Sessizlik aslında çığlık çığlığa bağırıp içine atmak gibiydi. Ne fırtınalara ev sahipliği yapmış kim bilir bu gönül. Söyleniyordu kendi kendine. Yandaki suyu ona verdim bir dikişte içti. Hem araba kullanıyor hem söyleniyordu.
“Emin iti görecek” dedi en sonunda sesi çıkmıştı.
“Ben sen gittikten sonra ona kızdım” dediğimde şaşkınca bana baktı.
“Ne dedin” dedi bana bakarak. Arada yola da bakıyordu.
“Kızdım işte, eline ne geçtiğini sordum ve seni kıskandığını da söyledim” güldü hafifçe.
“İşte bu doğru” dedi okulun yoluna saptık birlikte. Okulun öne gelince yandan Seymen’a baktım.
“Şimdi Veliaht kimmiş görecek” dedi sinirle indi arabadan. Bende peşinden indim. O önden hızlıca gidiyordu ben arkasından ilerliyordum Burak’ı gördük ileriden. “Burak” dedi Veliaht eliyle beni işaret etti.
