The Underworld Prince Next Door

CHAPTER 17

HARRIET'S POINT OF VIEW

Ang lamig. Sobrang lamig pero hindi ko magawang magreklamo dahil sa imit na nadarama ko.

Tila ba natutunaw ng init mula sa katawan ko ang lamig mula sa kwarto ko. Pero patuloy na lumalamig ang kapaligiran gaano man kainit ang katawan ko. Dahilan na hindi ako nanginginig.

'Panaginip lang siguro ang nangyari kagabi.' Sa isip ko habang nakapikit ang aking mga mata.

Sa tuwing magkakaroon ng bahagi sa akin na umiinit tulad noong una, nagkakaroon ng pagbabago na nangyayari sa akin. Tulad ng mga tenga ko noon, naging mahaba at matulis iyon. Ang kulay tsokolate kong buhok ay naging kulay pula. At tulad ng mga mata ko kagabi— teka!

Nakiramdam ako at minulat ang aking mga mata.

Dahil gawa na halos ang buong kwarto ko, ang mga yelo sa kisame ay nagiging salamin na para sa akin. Kaya naman madali para sa akin para tingnan ang aking repleksyon.

Nanlaki ang mga mata ko ng makita ang pagbabago sa akin. Ang dating kulay itim kong mga mata ay naging kulay...

'Hindi! Hindi maaari ito! Ibig sabihin... Totoo angg nangyari kagabi.'

Pakiramdam ko, kailangan kong magkukong sa kwarto ko. Pakiramdam ko, iba na ako ngayon.

Nandidiri ako sa dugo na nananalaytay sa akin. Nandidiri ako sa kamay ko na hinawakan niya kagabi. Pakiramdam ko, ang dumi-dumi ko!

Napaupo ako mula sa pagkakahiga. Napahilamos ako gamit ang aking palad. At ng mapansin na nagamit ko ang kamay na hinawakan ni President T, agad akong nagpunta sa banyo para maghilamos at ilublob ang sarili ko sa malamig na tubig.

'Hindi! Hindi! Hindi iyon totoo! Hindi niya ako anak!'

Mahina akong humikbi at niyakap ang sarili. Alam ko naman na hindi iyon mababago. Alam ko naman na wala na akong magagawa pa kundi ang mamatay na para lang takasan ang katotohanang ito.

'Tama! Kung mapapalitan ko ang dugo ko, mawawala na marahil ang dugo miya sa mga ugat ko. Tama! Iyon nga ang gagawin ko!'

Naghanap agad ako ng matulis na bagay. Nagmamadaling kinuha ko ang blade na nasa tukador at agad na hiniwa ang pulsuhan ko. Masakit pero mas masakit ang palagi kong nararanasan buwan-buwan.

Hinayaan kong sumirit ang dugo ko habang tumatawa na parang sira. Pero mas masisiraan ako ng bait kung malalaman ko na totoo ngang anak ako ng taong sinusumpa ko.

"HAHAHAHA! Hindi ako naniniwalang anak mo ako!" Sigaw ko habang pinanunuod kong mapalitan ng kulay pula ang malamig na tubig na pinagbabaran ko.

"Harriet!" Para akong bingi na pinagpatuloy kong sugatan ang sarili ko.

May mainit na mga kamay ang pumigil sa mga kamay ko. Pilit kong binawi ang mga kamay ko at patuloy na sinugatan ang sarili ko hanggang sa lumabo na ang paningin ko. Hinang-hinang napasandal ako sa may-ari ng mga kamay na iyon na tila ba ito lang ang tanging sandigan ko sa mga panahong iyon.

"Anak niya ba talaga ako, Master?" Tanong ko sa kaniya.

Ni hindi ko na pinansing wala akong saplot sa aking katawan. Yumakap lang ako sa kaniya at patuloy lang na hinayaang dumaloy ang mga luha sa aking nga mata at dugo sa aking mga sugat. Nangangatal na ang mga labi ko hanggang sa magdilim na ang kapaligiran ko.

Sana... Panaginip lang ang lahat.

Sana... Panaginip lang ang lahat.

"Do you remember your mother's face?" A gentle voice asked me.

Her voice is like a lullaby in my ears. I want to close my eyes for a moment and savor that moment between her and me.

Mother's face? What is it like?

I reached for her face. Her smooth and soft face reminds me of my favorite blanket. Its soft as the clouds. Its smooth like jade. I slightly open my eyes and saw how white her skin is.

All I can say is, 'wow'.

I feel like I'm on the clouds. The spiritual energy here is so strong that makes me feel so full in a sniff. It's so refreshing and full of peace and tranquility. I want to live here and never go back. I want here. I love here.

"Remember this. If you want to save your mom and dad, learn and study more. Learn how to fight, and study your opponent. I will support you."

"Yes, Master. I will do my best to be worthy to be your disciple. I will avenge my parents and also... Build you a palace, and maybe, if you'll not dead when I grow up, I will be your forever companion as your... Wife." He chuckled and shake his head.

"No need for a palace. Just stay with me, everything will be okay." He replied. "I am not a p********a, little girl. Just be my student, that's all." He added.

I gasped for the air as I open my eyes. My body arched against the cold surface. I looked around and saw two pairs of eyes looking are me with worry. I looked around and finally realized that I'm back.

I'm somewhat happy and sad. Happy that I'm back for those whom I loved the most. And also, I am sad because of the fact that I am back in the reality.

I need to go back to the reality that I am the child of the person I hated the most. I need to go back to the reality where I'm already ruined and my life is not like what it is before.

"My little girl. You're back. I'm so worried about you!" Mabilis na niyakap ako ng aking Master.

Wala akong lakas para iangat ang kamay ko. Pero tiniis ko ang sakit at bigat na nadarama ko para yakapin ito o kahit mahila ko man lang ang damit niya.

Gusto kong umiyak pero pilit akong ngumiti para sa Master ko. Ni hindi ko pinansin si Crow na katabi lamang ng Master ko na inaabangan ang paggising ko.

Nakabalot si Crow ng makapal na damit habang nakangiti sa akin. Tiningnan ko lang siya at saka pinikit ang aking mga mata. Napapagod na ako pero kailangan kong magpakatibay para magkaroon ako ng pagkakataon na maharap ang lalaking tinatawag niya ang sarili na aking ama.

"Master."

"Yes, my little Harriet?" Malambing niyang tanong sa akin.

"Is he, my true father?"

I want to confirm it. I need to know the truth.

I saw my Master hesitated. I assume that he is thinking on how can he answer this question. But he looked at the air pass by me and kept himself silent.

It's either yes or no.

I don't know what to feel nor what to think. I have mixed feelings with unclear truth. But... Whatever the truth may be, I will try to cope up with it.