karanlığa doğan çocuk
352 Words
/Yıllar önce – Kuzeyin Buzlu Ormanları/
Karlar altında doğmuştu Lyra.
Annesi onu doğurduğunda, ormanın kurtları çember olmuş, uluyordu.
Ama bu bir kutlama değil… bir uyarıydı.
“Bu çocuk… ya ışığın son umudu olacak… ya da karanlığın ilk tohumu.”
---
/Annesi Althea/
Althea, eski bir kabilenin son büyücülerindendi.
Kurtlarla konuşur, yıldızlarla rüya görürdü.
Lyra onun tek kızıydı. Ve onu korumak için ormanın kalbine sakladı.
Ama her gece Lyra, ormanın derinliklerinden gelen bir sesi duyuyordu.
“Gel… kanında biz varız. Kalbinde karanlık bir taç saklı.”
Althea korktu.
Ve Lyra büyüdükçe… değişmeye başladı.
Hayvanlar ondan korkar oldu. Gölgelere dokunabiliyordu.
---
/İlk kehanet/
On iki yaşındaydı.
Bir gece annesi onu rüyasında gördü:
Lyra, gökyüzüne bakıyordu. Ama gözleri siyahtı. Ellerinde kan vardı.
Ve yanında… bir çocuk vardı.
Zack’ti.
“İkinizden biri ölecek,” dedi yıldızlar annesine.
“Ya aşkınız dünyayı kurtaracak… ya da birbirinizi yok edeceksiniz.”
Althea ağladı. Ve sabah, Lyra’ya bir karar verdi:
“Seni bir gün ondan uzaklaştırmam gerekebilir. Bağışla beni…”
---
/Zack’le ilk tanışma/
Lyra kaçtığında 14 yaşındaydı.
Bir kurt saldırısından kaçarken Zack onu buldu. Yaralıydı.
Zack onu sırtında taşıdı. Günlerce beraber yaşadılar.
Güldüler. Isındılar. Aralarında bir bağ doğdu.
Ama Zack bilmiyordu ki…
Lyra’nın gözlerinde bazen bir gölge beliriyordu.
Geceleri uyurken, Lyra rüyasında bir şeyle konuşuyordu:
“Zack seni asla anlamayacak. O senin düşmanın. Sana ihanet edecek.”
---
/İhanetin tohumu/
Yıllar sonra… bir gece Zack, Rose'u ilk kez gördüğünde…
Lyra’nın içinde bir şey parçalandı.
“Demek kehanet doğruymuş…” dedi.
“O beni değil… onu seçti.”
Ve işte o an, Lyra geri dönmedi.
Ormana yürüdü. En derin karanlığa.
Bir ağacın altında durdu.
Toprağa ellerini bastı.
“Eğer bana ışığı vermedilerse…
Karanlığı sahiplenirim.”
Toprak çatladı.
Gölgeler yükseldi.
Lyra, kutsal kanı kirletti.
Ve bir daha asla sadece “Lyra” olmadı.
---
/Günümüz – Karanlık Tapınak/
Lyra diz çökmüştü. Gözleri karanlıkta parlıyordu.
Arkada yankılanan bir ses vardı:
“Onlar seni unuttu. Ama ben seni büyüttüm. Karanlık seni sevdi, Lyra.
Şimdi Rose’u al.
Ve kaderi parçala.”
Lyra gülümsedi.
Ama gözlerinde bir damla yaş vardı.
Çünkü bir zamanlar Zack’in gözleri onu iyileştirmişti.
Ama artık çok geçti.
Yol seçilmişti.
Savaş yaklaşıyordu.
- Writer
