yazardan...
iki gün sonra...
Hastanenin o ağır dezenfektan kokulu odasında, antibiyotiklerin bulutlara çıkardığı Yaman Aslan, nihayet o ağır uykunun kıyısından dünyaya dönmeye çalışıyordu. Ama bu dönüş, normal bir uyanıştan ziyade, bir fırtınanın sessizce yaklaşması gibiydi. Gözlerini hafifçe araladığında tavanın hala döndüğünü hissetti ama zihni, o ilaçlı sisin içinden bir mermi gibi sıyrılıp gerçekliğe saplanmıştı.
"Zilan..." diye mırıldandı. Sesi, sanki boğazından zımpara kağıdı geçmiş gibi pürüzlü ve derinden geliyordu.
Mert, o sırada köşede bir sandalyeyi iki geri bir ileri sallayarak kendi kendine "Düzova’da bir düğün, Yaman'ıma bir gelin..." diye uydurduğu saçma bir maniyi gözleri kapalı keyifle mırıldanıyordu. Yaman'ın sesini duyunca sandalye arkaya doğru devrildi, gözleri sani
