เพี๊ยย!!
“โอ๊ยย” เกิดเสียงขึ้นมาเบาๆเมื่อน้ำหวานตีไปที่แขนกลกันต์
“หื่นได้ตลอดเลย ช่วงนี้หวานใกล้สอบแล้วนะคะ เปลี่ยนจากเรื่องนั้นมาติวหนังสือให้หวานก่อนดีไหม”
“เข้าห้องกันเถอะนะคะ หวานอยากอ่านหนังสือแล้ว” ทั้งสองจึงลงจากรถที่ตอนนี้จอดอยู่บริเวณชั้นล่างของคอนโด น้ำหวานเดินเข้ามาขนาบข้างกับกลกันต์ เขาจึงยึดเอากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอมาถือไว้เอง
“ขอบคุณนะคะที่ยอมขับรถตั้งหลายชั่วโมงเพื่อมาหาหวาน”
“พี่เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหม หืมม พี่คิดถึงหวานมากรู้ไหม บ้านที่เคยมีเสียงหวาน พอต้องอยู่คนเดียว เหงา จนพี่อยากจะทิ้งงานมาอยู่ที่นี่”
ตึงง!
เสียงลิฟต์เคลื่อนที่มายังจุดหมาย ในขณะที่กลกันต์กำลังเอื้อมมือไปเกี่ยวเอวบางมาชิดตน จึงเปลี่ยนเป็นการเกี่ยวประคองแล้วก้าวเดินออกจากลิฟต์แทน
“คริๆ” น้ำหวานได้แต่ขำเบาๆกับท่าทีขัดใจของกลกันต์ จากแต่ก่อนที่คอยดุเธอในตอนนี้กลับอ้อนเก่งซ
