Pagdating sa bahay ay nagbihis lang ako at kumuha ng libro para magbasa. Kailangan ko munang libangin ang sarili ko habang hinihintay ang pag-uwi ni Romano mamaya. Pagkahatid kasi niya sa akin ay bumalik na rin siya agad sa opisina niya.
Bandang hapon ay tumawag sa akin si Oswald para kumustahin ang kalagayan ko.
“Oswald, salamat nga pala, ha? Hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong pasalamatan ka sa paghahatid mo sa akin sa ospital noong araw na sugurin ako ng biyenan ko,” sabi ko. Dumiretso ako ng upo at pinagkrus ang mga hita ko.
“No problem. Grabe ka, hindi pa ako nag-alala ng gano’n sa buhay ko. You bled and then you fainted. I was trembling that time – literally!” pagbibigay-alam niya sa akin at natawa naman ako.
“Well, sorry for worrying you. Pero okay na ako ngayon. Baka bukas o
