Unti-unting napaawang ang labi ni Alena. Hindi niya alam kung tama ang narinig niya mula kay Duncan kaya hindi makapaniwalang nakatitig lang siya rito.
There was only the two of them inside that quiet living room. Sa sobrang tahimik doon ay rinig na rinig ang mahinang paghikbi niya kanina sa loob ng silid na iyon maging ang simpleng pagpapakawala ng malalim na buntonghininga ni Duncan kaya imposible na magkamali siya sa narinig mula rito.
Pero hindi ang tipo ng tao ni Duncan ang magbibitiw ng salita na hindi ito sigurado at lalong sigurado siya na hindi nito magagawang magbiro patungkol sa sensitibong bagay lalo’t may kaugnayan sa nangyari sa kanya, maging sa anak niya.
Napalunok siya at bumaba ang tingin niya nang inabot muli nito ang kanyang kamay. Pakiramdam niya ay kakapusin siya
