THE RUTHLESS MAYOR AND HIS VIRGIN WIFE

CHAPTER FIVE

Elena

Marahas niya akong hinila habang patuloy pa rin akong nanlalaban sabay hagis niya sa akin sa kama na ikinatillii ko, napa-atras ako sa kaba.

Nakatuon sa kama ang magkabilang kamay ko sa magkabilang gilid ko at nanlalaki ang mata kong nakatingin sa galit niyang mukha.

Napalunok ako siya namang hilamos niya ng isang palad habang ang isang kamay nasa baywang.

Napasigaw pa ako ng hilahin niya ang isang paa ko para hindi ako tuluyan makadistansya at hinawakan niya ako sa batok, kinabig para ilapit sa mukha niyang nagdidilim at pinakatitigan ako…

“You are not scared to die, aren't you?” he asked in his mad voice, almost growling.

Napangiwi ako sa higpit ng hawak niya sa batok ko kaya napahawak ako sa kamay niyang nakahawak dito habang naluluha, takot din naman ako ngunit masyado na akong desperado kaninang makalayo sa kanya.

“Answer me!” Tumaas ang boses niya na ikinapitlag ko.

Nanlaki pa ang mata ko kasabay ng pagpatak ng butil ng mga luha sa magkabilang pisngi ko. He's scarier now… I'm afraid to die of course! But I'd rather die than be with him!

“I am!” sumigaw din ako at humikbi. “But I rather choose to die on my own kaysa sa mga kamay mo matapos ang buhay ko! I hate you! I can't love someone like you! You freak!” Buong lakas ko siyang itinulak ngunit hindi siya nagpatulak.

Sa halip mas lalo siyang nagalit kaya napaubo ako bigla nang hawakan niya ako sa leeg sakop hanggang panga ko at itiningala ako sa kanya, ang sunod na sinabi niya'y nagpatigil sa akin.

“Who said I'm asking for your love?” he seriously asked with sarcasm.

My eyes widened… h-hindi ba?

Natawa siya na mukang nabasa ang nasa isip ko. “I didn't marry you for love baby… I marry you because of this.” Ang mabilis niyang kamay ginamit niya para ibuka ang mga hita ko at hinawak sa pribadong bahagi ko.

Napasinghap ako sa gulat kasabay ng halos pagluwa ng mga mata ko. Dahil sa pagkabigla hindi ako nakagalaw o nakapagbigay reaksyon lalo na ng ngisihan niya ako.

Itinapat niya ang bibig niya sa nakaawang kong bibig ko saka nagsalita. “This is what I wanted, Elena… your f*cking v*rginity,” he whispered sensually at lalong hindi na ako nakagalaw ng tuluyan nang marahas niyang inangkin ang mga labi ko.

Napahawak ako sa dibdib niya dahil ang sakit niyang humalik, pilit pa rin akong nanlalaban ngunit hindi ako nanalo nang hawakan niya ang magkabilang kamay ko, inilagay sa itaas nang ulo ko nang ganap niya akong maihiga buhat ng agresibong pagkilos.

Lumakas ang iyak ko dahil ang laki niyang tao walang-wala ang lakas ko kahit gaano ko pa sikapin labanan, diniin niya lang ako sa kama, inipit sa pagitan ng katawan niya nang bumaba ang halik niya sa leeg ko at s*nips*p na parang bampira kaya napadaing ako.

I felt his teeth making a wound on my skin…

“Please! It hurts…” Tuluyan na akong napahikbi ng malakas habang nakatatagilid ang mukha kong hinahalikan niya pa rin sa leeg.

"Tama na…” nagmakaawa na ako kaya unti-unti nararamdaman ko naghihinay-hinay na siya sa ginagawa niya sa akin.

Tinigilan niya ang paghalik sa akin, inilayo ang mukha niya sa leeg ko pero hindi ako ganap na binitiwan naroon pa rin ang higpit ng pagkakahawak niya sa mga kamay ko sabay hinawakan din ng isang kamay ang panga ko at iniharap ang mukha ko sa kanya.

Kaunting distansya lang ang ibinigay niya sa akin sapat lang para mapagmasdan niya ang mukha kong tahimik nang umiiyak ngunit may hikbi pa rin nakakalabas. Luhaan kong sinalubong ang malamig niyang tingin.

“Kung makaiyak ka parang hindi ikaw ang may kasalanan…” matigas niyang pagalit sa akin. “You made a mess, you broke things resulting in damage of property and third, you tried to killed yourself…”

“So what do you expect would be my reaction? Ang purihin ka pa?” sarkastiko niyang tanong na may pag-singhal kasabay ng pa-igting ng panga.

“Why are you all blaming me for how I reacted to how you treat me?” I asked with sobs. “That was the only thing I know para lang mailabas ko ang nararamdaman ko at isa pa mayaman ka naman, kaya mong palitan ang mga sinira ko.” Nag-iwas ako ng tingin ng tumalim ang mga mata niya sa akin sa huling sinabi ko.

“Am I a joke to you, huh?” This time he held my jaw again but in a serious and deadly grip which caused me to panic and he pinned me deep on the bed.

“You think that kind of reasoning can be used as an excuse to break everything you wanted?” His eyes have no hint of playing and he's seriously mad right now which made me swallow hard.

And to my shock my back hit the floor when he grabbed my arms and threw me like I'm a piece of paper but the impact is too loud. Napadaing ako kasabay ng malakas na pag-iyak.

Humakbang siya papalapit sa akin hindi pa nakuntento nang marahas niya akong hinawakan braso at ibinangon mula sa pagkakahiga at inilapit ako sa kanya para mapagmasdan.

I felt so weak…

“Elena…” sambit niya na may lambing sa pangalan ko at masuyong hinawakan ang pisngi kong natatabunan ng basang hibla ng buhok ko dahil sa pinaghalong luha at pawis.

My eyes wanted to close with my heavy eyelids…

Like what I have said before I’m not used to violence and I have weak tolerance in pain kaya mabilis akong nanghihina at mawala sa ulirat. Napahawak ako sa dibdib niya at umiling batid kong tama na…

“You want me to stop?” he asked in his sweet tone. “Umpisahan mo muna sa sarili…” kundisyon niya. “I can't be a good husband to you kung ikaw mismo ang nagbibigay problema sa relasyon nating dalawa…” He smirked and has no trace of sincerity just cruelty.

Hinawi pa niya ang buhok kong nakatabon sa pisngi ko, pinagmasdan ang nahihirapan kong mukha.

“You can't have good treatment from me if you keep on pushing me away…” And his thumb pressed harshly on my natural pink lips.

“Kaya ano ba dapat gawin ng asawa ko, hmm?” tanong niya inaasahan na nasa akin na mismo ang sagot at natawa siya. “If you still don't know, sige ako nang magsasabi para sa iyo…”

“Una… be a good wife to your husband…” He pressed his thumb harder on my lips.

I closed my eyes tightly ni hindi ko malunok ang sinasabi niya.

“Pangalawa, don't be stubborn like a kid.” He held my jaw again but more harshly this time and made me look up at him and he saw my teary and tired eyes.

“At pangatlo sa huli… tanggapin mo na lang ang bago mong buhay kasama ako…” bulong niya sa mukha ko.

“Kung patuloy mong ipagkakait ang sarili mo sa akin mas lalo mo lang akong gagalitin kaya sa huli ikaw lang din ang mahihirapan, kaya kung ako sa iyo?” Muli siyang ngumisi.

Muli niya rin pinag-diskitahan ang labi ko ng hinlalaki niya. “Susunod na lang ako.” Nagawa pa niya akong kindatan kaya hilaw at pagak akong natawa kasabay ng pag-singhal.

I can't swallowed everything he said.