โก๋จัดการล็อกประตูรถทันทีที่รถหยุดลงท่ามกลางบรรยาศที่มืดและเงียบสนิท ทั้งสองหยุดนิ่งเพื่อดูว่าโก๋จะทำอะไรต่อ ในหัวประมวลผมหาทางหนีทีไล่ที่มีน้อยนิด
เขานั่งนิ่งไม่พูดอะไรมองมาสักคำ ราวกับกำลังใช้ความคิด ริมฝีปากขบไปมาเบาๆ ขณะที่มือเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ กริ๊งงง!
จังหวะที่กำลังเงียบกันอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือที่น้ำหวานกำไว้แน่นปรากฏแสงสว่างวาบขึ้นหน้าจอพร้อมกับแผดเสียงร้องดังลั่นรถ
สายจากกลกันต์
“ห้ามรับ” เสียงเหี้ยมจากโก๋แผดเสียงดังจนน้ำหวานตกใจมือสั่น
“ใครโทรมา” เสียงเข้มถามต่อ
“อะ เอ่อ ฟะ แฟนค่ะ”
“มันมาช่วยอะไรพวกเธอไม่ได้หรอก รับสิ รับแล้วส่งพิกัดให้ด้วยนะ พรุ่งนี้มันจะได้มารับ ศพ เธอถูกที่” โก๋เน้นหนักคำว่า ศพ ตวัดหางตามองน้ำหวานที่แววตาฉายความกลัวออกมา รีบกดตัดสายจากกลกันต์ กลัวว่าเสียงที่ดังขึ้นจะเป็นการยั่วยุอารมณ์ของโก๋
“พี่โก๋ หวานไม่รู้ว่าเคยทำอะไรให้พี่ไม่พอใจ เราไม่เคยร
