Goddess Era and the Guardian Gods

Chapter 7

Chapter 7

Fire Element and the First Guardian

SHIN.

Sitting in the library of my house, scanning some of the leaves of this book in my hands. Then suddenly, a certain word catched my attention.

DEMON:

'Among the ancient Greeks, the term (Daimon) denoted a power intermediary between gods and humans capable variously of assuming a protective guardianship over people's destiny or acting as the minister of divine displeasure.'

'The gradual differentiation between the benign and maleficent qualities of demons resulted in their classification into good spirits, or guardian angels, and evil spirits, or devils.'

"Just what in the world?" Napanganga ako sa aking nabasa at hindi makapaniwala. I clicked my tongue then I ruffled my hair because of frustration.

That Tomy guy classified me as a Yokai, and in laymans term, it was a demon. Totoo nga? That means an evil spirit, and that evil spirit was classified as a demon?

What the fvck is the meaning of that? I am a normal human being so long as I can remember.

Pero kahit saan ko tingnang anggulo, iisa lang ang pinatutunguhan ng mga naiisip ko. How did that happened? I'm a human and that's all. He's speaking nonsense and I'm totally sure that he's just an old fart who uses pranks on youngsters like me. That damn old man. Tsk.

+FLASHBACK+

When I saw my reflection into the glass door, my mind just stop functioning for a cpuple of minutes.

I have a fvcking--cat ear? Where did this shitty ear came from? Tulala lang ako habang pinagmamasdan ang reflection ko. Parang tumigil ang mundo habang nakatingin ako sa reflection ko.

"Those were your ears. It will only be visible if you're in the shrine's boundary and when the elements are reacting." Agad akong napalingon sa kanya with my creased forehead.

"What are you talking about?" I asked in a disrespectful manner. Nabubuwisit ako sa kanya. Wala ng manners kung walang manners. Wala akong pake kahit matanda pa siya. Tatay ko nga, hindi nakakakuha sa 'kin ng paggalang. Siya pa? E ni hindi ko nga siya kilala. Tsk.

"Your hearing senses became a keen one just now. And I believed, you heard sounds from outside this room. Even though it is a sound proof room. Am I right, Mr. Russell?" How did he? And wait?

How did he fvcking know me? Hindi ko nga siya kilala. Is my father really associated with this old fart?

"And I also believed, that those were signs that she's been reacting about those evil demons she just encountered."

"What the fvck are you talking about? I can't understand a single thing. You idiot!" He just laugh at me. Pakiramdam ko ay makakapagbuga ako ng apoy anumang oras sa mukha niya because of this irritation he's vibing me.

"Relax Mr. Russell. If you're asking how did I know you? Well, eversince you were born, I've known you. Even your mom." Natigilan ako sa sinabi niya. Napakuyom ako ng kamao nung banggitin niya si Mama.

"Don't you dare say a single word about my mom." Sa sobrang inis ko parang gusto kong umapoy sa galit. Hindi ko alam, pero pakiramdam ko biglang may sumilab na apoy sa kaloob-looban ko. Parang nakakulong na gustong kumawala sa 'kin.

Nag-iinit ang mga palad ko at may nararamdam akong papalabas na apoy. Pero natigil ito at bigla akong kumalma nung may humawak sa kamao kong nakakuyom.

Nung tumingala ako, nakita ko ang matandang lalaking kausap ko kanina. Nakahawak siya sa nakatikom na kamao ko at ngumiti sa 'kin.

Sino ba 'tong Tomy Erlich na 'to? Bakit ang dami niyang alam tungkol sa 'kin?

"Now relax. I'll explain to you little by little. Pero si Gem na ang bahala sa iba. Pahapyaw na information lang ang ibibigay ko sa 'yo."

"Can we proceed Mr. Russell?" Wala sa wisyo akong tumango at naupo kami sa may study table dito sa library ng bahay. Magkaharap kami.

"Nagtataka ka siguro kung ano yung mainit na naramdaman mo sa palad mo. Muntikan mo na siyang mailabas dahil sa sobrang galit mo. Hindi mo pa siya kontrolado kaya hindi mo pa dapat iyan ginagamit. Darating ang araw na magagamit mo din yan ng ayos. That heat you felt just now was a fire." Anong apoy ang sinasabi nito? E kung sunugin ko kaya siya? Tsss.

Hindi ako umimik, imbis ay nakatingin pa din sa kanya na may kunot pa din sa noo. Yung tipong gusto ko siyang silaban ng buhay.

"And that element of yours will be Gem's job to explain." Magpoprotesta pa sana ako dahil wala na naman akong maintindihan sa ele-elemento na iyan nung magsalita siya ulit.

"Gem has the right to explain the element you're entrusted to."

"Anyways, let's proceed. You're aware of that?" He pointed my head. Nainis na naman ako nung maalala ang tenga ng pusa sa ulo ko. Tsk.

"Hawakan mo," I glared at him but he just chuckled.

"Try to hold it. Walang mawawala." Kahit na naiinis at ayoko ay hinawakan ko pa din. And it was...kind of weird.

Para kasing konektado siya sa ulo ko. Parang totoong tenga siya. May balahibo na konektado din sa buhok ko at malambot siya.

I frowned when I turned my gaze to him because I saw him smiling. Tss. This old man. I swear I'm gonna throw fire on him. He looks like he's mocking me.

"Now, hold your ear." Kahit na nagmumukha akong uto-uto sa pinapagawa niya sa 'kin ay sinunod ko pa din.

"s**t! Where the hell is my fvcking ear?" Sigaw ko nung maramdamang wala akong tenga. s**t talaga!

I felt my chest was about to explode upon realizing that my fvcking ear was missing. Taranta kong inulit ulit na hawakan ang both side ng ulo ko kung nasaan nakalagay ang tenga ko. Pero putangina. I can't feel a single ear!

Napatayo ako at malakas na hinampas ang mesang nasa harap namin. Hindi siya nagpatinag o nagulat man lang sa ginawa ko. Pinaglololoko ba ako ng matandang 'to?

"You bastard! Did you apply sorcery to me? Ha?! Are you a wizard you jerk?" Bulyaw ko sa kanya. He just smiled at me and he's showing a calm expression. How can he manage to be so calm in this kind of situation? I almost panicked knowing my ear was missing!

But wait? Kung kanina pa nawawala ang tenga ko? Paano ako nakakarinig? Paano ko siya naririnig? At mas lalo pang tumalas ang pandinig ko.

Fvck! I can't understand what's happening right at this moment!

"Did you just noticed?" He calmly asked. Kaya nagtaka naman ako. Naningkit ang mga mata ko dahil konti na lang ang kinalalagyan ng matandang 'to sa 'kin. Pumapatol talaga ako sa matanda! Sinasabi ko na.

"You noticed that you can still hear things, even though your normal ear wasn't at its place. Am I right again, Mr. Russell?" Sa sinabi niya ay automatic akong napaupo sa upuan ko.

I hate to admit it, pero tama nga ang sinabi niya. And I feel like I had this urge to hear what he's going to say.

"Alam kong matalino kang bata kaya hindi magtatagal ay marerealize mo din kung ano ang sitwasyon ngayon. Listen here kid, the ear that was on the top of your head was your ear." My left brows rose up while my forehead were still frowning.

"At uulitin ko. That'll only become visible if you're at the shrine's boundary or the elements are reacting. At sa tingin ko, nagreact ang mga elements kaya siya nagpakita." Kahit papaano ay nalinawan naman ako sa wirdong tenga ng pusa na 'to na nasa ulo ko.

"Why do I have this cat ears?" Bigla siyang tumawa sa tanong ko. Nainis naman ako sa paraan ng pagtawa niya. Para kasi siyang nang-aasar.

"Hindi ba tenga ng pusa ang tawag dito? Hoy tanda! Minamaligno ba ako, at nagiging taong pusa na? Ha? Tell me! Maligno ka ba?" Mas lalo siyang tumawa sa sumunod kong sinabi na mas lalo ko na naman ikinainis. Nakatingin din ako ng masama sa kanya para tumigil siya. And it's quite effective because he stopped.

"That's not a cat ear, or you're not a human cat. And especially, hindi ako maligno. Ang totoo niyan," biglang sumeryoso yung mukha niya.

"...you're a yokai. And that's a fox's ear. Because you represent the spirit of a demon fox. Who owns the fire element."

"Hindi lang iyan. Mayroon pang mga weird na bagay na mag-a-appear sayo sa mga susunod na mga araw. So don't be surprised. I already told you."

"Once they started to show up, those other signs will eventually show up in no time. So, you need to be ready and try to control it."

"How am I gonna control it when I don't have a single idea on how to control it. Atleast tell me," tumayo siya kaya umurong ang inuupuan niya. Without even saying a word, he avoided my gaze and started to walk away.

"How am I supposed to deal with this thing if you won't tell me? You annoying old man!" Napatayo na din ako at humarap sa kung nasaan ang direkyon siya. Hindi pa din siya huminto sa paglalakad. My hands was formed into a fist and I wanna throw a punched right now. Nagngingitngit ang aking mga ngipin sa pagkagigil ko, pero natigilan ako nung bigla siyang huminto sa paglalakad at nagsalita kaya napatingin ako sa kanya.

"It's for you to figure out," nag-bow muna siya bago tuluyang lumabas ng library. I was left dumfounded and I don't know what to do.

+END+

Until now, I really can't understand that! Maghapon na din akong nandito sa loob ng library ko. Searching all encyclopedia's and other books that has a topic about demon and fox spirit he's talking about.

But I can't find a single thing! Only the one's about the demon. Punong puno ng books ang table at madaming naka-surround na books sa 'kin.

Because of frustration my head feels like it'll goingbto explode any time. It was throbbing. I held both of my temple for a massage and for me to ease the distress I felt.

Mabuti na lang kahapon ay mabilis din nawala ang mga kung ano anong lumitaw sa akin. Hanggang ngayon ay wala pa naman ulit nagpapakitang kung tawagin ni tanda na signs. It's way better kung hindi na lilitaw pa. It annoys the hell out of me.

Sinalakay ako ng gutom dahil simula kaninang umaga, wala pa akong kain. I immediately stand up from sitting into this library and walked towards the door.

Pagkalabas ko ng pintuan ay naglakad na ako papunta sa hagdan upang bumaba at kumuha ng makakain sa kusina.

I suddenly stop for a while when I felt an unusual energy coming from somewhere around this floor. At nagreact din yung apoy na sinasabi ni tandang Tomy. Parang biglang nasilaban ng apoy ang veins sa katawan ko na pinagdadaluyan ng dugo. At parang gustong lumabas sa mga palad ko. Ikinuyom ko ang palad ko kagaya ng ginawa ni Erlich nung pigilan niya ang paglabas ng apoy mula sa akin.

I just shrugged on that thought because I don't have enough background about this fire he's talking about.

FELIZ.

Nakakatuwa talaga 'tong mga isdang 'to. Hehe. May gold fish, may...wow! Andito si Nemo tas si Dory! Ang amazing.

Ang cute nila. Hehe. Patuloy pa din ako sa paglagay ng pagkain sa ibabaw ng tubig at pinag aagawan nila.

Ang laki kasi ng bukas nitong plastic na lalagyan nitong food nila, so I need to just sprinkle the food little by little so I can control it.

"Who are you?"

"Ay who are you!" Bigla akong napalundag sa gulat dahil sa isang malalim at malamig na boses na narinig ko.

Dahilan para mabitawan ko yung plastic ng pagkain at naibuhos lahat sa aquarium. Nanlaki ang mata ko nung unti unting bumababa yung pagkain ng mga isda sa ilalim ng aquarium.

"s**t! No! No! Don't eat that!" Sigaw ko nung makita kong kinakain nung mga isda yung pagkain nila.

"FVCK! WHAT DID YOU DO, YOU IDIOT?!" Bigla naman akong natumba nung marinig ko ang malakas na bulyaw na yun. Hinawi pala ako kaya muntikan na akong mapahalik sa semento.

"Anong nangyayari dito?" Nakita kong palapit si Vic sa 'kin nang tumatakbo.

"Are you okay, Philip?" Agad naman akong inalalayan ni Vic tumayo nung makalapit siya.

"Nay Agatha! Mamamatay yung mga isda kapag hindi sila natanggal sa aquarium!" Mabilis namang gumalaw si nanay Agatha at agad agad tumakbo papuntang kusina.

"At ikaw! Tanga ka ba o sadyang tanga lang?! Kapag namatay 'tong mga isda ko, ikaw ang ipapalit ko!" He shouted at my face while pointing his index finger at me. Napapapikit na lang ako dahil sa lakas ng sigaw niya. Ngayon lang ako nasigawan ng ganito kaya sobra akong natatakot kaya napahigpit ang hawak ko sa damit ni Vic na katabi ko.

"Pwede bang wag mo siyang sigawan!" Si Vic naman ang sumalo sa 'kin kaya napabitaw ako sa kanya dahil lumapit siya sa pinsan niya.

"Anong ginagawa mo ditong babae ka?!" Sigaw niya kay Vic. Eh? Bakit sila nagsisigawan? Magiging bingi na ako mamaya niyan e.

"Hindi babae ang pangalan ko! At bawal bang bisitahin ka? Ha, cous?" Cous? Siya yung pinsan ni Vic?

Habang nagsasagutan sila ay hindi ko maiwasang tingnan at obserbahan ang nasabing pinsan niya.

He's weird. Yun ang una kong impression sa kanya, based on his physical traits.

He's weird, not because he's wearing some sort of weird clothes. Actually, ang ganda nga niya manamit e. Sino kaya stylist nito? Magpaturo din kaya akong pumorma? Hehe.

Weird siya dahil dun sa buhok niya. Yung iba nga gustong magpaitim ng buhok dahil puro white hairs na buhok nila, tapos yung buhok niya color white. I mean Silver White. As in white talaga, buong buhok niya. Pinapayagan ba silang mag-color ng hair sa school kaya nila? Pero naalala kong bakasyon nga pala. Huehue. Ako nga blonde e. Hihi.

Pero pinakulayan niya ba yun o sadyang natural na kulay ng buhok niya? But it is like, it's natural. Amazing, isn't it? Huehue. But it's quite cool though. At bagay niya naman. Hehe. He also have this white skin. Ang puti niya talaga. Yung parang kulay ng papel.

Parang wala na siyang dugo sa sobrang puti niya. O baka naman anemic siya? Hala, may sakit ba siya? Kawawa naman siya kung ganun.

Bigla ko tuloy naalala yung lalaking nahila ko dati na akala ko si Vic. Tanda niyo? Yung lalaking malaki ang salamin tapos, nagbu-blue yung mata. Ang amazing talaga nun!

Parehas kasi sila ng skin color nitong pinsan ni Vic e. Mas mukha nga lang snow color yung skin nung guy with the blue eyes.

At...

...teka. Bigla akong natakot sa kanya. Even though, the guy with the blue eye is tall. This guy, I mean Vic's cousin is taller. He's like...a giant! Waaaa~ Ang tangkad niya. Huhu. Nakakatakot. Ang intimidating pa ng aura.

"He's not just a beggar. Mag-ingat ka sa sinasabi mo cous. Sasapakin na talaga kita!" Sinong beggar daw?

"He's my boyfriend and he's not a beggar! Kaya he's with me right now." Tama ba yung dinig ko? Ako yung beggar? Tiningnan ko ng matalas yung pinsan ni Vic kahit hindi niya ako nakikita.

Sana nakakapanakit na lang ang tingin para nasaktan na siya. Grrr. Sakit lang, huwag patay. Good girl ako e. Huehue.

"Philip? Come here." Agad naman akong lumapit pero nakatingin pa din ako sa pinsan niya.

Biglang nawala ang matatalas kong tingin nung tingnan niya ako. Napababa ang tingin ko sa takot? Takot nga ba? No! Don't be scared with a guy like him. He's just one of those guys. Ikaw dapat ang mang-intimidate!

Pero hindi ko kayang tingnan siya ng deretso. Huhu. Nakakatakot yung tingin niya e. Pero when I manage to finally look at him straight in the face, nangislap ang mata ko. Masasabi kong he's a good looking guy. Totoo bang may ganito kagandang nilalang na nag-eexist sa mundo? Well Feliz, huwag mo ng itanggi dahil nasa harapan mo na nga, nagda-doubt ka pa. Hayys.

Ang pinaka napansin ko talaga ay yung mata niya. He has a cat-like eyes. With a black-ish purple color of his pupil. At ang ganda no'n!

Kakaiba ang mata niya. May kulay. Halos lahat ng bagong namimeet ko ngayon, may color ang mata. Contact lens kaya yan? But it doesn't look like it's a contact lens. It looks very natural. Black-ish purple, ngayon lang ako nakakita niyan.

"Philip, meet my cousin Tyrone."