The Rich Man's Desire

Trina “So, Shawn, ready ka na ba sa mga tanong ng fans niyo?!” Naghiyawan ang lahat ng tao sa loob ng mall dahil sa tanong ng host sa boyfriend ko. Habang ako, kasama ng mga fans niya na nakaupo lang sa pinakaharap ng stage. Punong-puno ng tao rito, hindi dahil sa mainit na panahon sa labas kundi dahil sa jampacked na fan signing event ni Shawn kasama ang ka-love team niyang si Araia. Isang linggo pa lang mula nang ipalabas ang pelikula nila pero sunod-sunod na agad ang mga mall show at guesting nilang dalawa. Of course, no one knows about me, and that’s totally fine. Ito pa lang ang simula ng career ni Shawn. Teenager pa lang siya nang mag-umpisa kaming maging magkaibigan hanggang sa pumasok siya sa showbiz pero ito ang kauna-unahang pelikula niya na talagang nag-boom. Ayokong maging hadlang o masira ang pangarap niya nang dahil lang sa relasyon namin. This is his ultimate dream. “Bring it on!” he said happily, and the crowd went completely crazier. Kuhang-kuha niya talaga ang atensyon ng mga tao lalo na ang mga kababaihan dahil sa gwapo siya at likas na magaling umarte. I am so proud of him. We met four years ago sa university. Parehas kaming nag-aaral noon ng electrical engineering pero nung third year na kami, nag-drop siya para mas makapag-focus sa showbiz career niya habang ako naman ay nagpatuloy sa pag-aaral. I graduated a month ago, and next week ay magsisimula na ako sa SkyWing para sa bago kong trabaho bilang isang engineer. We've been dating for a year. So far so good naman ang lahat. Hindi naman ako selosa at may kasunduan kami na kahit itago muna namin sa publiko ang relasyon namin, hindi niya naman ito basta ipagkakaila. Sinabi rin niya sa akin noon na ipapaalam niya ang mga galaw niya kaya kampante ang loob ko. “Shawn, nililigawan mo na ba si Araia in real life?” tanong ng isa sa mga avid fans na nasa likod ko lang. Nagkatinginan ang dalawa sa ibabaw ng stage at muling naghiyawan ang mga tao. Parang mabibingi na ako sa lakas ng sigawan pero pilit kong pinapakalma ang sarili ko dahil hindi naman ito ang unang beses na nakakita ako ng ganoon. “Sabihin na ba natin?” nakangiting tanong ni Araia habang nakatingin kay Shawn. Biglang nawala ang ngiti sa mga labi ko. Parang may masamang kutob ang dibdib ko na parang hindi ko magugustuhan ang isasagot nila. Kung may plano man silang ibunyag o sabihin sa publiko, dapat alam ko ‘yon... Dapat sinabihan muna ako ni Shawn. Kinuha ni Shawn ang kamay ni Araia at dinala ito sa tapat ng labi niya para halikan sa harap ng mga camera. What’s happening? May nakalimutan bang sabihin sa akin si Shawn? “Araia and I have been dating.” Napaawang ang bibig ko sa gulat. Hindi ko na alam kung totoo ba ang mga sinasabi nila o palabas lang para sa mga fans. Sikat na sikat sila dahil sa love team nila kaya litong-lito na ako kung para ba ‘to sa promosyon o totoo na talaga. “Sandali, sandali!” natatawang singit ng host sa gitna ng napakaingay na crowd. “May isa pang tanong mula sa fans!” Tiningnan ko si Shawn, nagbabakasakaling kahit sandali lang ay tingnan niya ako pero mula pa kanina ay hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin. Alam kong alam niya na nandito ako. Dito mismo sa pinakaharap ng stage, nanonood sa kanya. “Totoo na ba talaga ‘to?” narinig kong tanong ng isa pang fan matapos medyo tumahimik ang paligid. “Hindi ba’t may secret girlfriend ka raw?” Natahimik ang buong venue at nag-abang sa sagot ni Shawn. At sa kauna-unahang pagkakataon ngayong araw, dumapo ang tingin niya sa direksyon ko. He smiled sweetly, but it didn't reach his eyes. “We broke up a long time ago.” And my heart sank straight to the floor. Sa ganitong paraan ba talaga siya makikipag-break sa akin? What did I do to deserve this kind of humiliation? Ayos naman kami, ‘di ba? O baka naman ako lang pala ang nag-iisip no’n? Palagi na lang siyang walang oras sa akin at ako ang pilit na gumagawa ng paraan para magkaoras kami. Kailan ba kami huling nag-date nang maayos? Six months ago? Hindi ko na maalala. Ngayon ko lang tuluyang na-realize na sa relasyon namin, ako na lang pala talaga ang mag-isang lumalaban. I smiled bitterly at him and stood up. Ayokong ipagpilitan ang sarili ko sa isang lalaking pinili akong itago at ipagkait. Nangako ako sa sarili ko noon na hinding-hindi ako maghahabol sa kahit na sino. Hindi rin ako gagawa ng eskandalo dahil alam ko na ang sarili ko lang ang lalong mapapahiya sa huli. Ayokong dumating sa punto na sugurin din ako ng mga solid fans nila ni Araia. Pero pagdating ko sa madilim na parking lot ng mall, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napaupo ako sa malamig na sementadong sahig at doon na tuluyang humagulgol nang malakas. I’ve been with him for the past 4 years. Buong-puso ko siyang sinuportahan sa lahat ng gusto niya pero ganito lang ba ang igaganti niya sa akin? Gaano ba kahirap makipag-break nang personal? Bakit hindi niya kayang gawin ‘yon nang maayos? Masyado siyang duwag! "Hopefully, you are not crying because of a man. You are too pretty for that." The voice was deep, smooth at puno ng amusement na parang hindi man lang nababagay sa napakasakit kong sitwasyon ngayon. Dahan-dahan akong tumingala, pilit na pinapakalma ang sarili habang patuloy pa rin sa pag-agos ang mga luha ko. Standing a few feet away, leaning casually against a concrete pillar, was a man who looked like he had walked straight out of a glossy magazine. He was tall… tall enough that he felt imposing with skin that had the rich, sun-kissed glow of someone who spent time outdoors. He was dressed impeccably in a crisp, black polo shirt that hugged his broad shoulders and dark, tailored slacks. Para siyang galing sa isang mamahaling boardroom meeting kaysa sa tumatambay sa maalikabok na parking lot ng isang mall. Masyadong mabigat ang dinadala ng dibdib ko para matakot pa sa isang estranghero na bigla na lang sumulpot sa tabi ko. "I'm not crying," I lied, my voice cracking, which immediately betrayed the lie. "Napuwing lang ako." He chuckled softly, a low, rich sound that vibrated in the heavy air between us. He took two slow, deliberate steps forward and reached into his pocket. He pulled out a clean, white handkerchief. The fabric looked extremely expensive, soft, and neatly folded with precision. He offered it to me, not with pity, but with a strange, steady patience. "It’s a very big piece of dust, then," he said smoothly. "Take it. It’s clean.” Nag-alinlangan pa ako sa simula, pero tumutulo na ang sipon ko at halos mukha na kong tanga sa malamig na semento. Kinuha ko ang panyo mula sa kamay niya, mumbling a "Thank you" that sounded more like a pathetic whimper. Mabilis akong nagpunas ng luha, trying to keep whatever shred of dignity I had left in me. Sabi ko sa sarili ko, ayokong mapahiya pero heto ako ngayon, umiiyak sa harap ng isang taong hindi ko naman kilala. Wala na bang mas sasama pa sa araw kong ‘to? "You know," he continued, leaning back casually against the pillar with his hands tucked in his pockets, "Nakita kita sa crowd kanina. Sa pinakaharap. You looked like you were watching a play, hindi fan event. Everyone else was screaming their lungs out, and you were just... analyzing." Tumingin ako sa kanya, nagulat dahil hindi ko alam na may taong nakapansin pala sa akin sa gitna ng maraming tao. "Hindi kita napansin.” Malakas naman ang pakiramdam ko sa paligid ko kadalasan pero masyado na yata akong lutang at wasak ang isip kanina kaya hindi ko na siya nakita. "I have a knack for being overlooked when I want to be," he shrugged. His eyes were dark, sharp, and intensely focused on me. “You know the guy? The actor?” Masyado siyang magaling magbasa ng mga tao sa paligid. He’s just a stranger here, and he definitely doesn't look like a reporter na naghahanap lang ng tsismis. “Boyfriend ko siya. O kaya naman ay ex-boyfriend ko na pala. Ngayon ko lang nalaman na break na kami. Sa harap pa ng libu-libong tao.” The mention of the lie made my chest tighten painfully again. Napatingin ako sa mamahaling panyo na hawak ko. "He didn't just lie to me. He erased me completely. Apat na taon kaming nagsama na pinutol niya lang sa isang rehearsed sentence para sa mga camera." "A coward's way out," he remarked, his voice devoid of judgment but heavy with absolute truth. "Mga lalaking mas inuuna ang sarili at ang kasikatan kaysa sa mga taong kasama nilang bumuo ng career. You’re far better off sitting here in the parking lot than standing next to a fake man like him.” Napatawa ako nang mapait at dismayado. "Ang dali lang sabihin ‘yan para sa'yo. Hindi ikaw ang nagbuhos ng apat na taon sa buhay mo para lang suportahan ang isang tao na kahit simpleng break up text ay hindi kayang ibigay. Masyado ba talagang mababa ang standard ko para sabihin sa sarili ko na kahit text lang tungkol sa paghihiwalay namin, okay na sana sa akin?” Noong pumayag akong maging secret girlfriend niya noon, alam ko naman sa sarili ko na doon pa lang, pinababa ko na ang standard ko. May mga artista naman diyan na hindi tinatago ang mga girlfriend nila kahit may ka-loveteam pa sila pero ako, pumayag akong maging anino niya lang sa dilim. “It’s a bitter pill to swallow, pero in the long run, it makes you so much stronger. I’m Mason.” "Trina," mahinang sagot ko, saka pilit na tumayo. Medyo nangangatog pa ang mga tuhod ko sa sobrang panghihina kaya agad niya akong inalalayan sa magkabilang braso para hindi ako matumba. Sobrang lapit niya sa akin at halos tumama ang mainit niyang hininga sa noo ko. He smells so dangerously good. So expensive and refined. “Thanks, Mason…” bulong ko. Dahan-dahan niya akong binitawan at napaatras naman ako agad para magbigay ng sapat na espasyo sa pagitan namin dahil masyadong nakaka-intimidate ang presensya niya. I straightened my skirt and tried to compose myself. Naramdaman ko ang pagiging maliit ko sa tabi niya, hindi lang dahil sa agwat ng tangkad namin kundi dahil sa kalmado at mabigat na aura na ibinubuga niya. Matangkad na ako para sa isang babae pero talagang mas matangkad pa rin si Mason. He looks around 6'1. “Thank you rin dito sa panyo mo.” Inabot ko pabalik sa kanya ang tela. "Keep it," he replied simply. "Consider it a souvenir of your Independence Day." Tumingin ako sa kanya nang diretso, really looked at him. May kakaiba kay Mason. He is quiet, grounded, and so stable na parang bigla akong pinakalma at pinaramdam na hindi naman pala katapusan ng mundo ko. For the first time since I’d walked into that crowded mall, ang buhol sa sikmura ko ay nagsimulang lumuwag. "You're a very strange person to meet in a dusty parking lot, Mason," mahinang bulong ko. "And you," he replied, his dark eyes softening as he looked down at me, "are a woman who is far too valuable to be crying over a boy who clearly doesn't know your true worth.”