หลงคินณ์

episode 5

A episode 5

โดย Ginoichi

"คนบ้า!"

เสียงใสเหวตามหลังพอเป็นพิธี ก่อนจะรีบกุลีกุจอ ขึ้นไปเปลี่ยนชุด ไม่กี่นาทีต่อมา บราลี ก้าวลงบรรไดมาใหม่ ด้วยเสื้อยืดลายกาตูนรูปหมา เข้าคู่กับกางเกงขายาวผ้านิ่มสีเข้ม ทันทีที่ก้าวเดินออกมาหน้าร้าน ก็สบสายตากับคนที่พึ่งรุกรานเธอเมื่อครู่ เขายังไม่ไปไหน เขายังอยู่ ใบหน้าหล่อเรียบเฉย เบนสายตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มแกะปิ่นโตอาหารออกมาวาง

บราลียิ้มร่า วิ่งเข้าไปยกกับข้าวสองสามอย่างที่เตรียมใว้ออกมาหน้าบ้าน เธอหย่อนก้นลงนั่งตรงข้ามผู้กองหนุ่ม พร้อมกับส่งยิ้มหวาน

"แกงเนื้อของโปรดผู้กอง"

"ไก่คั่วเค็ม ของโปรดผู้กอง"

"แกงจืดฟักของแบม...งื้ออออ น่ารัก"

บราลี พูดไปยิ้มไป จนเขาที่นั่งตรงข้ามถึงกับส่ายหัว

"ไปโดนตัวไหนมา?"

เสียงขรึมถามเรียบๆ เปลี่ยนอารมณ์ไวจนคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามทำหน้ายู่ย่น

"โดนของผู้กอง อุ๊ป!"

ฝ่ามือขาวนุ่มตะครุบปิดปากทันทีที่จบประโยค

ผู้กองหนุ่ม ชะงักมือที่เตรียมจะตักข้าวเข้าปากค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบ ช้อนขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามด้วยความประหม่า เพียงชั่วครู่จึงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมดังเดิม

"เดี๊ยวจะโดน"

กล่าวคาดโทษเสร็จ ก็ตักข้าวเข้าปาก ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากบราลี ที่ใจล่นตุ้บหายไปไหนต่อไหนตั้งแต่เหตุการณ์ก่อนหน้า มือคู่น้อยเขี่ยข้าวไปเขี่ยแกงมาจนผู้กองหนุ่มกินอิ่ม

"เขี่ยจนเละ เทให้หมายังไม่รู้มันจะกินไหม"

"ยัยเบ๊อะ"

บราลี สะดุ้งเฮือก กว่าจะรู้สึกตัว ร่างสูงโปร่งของผู้กองหนุ่มก็ทิ้งระยะห่างไปจนแทบพ้นสายตา

ทิ้งให้คนที่ไกล้จะบ้าเพราะเขานั่งพร่ำเพ้ออยู่คนเดียว

มีคนเคยบอกมาว่า ถ้าอยากให้ใครสนใจต้องเขาไปอยู่ในโลกของเขา เข้าไปอยู่ในที่ที่เขามองเห็นเรา เอาตัวเองไปให้เขาจีบ

ใช้ไม่ได้ผลกับแบมคนดีศรีสังคมแล้วหนึ่ง!

เอาตัวเข้าไปไกล้ก็แล้ว

จีบเขาก็แล้ว

เสนอตัวก็แล้ว

กินข้าวไปเป็นกระสอบ เขายังไม่เคยบอกว่าชอบสักคำ แบม soon!

"ถ้าเป็นของแบมไม่ได้ ก็อย่าอ่อยเรี่ยราดได้ไหมล่ะ คนที่ได้แค่มอง มันจะตาย งื้อออ"

นั่งไปบ่นไปจนจ่าประสิทธิ์กับเมียที่เพิ่งเดินเข้ามาเผยสีหน้าระอาไปตามๆกัน

"เขาเคยมาอ่อยที่ไหน มีแต่เจ้าของที่เอาตัวไปถวายใส่พานให้เขา"

"พ่อ!"

"ถ้าไม่ช่วยก็อย่ามาพูด"

บราลีกระแทกเท้าตึงตัง เดินออกจากร้าน พอดีกันกับบดินทร์ที่เดินสวนเข้ามาด้วยท่าทีงุนงง

"ใครไปทำอะไรเจ่เจ้ แต่เช้า"

เด็กหนุ่มถามพรางเกาหัว

"จะมีใคร้ ก็พ่อแกหน่ะสิ เลี้ยงมาเองกับมือ เป็นยังไงหล่ะ อีกหน่อยผมบนหัว ไอ้แบมมันคงถอนหมด!"

"นี่ก็อีกคน ทั้งลูกทั้งเมียพอกันหมด "

ดาบประสิทธิ์บ่นพึมพำในรำคอ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก ด้วยทั้งรัก ลูกและเมียอยู่มาก

บราลี เดินมาทิ้งตัวนั่งที่สนามหญ้ากลางค่าย ดวงตากลมโตสอดส่ายไปทั่วบริเวณ ในใจก็ลอยไปหาอีกคน คนที่เธอตั้งใจใว้ ว่าชีวิตนี้ ถ้าไม่ใช่เขา ก็จะไม่เป็นคนอื่น เป็นใครไม่ได้นอกจาก ผู้กองอคินณ์

มือคู่น้อย ยกขึ้นสูงก่อนจะทำท่าคว้าจับดวงอาทิตย์

"ยากจัง...ไกลมากด้วย ....ทางเข้าไป ในใจของผู้กอง"

ปากจิ้มลิ้มบ่นพึมพำเพียงไม่นานก็คลี่ยิ้มหวานคล้ายกับกำลังปลอบใจตัวเอง

เมี๊ยว เมี๊ยว!

เสียงแมวน้อนร้องเสียงเครือดังลั่น แว่วมาเข้าหู เรียกสติคนที่เหม่อลอยอยู่ให้กลับมาเข้าที่ บราลีมองซ้ายขวาหาต้นตอของเสียงด้วยความกระสับกระส่ายปากก็ร้องเรียกเจ้าแมวน้อยไม่หยุด

"เหมียวๆ ...อยู่ไหนจ้ะ ออกมาหาพี่แบมเร็ว"

เมี๊ยว เมี๊ยว!

ราวกับเข้าใจ ในภาษา เจ้าแมวน้อยตะเบ็งเสียงจ้า ทำให้บราลี ที่ยืนก้มหน้า สะดุ้ง เหลือบตาขึ้นมอง

"แล้วขึ้นไปทำอะไรบนนั้น"

บราลีถามเสียงลน ร่างเล็กเดินขวักไขว่ ไม่กี่อึดใจ ก็วิ่งไปคว้า เอาถังเก็บน้ำขนาดใหญ่ ของบ้านข้างๆ มาวางใว้เตรียมจะปีนขึ้น

"น้องแบม ทำอะไรว่ะหน่ะ?"

หมวดศิระ เปรยขึ้นเสียงไม่เบา เมื่อมองไปไกล ๆ เห็นคนร่างเล็กที่จำได้ถนัด ว่าเป็น ไอ้ที่เราเรียกว่า..เด็ก ของผู้บังคับบัญชาหนุ่ม

ดวงตาคมกริบ กวาดมอง ไปตามเสียง ก็พบกับร่างเล็ก ที่เพิ่งแยกจากกันมา ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในท่าทางที่หมิ่นเหม่ หัวคิ้วเข้มก็เริ่มกระตุก

"ยุ่งชิบ!"

เสียงสบถรอดไรฟัน ดังมาแผ่วเบา ขณะที่ขาก้าวยาวๆออกไปยังต้นไม้เจ้าปัญหา ไม่สนสายตาล้อเรียนของหมวดศิระที่มองเข้ามาชนิดที่ว่า ตาไม่กระพริบ

"เอาเว้ยเอา...คราวนี้ผู้กองเสียอาการ"

แล้วก็แซวเสียงไม่เบาด้วยไง แต่ถึงอย่างนั้น คนที่กำลังก้าวอาจๆ กลับไม่สนใจมันสักนิด อาจเป็นเพราะ ร่างเล็กที่โดดไปโดดมาอยู่ข้างหน้า มันดึงความสนใจเขาได้มากกว่า หรือบางที...ก็อาจ..จะไม่ใช่

"เหมียวๆ ลงมาเร็ว"

บราลี ร้องเรียกเสียงหวาน พร้อมกับยื่นมือออกไปคว้า อย่างไม่ทันระวัง ทำให้ถังเก็บน้ำขนาดใหญ่เริ่มโคลงเคลง กว่าจะรู้ตัวร่างเล็กก็ลอยหวือเตรียมร่วงหล่นลงพร้อมกับเจ้าแมวตัวอ้วน

"ว๊าย! " บราลีหลับตาปี๋

หมับ!

ลำแขนแกร่งของคนที่เพิ่งมาใหม่ รวบเอาร่างเล็กเข้ามาหาตัวทันทีที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ดวงตาคมกริบหลุบลงมอง พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ฟู่ว"

บราลี ผวาออกจากอ้อมกอด ของผู้ที่มาช่วยเหลือในทันที ใบหน้าหวานช้อนขึ้นมองหมายจะขอบคุณ แต่เมื่อเห็น ว่าคนที่ช่วยเจ้าตัวใว้เป็นใคร ก็คลี่ยิ้มสดใสในทันที

"ผู้กอง!"

ร่างเล็กโผเตรียมจะเข้าไปซุกกอด หวังจะให้เค้าปลอบขวัญ แต่บังเอิญ เขามันรู้ทัน จึงยื่นมือที่ออกจะหยาบกร้าน มาดันช่วงหัวเจ้าหล่อนใว้พร้อมกับออกปากดุ

"เป็นผู้หญิง ต้องรู้จักสงวนท่าที"

"ไม่ใช่วิ่งเร่หาผู้ชายไปทั่ว"

ถึงปากจะดุ แต่สายตากลับเฉมองไปทางอื่น

"ชิ!"

"ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย"

"แบมก็วิ่งหาแต่ผู้กอง"

เธอบ่นอุบอิบ พรางหลุบตาลงต่ำ แสดงท่าทางที่เขาก็พอดูออก ว่ามีคนงอน

'แต่แล้วไง..ในเมื่อเขาก็ไม่เคยง้อสักที'

"ไปๆ เอาไอ้ตัวหน้าเกลียดนั่นไปด้วย"

คนมาดขรึมกอดอกออกคำสั่ง เหมือนทุกที ต่างกันแค่วันนี้ คนที่อ่อนไหวกว่าปกติหน้าม่อยลงถนัดตา

บราลี ทิ้งตัวลงนั่ง กอดเจ้าแมวอ้วนแน่น หันหลังให้คนชอบออกคำสั่งเงียบๆ ตั้งใจใว้ ว่าจะไม่สนใจเขาอีก เพราะเธอรู้ดีแก่ใจ ว่าอีกไม่กี่อึดใจเขาต้องเดินออกไปเหมือนทุกที

ผู้กองอคินณ์ มองคนที่มีอาการผิดปกตินิ่งๆอยู่หลายนาที ความไม่พอใจทั้งหลาย ผุดขึ้นมาในใจ แม้จะกลบมันใว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มันก็ไม่อาจต้านทานความสงสัย ที่ก่อขึ้นมาได้

" เป็นอะไร"

เขาตัดสินใจถามออกมาเสียงเรียบ พร้อมกับเดินมากอดอกฝั่งตรงข้าม

"แบมปล่าว" ดวงตากลมหลุบลงต่ำ มือขาวนุ่มกำขยุ้ม ไปที่สนามหญ้าซ้ำๆ จนคนมองขัดใจ

"ก็เห็นอยู่ ว่าเป็น"

"ถ้าไม่บอก ก็ไม่รู้นะ"