึ้นเร็วเข้า เครื่องบินมันมาใกล้แล้ว ลุกขึ้นสิ เร็ว!!” ตะวันเร่งเร้าหญิงคนนั้น แม้จะรู้ว่าไร้ประโยชน์ก็ตาม และสิ่งที่ตะวันกลัวก็ได้เกิดขึ้น เมื่อเครื่องบินทิ้งระเบิดลงมาจากฟากฟ้า ใกล้กับบริเวณที่หญิงสาวคนนี้นั่งอยู่ “ไม่!!!” เฮือก! ตะวันสะดุ้งตกใจตื่นพร้อมกับเสียงตะโกนของเจ้าตัวดังออกมาจนสุดเสียง.