yazardan..
Avuçlarında kanla bahar bekleyenlerin masalıdıydı bu...
Derler ki; temeli yalanla atılmış bir yuvaya huzur uğramaz, harcı intikamla karılmış bir çatıdan saadet sızmaz. İhanetin soğuk rüzgarı bir kez değdi mi kapı eşiğine, ne ocak tüter bir daha, ne de gönül dinlenir o kuytuda...
Zira nefreti kendine pusula edenin varacağı tek durak, kendi ruhunun enkazıdır.
Yaman, bir kadını ipten çekip alırken aslında kendi boynuna bir vebal doladığını; Zilan ise sığındığı o devasa gölgenin, aslında onu yutacak olan karanlığın ta kendisi olduğunu henüz bilmiyordu.
Birisi geçmişin intikamıyla yanarken, diğeri geleceğin yalanıyla sönüyordu.
Ve tarih, birbirine muhtaç ama birbirine yasak olanların hikayesini hep aynı cümleyle bitirirdi,
"Zehirle beslenen bir aşkın sofrasından, hiç kimse sağ
