NO LIMITS

7. 2 Decade of Trust

NO LIMITS

DANILO

4:00 PM pa lang ng hapon pero nandito na ako sa tapat ng gate ng school niya. Alam kong hindi pa tapos ang klase pero gusto kong ako ang una niyang makita paglabas niya. Espesyal ang araw na ito kasi wedding anniversary namin.

Dalawampung taon. Two decades na kaming magkasama. Nagsimula kami noong mga bata pa kami halos hindi pa lubos na nauunawaan ang mundo pero pinili namin ang isa't isa at hindi na kami bumitaw simula noon.

Kaya ngayong 37 years old na siya, mas lalo kong pinapahalagahan kung paano siya nananatiling buhay at napakaganda sa paningin ko araw araw.

Nang lumabas siya nakita ko agad ang pagod sa mukha niya pero may halong kakaibang ningning na hindi ko agad matukoy. Nang makita niya ako agad na gumaan ang pakiramdam niya at gumanda ang ngiti niya-mas buhay at mas maliwanag kaysa dati.

Ang ngiting iyon alam kong para lang sa akin nakalaan o iyon ang gustong paniwalaan ng puso ko.

"Danilo? Anong ginagawa mo dito?" tanong niya habang papalapit nang mas mabilis at parang mas may sigla ang bawat hakbang niya. "Hindi mo sinabing pupunta ka."

"May surprise ako sa iyo Honey," sagot ko sabay halik sa noo niya na napansin kong mas presko at mas mabango kaysa nakasanayan ko. At higit sa lahat lalo siyang gumaganda.

"Anniversary natin diba? Mahigit dalawampung taon mula noong nagsama tayo noong halos mga bata pa tayo. Sapat na dahilan na iyon para sunduin ang pinakamagandang babae sa mundo."

Namula siya nang bahagya pero ang pamumula ay mabilis kumalat at mas matingkad tingnan na parang laging handa at ganap na babae.

Nakakatuwa kasi kahit mahaba na ang panahong lumipas ganoon pa rin siya kung mamula tuwing pinupuri ko siya at sinasabi ko ang halaga niya sa akin. "Sira ka talaga at mahilig ka pa rin magpalambing. Kung ganon ay pwede bang umuwi muna tayo para makapagpalit ako ng damit?"

***

Habang naghihintay ay napansin ko ang bawat paggalaw niya-may bagong daloy at kumpiyansa na hindi ko dati masyadong nakikita. Parang laging maayos ang sarili kahit simpleng ayos lang. Parang laging may tiyak na nakatago na ligaya sa loob kahit nasa ganap na edad na siya.

Umuwi kami saglit upang magbihis siya, tapos dumiretso sa isang magandang kainan. Tahimik lang ang paligid malambot ang ilaw at masarap ang pagkain talagang relaxing at komportable.

Habang kumakain kami hindi ko matanggal ang tingin ko sa kanya. Napakaganda niya hindi lang sa panlabas na anyo kundi pati sa kabuuan ng pagkatao niya. Pero ngayon mas napansin ko ang kinis ng kanyang balat at kung paano tumingkad ang kulay ng kanyang mga mata.

Parang binibigyan siya ng panahon at karanasan ng dagdag na ganda at hindi kabaligtaran kahit 37 na siya.

"Alam mo ba Honey..." simula ko habang hawak ko ang kamay niya na nakapatong sa ibabaw ng mesa-ang balat niya ay malambot at mainit parang laging may dalang init na tumatagos sa akin. "Minsan hindi ko pa rin lubos na maisip kung gaano ako kaswerte sa iyo. Mula noong tayo ay bata pa at nagsimula sa wala hanggang sa makarating tayo dito. Maganda ka noon hanggang ngayon pero ngayon parang mas lalo kang lumitaw at naging buhay. Matalino ka at ikaw ang laging nagpapatatag sa amin sa lahat ng pinagdaanan namin. Pero higit sa lahat tapat ka. Sa loob ng mahabang panahon na magkasama tayo kahit alam kong marami ang humahanga sa ganda mo hindi ka kailanman natukso o lumayo sa akin."

Tinitigan niya ako nang mahaba may lambing sa tingin pero may halong lalim at lungkot na hindi ko agad lubos na naintindihan. Tila may iniingatan siyang kwento sa likod ng matamis na pakikitungo.

"Honey... dalawampung taon na tayo mula noong mga bata pa tayo. Normal lang naman na may mga bagay akong iniisip minsan at nagbabago ang pakiramdam ko. Hindi ibig sabihin nun na may ginagawa na akong masama o lumayo na sa iyo."

"Alam ko iyan. Kaya mas lalo kita rerespetuhin at mamahalin kasi alam ko kahit dumadaan ka sa mga sandaling iyon pinipili mo pa rin ako araw araw. Hindi dahil obligasyon kundi dahil gusto mo. At iyon ang pinakamahalaga sa akin."

Inilabas ko ang maliit na kahon mula sa bulsa ko at iniabot sa kanya. Pagbukas niya nakita niya ang isang kwintas na simple lang pero elegante ang gawa at may maliit na bato na kumikinang sa ilaw-parang ang mga mata niya ngayon na puno ng kislap at misteryo sa kabila ng ating mahabang pinagsamahan.

"Ito ay para sa iyo Honey. Regalo ko ito para sa dalawampung taon ng pagmamahal at katapatan mula noong tayo ay nagsisimula pa lang. Salamat sa hindi pag suko at sa pagiging mabuting asawa at ina. Mahal na mahal kita higit pa sa inaakala mo."

Napaiyak siya nang konti habang tinitignan ang palamuti. Masaya siya pero may halong takot at pag aalangan sa mukha niya parang nararamdaman niyang may malaking pagbabago na darating sa aming buhay na matagal na tayong binuo.

"Salamat Danilo... Napakaganda nito at hinding hindi ko ito tatanggalin. Pero sana huwag kang magsawa sa akin kahit magbago pa ang lahat sa paligid natin o kahit magbago man ako nang hindi ko inaasahan kahit matagal na tayong magkakilala."

Hindi ko masyadong pinalalim ang pag iisip sa sinabi niya at isinisi ko na lang sa emosyon ng okasyon at sa dami ng pinagdaanan nating dalawa mula pagkabata.

Isinuot ko na lang ito sa kanyang leeg at dumampi ang mga daliri ko sa balat niya na nananatiling malambot mainit at pamilyar sa akin-pero may dagdag na sigla at buhay na parang mas handa at mas masigla kaysa dati kahit trenta'y pito na siya.

Ramdam ko ang pagtanggap niya pero may halong pag aalinlangan na hindi ko pa lubusang naiintindihan kung bakit at saan nagmumula ang bigat na iyon.

Pag uwi namin sa bahay tahimik na ang lahat at mahimbing na si Jelo ng tulog. Pumunta kami sa kwarto at doon sa ilalim ng mahinang ilaw ay muling kami naging isa. Napansin ko ang kakaibang init at pagtugon niya-mas bukas mas malapit at parang may bagong nakatagong lakas at pagnanasa na dumadaloy sa kanya na hindi ko dati naramdaman nang ganito.

Mas damang dama ang bawat halik at haplos kaysa dati parang bumabalik kami sa simula noong bata pa tayo o higit pa doon mas ganap at mas mainit pa.

Bawat galaw ay magkadikit at punong puno ng damdamin na akala ko ay dulot lang ng aming pagmamahalan at pagdiriwang ng mahabang samahan.

Pero habang magkasama kami minsan ay tumitigil siya saglit at tila may ibang iniisip. Tila nakatingin sa ibang direksyon sa dilim na hindi ko nakikita o naririnig. Hindi ko ito masyadong pinansin at inisip na baka pagod lang talaga siya galing sa maghapon o sadyang masyadong maraming emosyon ang lumabas sa gabing ito dahil sa ating kasaysayan.

Pagkatapos humiga kami nang magkatabi at magkahawak pa rin ang pakiramdam. Nakasandal ang ulo niya sa dibdib ko habang hinahaplos ko nang dahan dahan ang buhok niya at ang balat ng kanyang braso na parang mas makinis at mas malambot kaysa dati kahit matagal na kaming magkasama.

"Happy anniversary Honey," bulong ko sa kanya sabay halik sa kanyang noo. "Dalawampung taon mula noong mga bata pa tayo at sana marami pa tayong taon na ganito lang kasimple at magkasama at patuloy kang gumaganda at sumisigla para sa akin kahit anong edad mo na."

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mata at kitang kita ko ang pagmamahal doon pero kasabay nito ay takot at pagkabalisa na hindi ko pa nakuha sa gabing iyon at hindi ko mapangalanan kahit kakilala ko na siya buong buhay ko.

"Oo Danilo... Marami pa tayong oras na magkasama sana. Pero tandaan mo na hindi lahat ng bagay ay kontrolado natin at hindi laging pareho ang takbo ng damdamin habang tumatagal at dumadaan ang mga pagsubok na hindi natin inaasahan kahit gaano pa katagal tayong magkakilala."

Mahigpit ko siyang niyakap pabalik at naramdaman kong ako ang pinakaswerte sa mundo dahil akin siya at alam kong tapat siya sa akin-o iyon ang buong puso kong pinaniniwalaan sa kabila ng mahabang pinagsamahan mula pagkabata.