Ya hep istersin ya hiç ortası olmaz sevmenin. Nerede okumuştum bu sözü hatırlamıyorum. Elimdeki Edebiyat kitabına bakmaya başladım. Balkonda beni bırakıp gitmesine anlam veremiyordum. Niye gitmişti. Bir şey de dememiştim. Seymen Karahan işte. Zenginler doğru düzgün sevmez.
Okulun tiyatro kulübü duyuru yapmaya sınıfa gelince kitaptan kafamı kaldırdım. Seymen yanıma gelip oturdu. “Arkadaşlar dersten sonra tiyatromuza hepinizi bekleriz” dediğinde gülümsedim severdim tiyatroları.
“gidelim mi?” başımı salladım gülerek. Yandan hafif güldü. Tüm sınıfın bize böyle bakması saçma değil miydi? Ne diye bakıyorlardı bize. Sonuçta büyük bir oyunun parçasıydım. Sadece adam akıllı okuyup gitmek istiyordum. Kimseye dalaşmadan bulaşmadan sakin bir hayat yaşamak istiyordum. Suç muydu? Ceza mıydı?
Ders b
