บทที่ 5 ได้โปรดอย่าทอดทิ้ง [1/2]

931 Words

ฉันฝืนสังขารลงมาจากคอนโดของคนที่เรียกได้เต็มปากว่าใช้บริการของฉัน แล้วโบกแท็กซี่ให้มาส่งที่บ้าน “อ้ะ!!” ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถแท็กซี่ ความเจ็บปวดก็พลันแล่นจู่โจมเข้ากลางกายและแผ่กระจายไปทั่วร่าง จนฉันต้องทำหน้าเหยเกยและร้องโอดโอยเสียงแผ่วในลำคอ แต่ถึงกระนั้นความเจ็บปวดมันก็คุ้มค่ากับเม็ดเงินที่ได้รับตอบแทนแบบสมน้ำสมเนื้อ ฉันเดินขากะเผลกเข้ามาในบ้าน เพราะมันยากลำบากมากที่จะเดินให้เป็นปกติ ลำพังแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าก็รู้สึกสั่นสะเทือนไปหมดทุกส่วนแล้ว “กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องที่ฉันจำได้ดีว่าคือพี่อ้อมกอด ทำให้ฉันตื่นตระหนกตกใจและรีบสาวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านอย่างทันทีทันใด โดยที่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ พรวดดด!! “เกิดอะไรขึ้นพี่อ้อม!!?” “รัก...ฮือออ...” ฉันเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องนอนของพี่อ้อมกอด และเห็นเจ้าของห้องที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นห้องในสภาพอิดโรย ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้า

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD