KABANATA 16
1105 Words
“Ladies and gentlemen, In preparation for landing in Nïnoy Äquinö International Airport Manila, be certain your seat back is straight up and your seat belt is fastened. Please be careful when opening the overhead compartments . . .”
Agad na napatuwid ang upo ni Lolita habang naririnig niya ang announcement sa loob ng eroplano.
“Lolita anak, don't be anxious. Makararating din tayo sa Villa Alcadijas, at makikita mo ang grandma. Okay?” Tumango si Lolita but still, she was anxiously absent minded. Nakatanaw lamang siya sa labas ng bintana ng eroplano, kahit wala naman siyang partikular na tinitingnan. Habang ang kaniyang kamay naman ay nakahawak sa seatbelt at bahagyang nanginginig.
Lolita's grandmother had her second heart attack, leading to a comatose stage, kaya ay ganoon na lamang kalala ang nararamdaman na takot ni Lolita. Na kung pwede lang ay lumipad siya agad-agad sa tabi ng kaniyang Lola ay ginawa na niya.
Sa paglipas ng thirty minutes . . .
“I’m sorry at medyo natagalan ako, anak. There's a long queue in the comfort room. I just paid five hundred pesos for my dämn bladder’s demand, ” paumanhin ni Sarah nang may bahid na yamot nang mabalikan niya si Lolita na nakaupo pa rin sa bench habang sa malayo nakatingin. “Anak? Hey, Lolita?” Kumurap-kurap si Lolita sabay napatayo.
“I-It’s okay, tita. May twenty minutes pa naman bago ang flight natin papuntang Läguindingän airport,” sagot ni Lolita na parang hindi lang siya nanggaling sa pagka-hang.
Dahil agaran ang pag-uwi nina Lolita ng Pilipinas ay connected flight ang na-book nilang ticket, at sira na rin ang jet na sinakyan niya noong sapilitan siyang pinapunta ng daddy niya sa Cänäda, makalipas ang apat na taon.
Hindi naman gaanong nagtagal ay nag-land na rin sa huli nilang destinasyon sina Lolita, papunta sa kanilang bayan.
“Hah! Sa wakas ay nakababa na rin tayo mula sa himpapawid. The weather is not so good at this hour . . .” Nag-inat si Sarah sabay ayos ng buhok.
Tumingin naman si Lolita sa exit ng airport, at doon ay may nakita siyang isang pamilyar na bulto sa may ’di kalayuan.
“Tita, nariyan na po ang magsusundo sa ’tin sa labas.”
Mabilis ng lumabas sina Lolita bitbit ang mga bagahe nilang dalawang maleta lamang na may katamtamang laki.
“Selmo! Magandang hapon . . .” Malapad ang mga ngiti ni Sarah habang niyayakap ang driver nina Lolita nang makalapit dito.
Napatingin naman si Lolita kay Selmo. Dahil dito ay nginitian siya nito. Lolita was wondering kung bakit mukhang magkakilala ang dalawa at medyo close pa.
“Welcome back po sa Pilipinas, Ma'am Sarah. Wala pa rin pong kupas ang ganda mo. Ma'am. Maligayang pagbabalik din po, Señorita Lolita. Talagang dalaga ka na po at ang laki na ng pinagbago ng iyong itsura,” naluluhang sambit ni Selmo, na ngayon ay nakatingin sa kanila.
“Thank you po, Manong Selmo. Magkakilala po pala kayo ni Tita Sarah?” tanong ni Lolita na tumingin pa kay Sarah at Selmo.
“Ay oo, Señorita. Twenty years old po ako nang una kong makilala si Ma'am Sarah. Nanatili po siya sa Villa Alcadijas nang isang linggo bago nagtungo ng Canada.”
“Ah, ganun po pala . . .” A smile crept on Lolita's lips, ngunit mas kita ang lungkot sa mga mata niya.
“Let’s continue the talk later, Selmo. We better get going para hindi tayo abutin nang gabi. As I can see, mukhang may nagbabadyang malakas na buhos ng ulan,” ani Sarah na sa kalangitan nakatingin.
“Sige po. Ma'am. Ako na po ang magdadala ng maleta ninyo. Nasa unahan lang po naka-park ang van.”
Nang makarating sa kinalalagyan ng sasakyan at nakasakay ay wala ng sinayang na oras sina Lolita at agad ng bumiyahe papuntang Evergreen town. On the way ay lumakas nga ang buhos ng ulan kaya ay sumandal na lamang si Lolita sa bintana ng sasakyan at ipinikit ang kaniyang mga mata.
Naging matiwasay naman ang biyahe nila hanggang sa sila ay nakarating na sa kanilang patutunguhan.
Marahan na pumasok sa loob ng gate ang van kung saan ay lulan si Lolita. Nang tuluyan na itong tumigil . . .
“Sandali lamang po, Ma'am Sarah at Señorita Lolita. Kukunin ko lang po ang payong sa—Señorita!” Nabato si Selmo sa kinatatayuan niya habang hawak ang doorknob ng sasakyan.
“Lolita! Anak!”
Rinig ni Lolita ang sabay na sigaw ng driver at Tita Sarah niya. Ngunit wala ng iba pang laman ang isipan at puso niya ngayon kundi ang makita at mayakap ang kaniyang Lola Matilda.
Mabilis ang takbo ni Lolita makarating lang sa entrance ng kanilang Villa at hindi na niya alinta ang matinding buhos na ulan. Lolita was even tearing nang ilang hakbang na lang ang layo niya sa pinto.
“Manang Daisy . . . Ate Karel” Lolita whispers nang makita ang babae at may bitbit itong pamunas, kasama na rin si Karel na may bitbit ding body towel at sapin sa paa.
“Señorita Lolita! Diyos ko. Ikaw talagang bata ka!” bulalas ni Daisy na ngayon ay naluluhang inilapat sa katawan ni Lolita ang dalang towel.
“Manang Daisy . . . Nasaan po si Lola ko? Nasa dati pa rin ba nilang silid?” Lolita was slightly choking with her words. She could feel that her whole body was shaking, pero ayaw pa ring bumigay ng mga paa niya. Because her mind is aiming something so important as of the moment.
“O-opo, Señorita. Inayos lamang po ang silid para mailagay ang mga makinar—” Hindi na pinatapos pa ni Lolita na magsalita ang mayordoma ng villa nila at patakbo na siyang nagtungo sa silid ng kaniyang Lola at Lolo.
Kulang na lang ay liparin ni Lolita ang pinto ng silid nang malinaw na niya itong nakikita.
Ngunit nang tuluyan na niyang marating ang pinto ay tumigil si Lolita at tumingala. Huminga muna siya nang malalim sabay dikit ng kaniyang kamay sa pinto upang kumatok nang marahan.
“And Matilda is her name . . .”
Nang tumingala si Lolita, she was trying to hold her tears. Ngunit nang marinig niya ang pagod na boses ng kaniyang Lolo, singing the song na lagi nitong kinakanta sa kaniyang Lola— Aübry . . . that was the title of the song na pinapalitan nito ng pangalan ng kaniyang Lola, ay tuluyan na nang bumuhos muli ang masaganang mga luha ni Lolita.
She just stood there. Also listening to the song while bawling her eyes out silently.
- Writer
