ป่วนหัวใจ
2195 Words
ตีห้าครึ่งหมอกรีนตื่นแล้วเธอตื่นอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน เธอเตรียมอาหารและยาไว้ให้คนตัวโต ก่อนจะเดินไปหาเขาอีกห้อง เธอเคาะห้องและเปิดเข้าไป เขายังนอนหลับอยู่ เธอเดินไปยืนมองข้างๆ เตียง แล้วนั่งลงข้างเขาเพื่อจะดูว่ามีไข้รึเปล่า
“อื้อออ หมอตื่นแล้วหรอครับ”
“กรีนจะไปทำงานแล้วนะคะคุณบิ๊ก”
“ไม่ไปได้มั้ยอ่ะ พี่รู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
“ถ้าอยากอยู่กับหมอตลอดก็ต้องแอดมิทนะคะ เอามั้ย”
“นอนรอที่นี่ดีกว่าครับ รออีกแปปนึงได้มั้ย รอเอาของก่อน”
“ของอะไรคะ”
บิ๊กขยับตัวลุกขึ้นอย่างลำบาก หมอกรีนช่วยพยุงขึ้นมานั่ง เขาซบลงที่ไหล่มนทันที
“ทำไมตัวเล็กจังเลยนะ ถ้าเป็นแฟนเขาจะทนความดิบเถื่อนไหวได้ยังไงกัน”
บิ๊กคิดในใจไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
“ออกไปข้างนอกกันเถอะค่ะ เดี๋ยวกรีนป้อนข้าวหายาให้กิน ฉีดยาให้แล้วคุณบิ๊กค่อยนอนต่อ”
“โอเค ไปกันเถอะ”
สองคนเดินตามกันออกมาจากห้องนอนเล็ก บิ๊กไปนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว คนตัวเล็กจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ทั้งข้าวเช้ากับข้าวเที่ยงยาที่ต้องกินทั้งหมดตอนที่เธอไม่อยู่ เธอนั่งลงตรงข้ามแล้วเริ่มลงมือป้อนข้าวคนตัวโตทันที เขาไม่พูดอะไรปล่อยให้เธอได้ทำไปในสิ่งที่เธออยากทำ จะได้ไม่กังวลเรื่องเขาตอนไปทำงาน
หมอกรีนคิดเรื่องยาที่จะต้องให้ในวันนี้ ไม่ได้ละเธอต้องแลกไลน์ไว้ เพื่อควบคุมการกินยาของเขา หมอกรีนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาว่ากี่โมงแล้ว ก่อนจะมองหน้าคนตัวโตและยื่นมือถือให้
“แอดไลน์หมอไว้ค่ะ มีอาการผิดปกติอะไรรีบบอกทันที”
“หมอกรีนไม่กินอะไรก่อนเหรอครับ ยังเช้าอยู่เลยนะ”
“ไม่มีเวลาแล้วค่ะ นี่หมอต้องฉีดยาให้พี่อีก แล้วจะเตรียมยาให้อีกหนึ่งชั่วโมงกินตามเข้าไปนะคะ”
ขณะที่พูดไม่หยุดนั้นมือเธอก็เก็บล้างครัวจนเรียบร้อย ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบไซริงค์ยาออกมาถือไว้ แล้วไปนั่งข้างคนตัวโต
“นี่คือยาฉีดเข็มสุดท้ายนะคะ ต่อไปจะมีแค่ยากินเท่านั้น ส่วนแผลตอนเย็นหมอจะมาทำให้ใหม่ แต่ตอนนี้ต้องไปแล้วนะ อย่าดื้ออย่าทำงานหนัก นอนพักเยอะๆ ถ้าไข้สูงให้โทรหาหมอทันทีเข้าใจมั้ยคะ”
“วันนี้จะกลับมานี่มั้ย” คนตัวโตมองด้วยสายตาละห้อย
“จะมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะหายค่ะ ไม่ต้องกลัวหรอกคุณบิ๊กได้เบื่อหมอไปข้างนึงแน่ๆ “
กรีนเดินไปหยิบกระเป๋าเป้มาสะพายและเดินไปขอมือถือคืน แต่บิ๊กให้รอแปปหนึ่ง เสียงออดดังขึ้นมาทันที เขาเดินไปเปิดประตูให้เลขาเข้ามา
“ของที่สั่งได้แล้วครับนาย”
บิ๊กยื่นซองให้หญิงสาวไปทั้งหมดโดยไม่เปิดดู กรีนคิ้วขมวดก่อนจะเอ่ยถาม
“อะไรคะคุณบิ๊ก”
“ไปดูบนรถก็ได้นะหมอสายแล้ว รุทไปส่งหมอกรีนให้ทีแล้วกลับมาหากูให้ไว”
“ได้ครับเฮีย เชิญซ้อรองด้านนี้เลยครับ”
หมอกรีนเดินไปจุ๊บเหม่งคนตัวโตกว่าแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที ได้รุทแต่ขำให้กับเจ้านายที่ทำหน้าเหวอๆ
“ห้ามพูดเรื่องเมื่อกี้นะไอ้รุท”
“ครับๆ ผมไปนะครับนาย”
บิ๊กพยักหน้าก่อนจะเดินไปเปิดแล๊ปท๊อปเพื่อทำงาน เขาจะขายหุ้นซื้อหุ้นอีกครั้งในสัปดาห์นี้กำไรสักหกหลักก็พอ จะพอเลี้ยงยัยตัวแสบมั้ยนะ?
กรีนเดินมาขึ้นรถของรุทที่จะมาส่งเธอที่โรงพยาบาล แต่พอดีว่าอชิกับบอสเดินออกมาพอดี จึงเรียกขึ้นรถก่อน
“รุทแกไปดูเจ้านายแกเถอะไป น้องกรีนขึ้นรถค่ะ”
“ขออนุญาตติดรถไปด้วยนะคะพี่ชิ”
กรีนขึ้นไปนั่งบนรถแล้วยกมือไหว้บอสพี่ชายของบิ๊ก บอสยิ้มรับพร้อมเอ่ยบอบก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
“ไอ้ตัวดีของผมทำอะไรไม่ดีกับคุณหมอรึเปล่าครับ”
“ไม่เลยค่ะ พี่บอส เขาเป็นเด็กดีนะคะ”
“นั่นซองอะไรหรอน้องกรีน”
“กรีนไม่รู้ค่ะพี่ชิ พี่บิ๊กให้มาดูในรถ”
เธอแกะต่อหน้าคนทั้งสอง ในนั้นมีเช็คเงินสดห้าแสนกับเครดิตการ์ดสีทองหนึ่งใบ กุญแจห้อง คีย์การ์ดคอนโดนี้ ทุกคนอึ้งยิ่งกว่าโดนผีหลอก แล้วอชิกับบอสก็ขำจนท้องแข็ง มีแต่คนตัวเล็กที่งงยิ่งกว่าว่ามันคืออะไร เขาให้เธอทำไมกัน
“พี่สองคนขำอะไรกันค่ะ กรีนงงนะเนี่ย”
“ยินดีต้อนรับนะครับ น้องสะใภ้”
“มีน้องสะใภ้เป็นทั้งหมอ ทั้งพยาบาลเลยเว้ยเรา ดีจริงๆ”
อชิยิ้มกริ่ม เป็นฝั่งเป็นฝาแล้วสองคนเหลือไอ้จอมมารอีกตัวสินะ เขาคิดในใจ
กรีนเก็บทุกอย่างใส่กระเป๋าเพราะกลัวมันหาย แล้วไลน์ไปอาละวาดคนตัวโตในทันที
ตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง เสียงไลน์เขาดังขึ้นมาแล้วบิ๊กรู้แล้วว่าคนตัวเล็กต้องอาละวาด
เขาจึงหยิบมาเปิดดูแล้วอมยิ้ม
“คุณให้อะไรฉันมาเนี่ย”
“แล้วไอ้เช็คห้าแสนนี่ค่าอะไร”
“ไอ้บ้าเอ้ยยยยยยย”
บิ๊กหลุดขำออกมาอย่างแรงถ้าเป็นสาวคนอื่นนอกจากเขาจะได้ยินคำขอบคุณแล้ว ยังจะมีการมาถวายตัวแถมอีกแน่นอน นี่อะไรด่าเขาซะงั้น บิ๊กหยุดขำก่อนจะตอบกลับไปในทันที
“รับไว้สิ ค่าดูแลตอนที่ผมเจ็บตัวนี่ไงคุณหมอ”
“แล้วกุญแจก็ต้องใช้นะ คีย์การ์ดอีกไม่งั้นจะเข้ามาได้ยังไง”
“ แล้วบัตรเครดิตนั่นก็ค่ารักษาพยาบาลที่ยังไม่ได้จ่ายเมื่อวาน ไปจ่ายให้ผมทีนะแล้วก็เก็บบัตรไว้เลย ผมเจ็บตัวไปตอนไหนคุณก็เคลียร์ค่าใช้จ่ายให้ด้วยแล้วกัน”
เธอเปิดอ่านแล้วได้แต่กัดฟันกรอดดดดดดดดดดดดด จนสองคนในรถขนลุกไปตามๆ กัน กรีนเปิดกระเป๋าและหยิบเช็คออกมายื่นให้กับบอส
“เอาไปคืนพี่บิ๊กค่ะ กรีนไม่เอา”
“มันจะอาละวาดนะครับ น้องกรีน หนูจะรับมือมันไหวหรอ”
“ลองดูสักตั้งสิคะใครจะชนะ”
อชิขำไม่หยุดเอาสิไอ้บิ๊กมึงจะทำไงกูอยากรู้จริงๆ ขานี้ไม่เหมือนมายมิ้นท์นะที่ขี้อ้อนและยอมแฟนเสมอ ยัยนี่มันวัวกระทิงชัดๆ ถ้านายพรานไม่เก่งมึงแย่แน่ๆ
จนถึงโรงพยาบาลกรีนกับอชิก็ร่วมปาร์ตี้ในทันทีแบบไม่มีเวลาเอาของไปเก็บล็อคเกอร์เลยทีเดียว หมอสามคนในห้องฉุกเฉินรับเคสไม่หยุด ทั้งหนักทั้งเบา
จนบ่ายสอง กรีนกับอชิถึงได้นั่งพัก สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วขำให้กันในสภาพที่แทบดูไม่ได้ เลือดที่เลอะเสื้อกราวด์ เลอะตามแขน รองเท้าอีก มันสุดๆ ไปเลย พวกเขาแทบจะตายได้เลยในแต่ละวัน
กรีนหยิบมือถือมาดูระหว่างที่นั่งจิบเกลือแร่ที่พี่แมวเอามายื่นให้ ข้อความในไลน์ดังมานับร้อย คนป่วยพิเศษของเธอนั่นป่วนกว่าที่คิด
“กินยาแล้วนะครับ”
“งานเป็นไงบ้าง” “มีไข้ 38.5 แต่กินยาแล้ว”
“รุทอยู่เป็นเพื่อนไม่ต้องห่วง”
“ทำไมเอาเช็คมาคืนล่ะ” และอีกมากมายทั้งงอลทั้งอะไรสารพัด เธอจึงยื่นมือถือให้พี่แมวแล้วบอกว่า
“พี่แมวคะรบกวนถ่ายรูปสภาพของกรีนตอนนี้ทีค่ะ”
“ได้ค่ะหมอกรีน มาพี่ถ่ายให้”
แชะ แชะ พี่แมวถ่ายให้สองภาพ เธอกล่าวขอบคุณแล้วหยิบมาดูก่อนจะส่งให้คนตัวโตงี่เง่าดู
“กรุณาดูสภาพของฉันก่อนที่จะโวยวายอะไร”
ตริ๊ง ตริ๊ง ข้อความไลน์มาแล้ว บิ๊กรีบหยิบมาดู แค่พอเขาเปิดไปถึงกับสบถที่ยัยตัวเล็กของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ตั้งแต่ผมจนถึงปลายเท้า แถมยังนั่งกองกับพื้นมือถือแก้วพลาติกอย่างหมดสภาพ และสภาพเจ้านายเขาก็ไม่ต่างกัน
“ขอโทษ” นั่นคือข้อความที่บิ๊กส่งกลับมา กรีนยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบกลับไป
“ไว้เจอกันนะอีกสองชั่วโมง”
คนตัวโตที่อยู่อีกฝั่งยิ้มแล้วหันหน้าไปสั่งงานเลขาในทันที
“ไปรอรับหมอกรีนในอีกหนึ่งชั่วโมงจากนี้”
ก่อนที่จะหันไปทำงานต่อ เขาจะซื้อขายหุ้นอีกรอบบ่าย เก้าอี้ตัวถัดไปบอสนั่งมองน้องชายอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยคำใดออกมา
“เอาจริงใช่มั้ยคนนี้”
“คิดดูก่อนได้มั้ย ไม่อยากรีบแบบพี่บอส”
“ตามใจ หมอในโรงพยาบาลเอาไปก่อนละกูจะขำให้”
“พูดอะไรให้มันดีหน่อยสิเฮียก็ โว๊ะ”
“จะไปธนาคารได้รึยัง”
“ซื้อขายหุ้นแปปขอสิบนาที”
สิบนาทีที่สองพี่น้องจดจ่อกับพอร์ตหุ้นของตัวเอง จนมีรอยยิ้มบางๆ ในหน้าแล้วยืนขึ้นทั้งคู่และจับมือกัน
“บวกสี่แสนพอแล้ววันนี้ เฮียบวกเท่าไหร่”
“พอๆกับมึงอ่ะ”
“ไปกันเถอะพี่ แบงค์ตามละ ไปเอาเงินกัน ไอ้รุทไปรอรับหมอกรีนได้แล้ว”
สองพี่น้องไปธนาคารเพื่อเอาเงินเขาถอนเงินไว้และทำการโอนเงินไปลงทุนที่เคยบอกไว้ 20ล้าน เขาจะต้องร่ำรวยจนแม่กับพ่อชี้นิ้วเอาอะไรก็ได้ทั้งนั้น
เลิกงานแล้วเธอกับอชิกลับมาที่คอนโดพร้อมกัน เพราะรุท ที่เป็นเลขาไปรอรับกลับมา แต่แยกกันไปห้องของตัวเอง คนตัวเล็กเปิดประตูไปไม่เจอคนป่วย เธอเดินหาทุกมุมของห้องก่อนจะต่อสายในทันที และไม่นานปลายสายก็รับ
“อยู่ไหนทำไมไม่พักผ่อน”
“พี่มาทำธุระแปปเดียวนะเดี๋ยวกลับไปแล้วครับ”
“หิวอ่ะ หาอะไรมาให้กินด้วยนะคะ”
“โอเคๆ เดี๋ยวพี่หาไปให้ครับ”
คนตัวเล็กไม่ตอบและตัดสายไปในทันที คนตัวโตได้แต่ขำในความเอาแต่ใจนี้ ด้านเธอเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะจัดข้าวของใส่ห้องนอนเล็กไว้ คืนนี้เธอจะนอนที่นี่และให้เขากลับห้องใหญ่ไป
เธอทำงานบ้านซักผ้าและทำกับข้าวเผื่อมื้อดึกอีกเพราะเธอจะอ่านหนังสือ เธอเดินออกจากห้องไปตลาดใกล้ๆ ที่มีร้านขายดอกไม้ ซื้อดอกกุหลาบสีขาวสีแดงกลับมาหอบใหญ่ๆ พร้อมแจกันอีกสี่ใบ เธอเดินหอบข้าวของมาอย่างมีความสุข
เธอชอบดอกไม้สดๆ มันสดชื่นและมีกลิ่นที่เธอชอบ
ผ่านไปสองชั่วโมงครึ่ง คนตัวโตก็กลับมาพร้อมเลขาของเขาและของกินอีกมากมาย แต่บิ๊กได้กลิ่นอาหารที่เธอทำ
“ทำกับข้าวแล้วให้พี่ซื้อมาทำไมคะ”
“อันนั้นมื้อดึกของหมอค่ะ วันนี้จะอ่านงานวิจัยคงจะนอนดึกหน่อย”
“ชอบดอกไม้สดหรอคะ งั้นพี่ให้รุทมันซื้อมาส่งทุกสองวันมั้ย”
“ไม่เอากรีนจะเลือกเองค่ะ”
รุทวางของเรียบร้อย เจ้านายผายมือบอกให้ไปได้แล้วยื่นเงินให้ปึกนึง
“อันนี้โบนัสเดือนนี้นะรุท เอาในซองนี้ไปให้ไอ้อัทด้วย”
“ขอบคุณครับเฮีย”
เลขาเขาออกไปแล้วคนตัวโตเดินมามองหน้าคนตัวเล็กก่อนจะถาม
“วันนี้เหนื่อยมั้ย ทำไมเลือดท่วมแบบนั้น”
เขายกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็ก กรีนมองหน้าก่อนจะซบลงที่ไหล่ของเขาแล้วถอนหายใจก่อนจะเอ่ยออกมา
“เหมือนอยู่กลางสนามรบเลยค่ะ เคสบายเคสเลยทีเดียว มีปาร์ตี้แต่เช้าตั้งแต่เดินเข้าไปจนตอนตอบไลน์พี่นั่นแหละ”
“งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะ จะได้นั่งพักแล้วค่อยอ่านหนังสือก็ได้”
แล้วสองคนก็ไปนั่งทานข้าวกันเงียบๆ จนอิ่ม กรีนก็จัดการให้ยาคนตัวโตแล้วมานั่งอ่านงานวิจัยต่อที่โซฟากลางห้อง
แล้วเธอก็หลับคางานวิจัยที่อ่านอยู่ เธออ่านมันไปได้แค่ครึ่งเดียวและหลับพับอยู่ข้างๆ คนตัวโตนั่นเอง
บิ๊กที่มองอยู่สักพักจึงเอนตัวลงให้เธอซบมาที่ตัวเขา ก่อนจะหลับไปด้วยกันบนโซฟาตัวนั้น.....
- Writer
