kanla yazılan uyanış
395 Words
/Lyra’nın saldırısı – Gecenin ortasında/
Kale sessizdi. Rüzgâr, taş duvarlar arasında uluyan bir hayalet gibi dolanıyordu. Zack ve Rose, kendi odalarına çekilmişlerdi. Her şey, fırtına öncesi kadar huzurluydu.
Ta ki gökyüzü çatlayana kadar.
Bir gök gürültüsü değil, bir çığlık yankılandı:
“YAKILMAYA LÂYIK OLANLAR, IŞIKTA YAŞAYAMAZ!”
Rose yataktan fırladı. Pencereden baktığında, kuzey kulelerinin alev aldığını gördü. Askerler çığlık atıyordu. Bir varlık, kalenin üstüne doğru yürüyordu. Siyahlar içinde, sanki gölgelerden dokunmuş bir yaratık.
Lyra’ydı.
Yüzünde acı bir gülümseme, gözleri kızıl kıvılcımlar içinde parlıyordu.
“Elveda masumiyet,” dedi. “Rose'u bana verin!”
---
Zack çoktan koşuyordu. Ay ışığı gözlerine vurduğunda, dönüşüm başlamıştı. Kemikleri çıtırdadı, teni yırtıldı, tüyleri kabardı.
Bir kurt değil… bir savaşçıydı.
Kalenin önüne geldiğinde, Lyra ile göz göze geldi.
“Bunu yapma,” dedi Zack. “Bu sen değilsin.”
Lyra güldü. “O hâlâ beni tanıdığını sanıyorsun… Ah Zack, ben artık sadece senden ibaret değilim. Onun içindeki güç bana ait. Rose, benim kurbanım olacak.”
“Onu incitmeye kalkarsan—”
Lyra elini kaldırdı. Gökyüzü karardı.
---
Rose kalenin içinde koşuyordu. Kalbi çarpıyor, elleri yanıyordu.
Bir anda dizlerinin üzerine çöktü. Nefesi kesildi.
“Ah!” diye haykırdı. Göğsünden bir sıcaklık yayıldı.
Gözlerinin önüne bir görüntü geldi: annesi… bir ormanın ortasında dua ederken…
“Güç seni bulduğunda, sakın kaçma,” diyordu annesi.
“Çünkü kaçarsan, sadece sen değil… o da ölür.”
O an Rose haykırdı. Gözleri parladı. Tırnakları uzadı. Cildi, gümüş çizgilerle doldu.
İçindeki kurt uyanmıştı. Ama bu farklıydı. Bu, kutsal soyun gücüydü.
Lyra, Rose’u görünce bir an durdu.
“Demek sen de artık bir canavarsın…” dedi. “Güzel.”
Rose, yere sağlam basarak yaklaştı.
“Canavar değilim. Ama seni durdurmam gerekiyorsa… korkmana neden olurum.”
Aralarındaki ilk çarpışma bir ışık patlaması gibiydi.
Zack, iki formun birbirine çarpmasını izledi. Rose’un pençesi Lyra’nın büyüsünü dağıttı. Ama Lyra kolay lokma değildi.
Karanlık, Lyra'nın etrafında dönüyordu. Ama Rose’un ışığı… içinden, kalbinden taşıyordu.
---
/Zack’in iç sesi/
İlk kez… ilk kez onun benden daha güçlü olduğunu gördüm.
Ve bundan korkmadım.
Gurur duydum.
Ama aynı zamanda anladım…
Eğer Lyra tekrar saldırırsa, Rose yalnız kalmamalı.
Ve ben… onun kılıcı olmalıydım.
---
Savaş bitmedi. Lyra geri çekildi.
Ama bir uyarı bıraktı:
“Bu sadece başlangıç. Kehanetin kanlı kısmı daha yazılmadı…”
Ve gölgeler arasında kayboldu.
Zack, Rose’un yanına yürüdü.
Onun gözlerinde artık sadece sevgi değil, korku da vardı.
Çünkü kader ikisine birlikte yazılmıştı.
Ama sonu… birlikte olmayabilirdi.
- Writer
