Cevabını bilmediğin sorular hep karşına çıkıyor. Nereye baksam çözemediğim denklem gibi. Yavaşça, ağır ağır geçiyor zaman. O olsa da geçiyor. Olmasa da geçiyor. Yakıp geçiyor, yıkıp geçiyor ama gene de geçiyor.
“Şuna da bakalım mı Hayat” Umay in gösterdiği kitaba baktım Edebiyat kitabıydı. Eser yazarlar vardı. Bilgi yarışmasına ben, Umay ve nasıl olduysa emin katılıyorduk. Emin bizim sınıftan değildi. Yan sınıftandı. Ve bilgi yarışmasına Veliaht katılsaydı Emin katılmayacaktı.
“Eser yazar çok olacakmış” dedi Emin yanımıza oturup. Bu çocuktan nefret ediyorum. Başımı salladım öylesine. “Eski gözde” dedi gibi sırıtıp. Başımı kaldırmadan kitaba bakmaya devam ettim. Beni yandan dürtünce sinirle kafamı kaldırdım. “adım var benim”
“Olabilir Eski gözde hoşuma gidiyor”
“Bende Şehzedeye özene
