Şirin'den...
Sabah erkenden uyanmıştım. Burnuma dolan enfes poğaça kokuları karnımın guruldamasına neden olurken, gözlerimi birkaç kere kırpıştırıp kendime gelmeye çalıştım. Sonunda esneyerek ayağa kalktığımda bakışlarım duvarda ki saate kaydı. Saat sekiz buçuğa geliyordu. Boynumu sağa sola esnettim. Ardından da üzerimde ki çarşafo kenara atıp ayağa kalktım.
Banyoya geçerek elimi yüzümü yıkadıktan sonra aklıma bir hafta önce yaşananlar istemsizce bir kere daha düştü. Cihangir'in güldüğü saniyeler zihnimden çıkmazken istemsizce elim dudaklarıma gitti. O an güldüğümü fark ettim. Yaşadığım aydınlanma ile kaşlarım çatıldı.
Kendine gel Şirin! dedim hafif bir kızma edası ile. O haftadan sonra Cihangir'i görmemiştim. Her geçtiğimde evinin camına bakmama rağmen güneşlikleri dahi sıkı sıkıya kap
