Magnetic love (Tagalog)

CHAPTER 16

Bella POV

Wala akong maalala kung may naapakan ba akung tao, hindi ko maintindihan kung bakit gusto akong patayin ng lalaking iyon. Kung hindi ako nagkakamali may nag-utos sa kanya na patayin ako, pero sino? Biglang bumukas ang pinto.

"Hi dear, how are you." Bungad sa akin ni Loren.

"Labis akong nag-alala nang marinig ko ang nangyari sa iyo." Dagdag pa niya at nagkunwari na nag-aalala siya sa akin, alam kung mas magiging matagumpay siya kapag narinig niyang patay na ako.

"Anong ginagawa mo dito? Hindi ko kailangan ang iyong pag-aalala." Seryuso kung sabi pero bahagya siyang tumawa.

"Napakasakit mong magsalita." nanunukso niyang sabi.

"Pero don't worry, pumunta ako dito hindi dahil concern ako sayo, pumunta lang ako dito dahil sinabihan ako ni dad." Nakangisi niyang sabi.

"You can leave now." Inis kung sabi.

"Buti nalang walang masamang nangyari sayo, siguro patikim lang yan." Nakangisi nitong sabi, anong ibig niyang sabihin?

Dito muna kami sa bahay nila Jane dahil nag-aalala sila sa nangyari sa akin kaya napilitan akong dito muna sa kanila.

"I thought your daddy knew what happened to you." Nagtatakang sabi ni tita.

"Po?" Maikli kung sagot, I thought dad knew this happened to me.

"Your daddy is very angry with me because I didn't tell him what happened to you." Sabi niya, dad doesn't know this? how did that happen? Does that mean Loren was just lying to me that dad ordered her to visit me earlier in the hospital? Where did Loren immediately find out that someone had tried to kill me?

"Your dad is coming here now." Sabi pa niya.

"G-ganun ba." Sagot ko.

Hindi mawala sa isip ko si Loren, how did she know? I know Loren is mad at me but maybe hindi niya ako kayang patayin, but what if she could because she was swallowed up by envy and anger at me? So nothing is impossible.

Isang buwan na ang lumipas at buti nalang ay hindi naulit yung nangyari sa akin. Pero nakakatanggap parin ako ng mga nakakatakot na mesahe, minsan naman ay parang may nararamdaman akung kakaiba feeling ko may sumusunod sa akin. Nag commute lang ako kaya naglalakad ako ngayon pauwi dahil may nasira sa kotse ko at ngayon ko lang napansin kaya bukas ko na siguro madadala sa shop yun. Biglang tumunog ang phone ko agad ko naman itong tiningnan kung sino, nanindig ang balahibo ko ng makita ko na ako ang nasa litrato na sinend sa akin habang ako'y naglalakad. Agad kung nilibot ang paningin ko at pagtingin ko sa kaliwa, lumaki ang mata ko ng makita ko ang isang ten wheeler na tumatakbo ng mabilis at parang balak niya akung sagasaan, di ko nagawang pumalag dahil sa gulat at ng malapit na ito sa akin bumangga ay wala akung nagawa kundi ipikit ang aking mga mata.

"Are you planning to commit suicide!" Isang pamilyar na boses ang sumigaw, Ilang taon at ngayon ko ulit narinig ang boses na iyon. Unti-unti kung idinilat ang mga mata ko, totoo ba itong nakikita ko?

"Do you want to commit suicide!" Galit parin niyang sigaw sa akin, hindi ba ako nananaginip siya ba talaga to? Pinatayo niya ako ng maayos.

"P-panaginip lang ba to?" Mahinahon kung tanong sakanya, kinuha niya ang kamay ko at pinahawak niya sa akin ang mukha niya.

"Sa susunod wag kang maglakad ng nakalutang, tingnan mo muntik ka nang masaga----"

"Blaine." Pagputol ko sakanya kaya napatitig ito sa akin.

"Ihahatid na kita, tapos ipapaliwanag ko sa iyo." Sabi niya tapos binuhat niya ako papunta sa kotse niya. Hindi pa rin ako makaimik dahil hindi pa rin ako makapaniwala kung totoong nangyayari ito. Pinaupo niya ako sa tabi ng driver set.

"Sandali!" Sabi ko, natauhan ako nang pinaandar na niya yung sasakyan, lumingon siya sa akin.

"Bakit?" Maikli niyang sabi.

"Ikaw ba talaga yan Blaine?" Di makapaniwalang tanong ko.

"Sorry, alam kung ayaw muna akung makita kaya hindi ka makapaniwala na ako to." Mahinahon niyang sagot, hindi ako nagsalita at tahimik din siyang nagmamaneho. Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa bahay. Pinagbuksan niya ako ng pinto.

"All right, go inside." Sabi niya nang makababa na ako.

"You're wrong not to want to see you again, we're still friends. I just don’t want to bother you." Malungkot kung sabi, actually I miss him so much.

"I really miss you." Mahinahon niyang sabi, napatitig ako sakanya sabay nag-iinit na naman ang gilid ng mata ko.

"I miss you too." Sagot ko at tuluyang bumagsak ang mga luha ko.

"As a friend." Dagdag ko, hindi ko alam pero nasasaktan ako, tumango ako para hindi niya makita na nasasaktan ako. Pero bigla niyang inangat ang mukha ko at diretso itong nakatingin sa labi ko. Pumikit ako at hindi nagtagal ay naramdaman ko ang init ng pagdampi ng kanyang labi sa akin. Sunod-sunod pumapatak ang mga luha ko.

"Tama na!" I said pushing him at the same time, is really just a friend but why did I agree to let him to kiss me? I can't look at him directly.

"P-pasok na a-ako, umuwi k-kana rin." Nauutal kong sabi saka ako tumakbo papasok ng bahay. Pagpasok ko ay isinara ko ang pinto at sumandal dito sabay bagsak ng bag ko sa sahig dahil nawalan ako ng lakas.

"May asawa na siya, kaya huwag ka nang umasa sa kanya." Mahinahon kung sabi sa sarili ko habang umiiyak parin. Aminin ko man o hindi ay siya parin yung tinitibok ng puso ko, sinubukan ko man magmahal ng iba pero ayaw parin tumibok itong puso ko sa iba. Gustuhin ko man na wag sakanya pero siya parin ang pinipili ng aking damdamin. Nadurog na ako dati sa mga pinagsabi niya sa akin pero sinisigaw parin ng puso ko ay siya. I really hate my self, hindi ko gusto itong nararamdaman ko para sakanya. We haven't met and talked for a year, I thought I forgot about him but deep inside I still want him.