NO LIMITS

The Last Seat

NO LIMITS

RICO

Maaga pa lang ay gising na ako. Halos hindi na ako nakatulog nang maayos kagabi, siguro ay dahil sobrang excited ako, at ngayon ay mas maaga pa akong nakarating sa school kaysa sa karaniwan. Kasama ko si Jelo, inilalabas namin ang mga kahon, listahan, at mga kagamitan na kailangan para sa malawakang aktibidad na itinakda ng aming school.

Masigla ang lahat, abala sa paghahanda, at puno ng usapan tungkol sa pupuntahan, ngunit sa gitna ng ingay at kilos ng mga kaklase namin, may isang bagay lang ang palaging nasa isip ko: siya. Si Ma'am Almira.

Nakikita ko siya sa kabilang bahagi ng silid, nagbibigay ng utos, nagbibigay ng instructions ng mga gawain, at nakatayo nang tuwid at may awtoridad. Ang bawat galaw niya ay maayos, matalas, at puno ng dignidad na hindi kayang pantayan ng sinuman.

Pero sa kabila ng ganda at talas na nakikita ng lahat, ang nararamdaman ko ay iba kesa sa kanila... may bigat, may lamig, at may pader na itinayo niya nang mataas at matibay sa pagitan namin.

Kahit kailan ko siya lapitan, kahit anong maayos at magalang na paraan ang gamitin ko, kahit pa may kasunduan kaming nabuo noon ay nanatili siyang sarado, matigas, at tila hindi man lang ako nakikita bilang tao.

Ang bawat sagot niya ay pormal, maikli, at walang kahit anong bakas ng init, pagkilala, o kahit anong palatandaan na may ibang kwento kaming dalawa na alam lang namin.

Parang ang lahat ng nangyari ay naging panaginip lang at siya na ang bumalik sa pagiging teacher ko lamang, walang iba, walang higit pa.

Sinubukan kong intindihin.

Sinubukan kong tanggapin na baka kailangan lang niya ng panahon, o baka dito sa school ay kailangan niyang maging ganito. Pero habang tumatagal, habang lalo akong lumalapit at lalo siyang lumalayo, lalo akong naguguluhan at nasasaktan at sa likod ng sakit ay lalong lumalalim ang pagnanasa ko sa kanya.

Ang babaeng tila hindi maaabot ng sinuman ay siya pa rin ang tanging laman ng isip at puso ko.

Nang sumunod na araw...

Nang dumating ang mismong araw ng biyahe, biglang nagbago ang takbo ng lahat. Tinawagan ako ni Jelo, may lagnat siya, masama ang pakiramdam, at hindi makakasama.

Napilitan siyang manatili na lang sa bahay para magpahinga at magpagaling.

Nalungkot ako nang kaunti dahil siya ang bestfriend ko, pero aaminin ko din na sa kabilang banda, may kakaibang kaba at pananabik na dumaloy sa akin nang malaman kong kaming dalawa na lang ni Ma'am Almira, habang wala si Jelo, ang Anak niya... Advantage ito sa akin...

Ang mas masolo siya..

Pagdating sa bus na sasakyan namin, punong-puno na agad ito bago pa man kami tuluyang makapasok.

Nag-uunahan ang lahat ng kaklase ko sa paghahanap ng mauupuan, nagtutulakan nang kaunti, nagtatawanan, at masaya ang buong paligid.

Ang ingay ay umaalingawngaw sa bawat sulok... may nagkukuwento, may nagtatawanan, may nagtutulungan at parang walang ibang iniisip kundi ang magkaroon ng magandang karanasan.

Mabilis na napuno ang bawat hanay ng upuan, mula sa pinakaharap hanggang sa gitna. Halos wala nang matirang bakante sa lahat ay may kasama, lahat ay may pwesto.

Hanggang sa makita ko na may natitira pang isang upuang kasya sa dalawahan sa pinakadulong bahagi ng sasakyan - ang pinakalikod, medyo nakahiwalay na sa iba, at kung saan bihirang lumingon ang sinuman.

At dahil nga kaming dalawa na lang ang wala pang upuan at wala nang ibang pagpipilian, napilitan siyang umupo sa tabi ko.

Alam kong hindi niya gusto ito, alam kong gusto niyang lumayo, pero wala na siyang magagawa. Ito na lang ang natitira.

Noong una ay nanatili kaming tahimik. Halos hindi siya gumagalaw. Umupo siya nang tuwid, nakatingin sa bintana, at pilit na binibigyan ng espasyo ang pagitan namin kahit masikip naman talaga ang upuan at ang buong sasakyan.

Ang kanyang balikat ay pilit na lumalayo, ang kanyang braso ay nakadikit sa kanyang sarili, na tila ginagawa niya ang lahat para hindi dumikit kahit isang pulgada sa akin.

Pero kahit anong iwas niya, kahit anong pader ang itayo niya sa isip at kilos niya ay hindi nawala ang matinding atraksyon at gigil na nararamdaman ko para sa kanya.

Habang nasa tabi ko siya, habang naririnig ko ang bawat hininga niya, habang nakikita ko ang bawat galaw ng kanyang kamay ay lalo kong nararamdaman kung gaano ko siya gusto, kung gaano ko siya kailangan, at kung gaano kalayo pa rin siya sa akin kahit magkatabi kami.

Sa bawat pag-uga ng sasakyan at bawat kurbada ng daan, hindi maiiwasang magdikit ang aming mga katawan. Sa bawat pagkakaugnay ng aming balikat o braso, na kahit sandali lang, ay parang kuryente ang dumadaloy sa buong katawan ko.

Ramdam ko ang init na lumalabas sa kanyang balat kahit sa pamamagitan lang ng damit. Ramdam ko ang hugis at lambot na nakatago sa kanyang ayos, isang patunay na sa likod ng pagiging mahigpit, seryoso, at matigas niyang pagiging teacher ay buhay at babae pa rin siya.

Isang babae na puno ng init, kagandahan, at misteryo na tanging ako lang ang nakakaramdam nang ganito kalalim.

Sa bawat sandaling iyon, napupuno ng ligaya at kaba ang buong pagkatao ko ay isang ligaya na pilit kong itinatago, isang kaba na parang sasabog ang dibdib ko anumang oras.

Lumipas ang oras at ang biyahe ay naging mahaba at dahan-dahang nakakaantok. Unti-unting humupa ang ingay sa paligid. Ang mga tawanan ay naging bulungan na lang, at ang mga bulungan ay naging katahimikan nang tuluyan.

Marami na sa mga kasama namin ay nakapikit na o nakatulog na rin sa kanilang mga upuan... nakasandal sa bintana, sa katabi, o nakayuko lang.

Ang dulo ng bus kung saan kami nakapwesto ay naging pinakatahimik na bahagi ng lahat, na halos walang lumingon, walang nakatingin, walang makakapansin ng anumang mangyayari sa pagitan namin.

At dahil sa pagod at puyat niya sa pag-aayos. Ang kanyang ulo ay bahagyang nakasandal sa gilid ng upuan, payapa ang mukha, at tila nakalimutan muna pansamantala ang lahat ng alalahanin.

At dito, sa gitna ng katahimikan at pagkakataong hindi ko inaasahan ay lalo akong nahihikayat at nahuhulog sa kanya.

Tinitigan ko siya nang matagal na ang bawat bahagi ng kanyang mukha na nakikita ko lang nang malayo noon, ngayon ay nasa harap ko na nang malapit. Kahit simple lang ang ayos niya, walang labis na palamuti, at nakapikit ang mga mata ay napakaganda pa rin niya.

Payapa ang kanyang maganda at maamong mukha, mula sa napakagandang kurba ng kanyang kilay, pababa sa mahahabang pilikmata na nakahiga nang maayos sa kanyang pisngi, pababa sa matangos at pointed na ilong, hanggang sa malalambot at mapupulang labi na nakasara nang mahinahon, na parang humihingi ng haplos, parang nag-aanyaya ng paglapit.

Ang liwanag na pumapasok mula sa bintana ay dumadapo sa kanyang makinis at maputing balat, nagbibigay ng malambot na anino at liwanag na lalong nagpapakita ng kanyang tunay na kagandahan... ang kagandahan ng babaeng may karanasan na, may asawa, may lalim, at may sariling mundo na hindi pa rin lubusan kong nabubuksan.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Ang kaba ay naging tapang, ang takot ay naging pagnanasa.

Dahan-dahan at maingat na inilapit ko ang kamay ko... napakabagal, napakaingat, tinitiyak kong walang makakita... at dahan-dahang dumapo ang likod at palad ko sa gilid ng kanyang dibdib, marahang dampi lang, bahagya lang, parang aksidente sa paggalaw ng sasakyan.

Ramdam ko agad ang lambot at hugis sa ilalim ng kanyang damit ang kurba na malambot at matigas nang sabay, sobrang firm, na lalong nagpaalab sa bawat ugat at dugo ko sa buong katawan.

Hindi siya kumibo. Hindi gumalaw. Hindi nagmulat ng mata. Nanatili siyang nakapikit, tila malalim pa rin ang pahinga o pagtulog... o baka naman alam niya, naramdaman niya, at pinili lang niyang manatiling tahimik.

Halos manginig ang buong katawan ko sa halo-halong takot at tuwa. Ang t***k ng puso ko ay sobrang bilis at malakas na parang naririnig ko na ito kahit sa gitna ng tahimik na sasakyan, na parang anumang oras ay mahuhuli ako.

Nang masiguro kong talagang walang nakatingin sa dulo namin, nang masiguro kong walang gumagalaw sa paligid ay lalo akong lumakas ng loob.

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanyang magandang mukha, napakalapit... na halos wala nang distansya sa pagitan namin... na para bang naramdaman ko na ang init ng kanyang hininga, para maramdaman ko ang bawat hininga niya na halos madampian na rin ng labi ko ang kanyang labi... napakalambot, napakalapit... parang hangin lang, parang panaginip lang ang lahat.

Pero sa sandaling iyon na bago pa man tuluyang dumikit ang mga labi ko, ay bigla siyang dumilat.

Ang mga mata niya ay nakatingin sa akin, kalmado, at walang galit.

Subalit ... Dahan-dahan siyang lumayo nang kaunti, inayos ang pagkakaupo nang mas tuwid, at binigyan ng kaunting espasyo ang pagitan namin. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Hindi siya nagbanta o nagtawag ng pansin. Walang salitang binitawan. Walang matatalim na tingin na ibinigay sa akin.

Tulad ng isang malinaw na paalala: kahit gaano pa kalapit ang aming katawan, kahit gaano pa kahaba ang daan, kahit gaano pa katahimik ang paligid ay nananatili siyang may sariling kontrol, may sariling hangganan, at may sariling kapangyarihan kung ano ang papayagan at ano ang hindi.

Pero sa kabila ng paglayo niya ay hindi rin siya tuluyang lumayo nang lubusan.

Naiwan ang puwang sa pagitan namin ang maliit, sapat para maging maayos, pero hindi sapat para sabihing wala nang koneksyon.

Ang tingin niya ay hindi nagtagal sa akin, pero naramdaman ko .... nakita niya ang ginawa ko.

Naramdaman niya ang lahat. At hindi niya ginawang issue. Hindi niya ako ipinahiya. Hindi rin niya ako pinagsalitaan.

Isang katahimikan na puno ng misteryo...

Nagpatuloy ang biyahe. Ang sasakyan ay patuloy na umuusad sa kalsada. Ang iba ay natutulog pa rin. Ang ingay ay wala pa rin. At ang init at kaba ng sandaling iyon ay nanatili na nakatago sa ilalim ng katahimikan ng aming dalawang upuan... sa pagitan ng kung ano ang pinapakita at kung ano ang tunay na nararamdaman

Sa pagitan ng teacher at student at sa pagitan ng dalawang taong may kwentong hindi pa tapos.