The Rich Man's Desire

Trina “So, Shawn, ready ka na ba sa mga tanong ng fans niyo?!” Naghiyawan ang lahat ng tao dahil sa tanong ng host sa boyfriend ko, habang ako, kasama ng mga fans niya na nakaupo sa harap ng stage. Punong-puno ng tao ang mall, hindi dahil sa summer at mainit sa labas, kundi dahil may fan signing si Shawn kasama ang ka-love team niyang si Araia. Isang linggo mula nang ilabas ang pelikula nila at talagang sunod-sunod ang guesting nilang dalawa. Of course, no one knows about me, and that’s totally fine. Ito pa lang ang simula ng career ni Shawn. Teenager pa lang siya, nasa showbiz na siya, pero ito ang unang movie niya na nag-boom at ayokong masira ‘yon dahil sa relasyon namin. This is his dream. “Bring it on!” he said happily, and the crowd became crazier. Kuhang-kuha niya ang mga tao, lalo na ang mga kababaihan, dahil sa gwapo talaga siya at magaling din umarte. I am so proud of him. We met four years ago at university. Parehas kaming nag-aaral ng electrical engineering pero in our third year, nag drop siya para makapag-focus siya sa career niya, while I stayed at school. I graduated a month ago, and next week I will start at SkyWing for my new job as an engineer. “We've been dating for a year. So far so good. Hindi naman ako seloso at may usapan kami na hindi niya itatago ang relasyon namin, pero private lang hangga’t maaari. Sinabi rin niya sa akin na ipapaalam niya ang lahat, kaya kampante ako. “Shawn, nililigawan mo na ba si Araia?” tanong ng isa sa mga fans sa likod ko. Nagtinginan ang dalawa at naghiyawan na naman ang mga tao. Parang mabibingi na ako sa lakas ng sigawan, pero nasanay na rin ako dahil hindi ito ang unang beses. “Sabihin na ba natin?” masayang tanong ni Araia. Nawala ang ngiti sa mga labi ko dahil parang hindi ko magugustuhan ang sasabihin ni Araia. Kung may plano man sila na kung ano, dapat alam ko ‘yon… Dapat sinabihan ako ni Shawn. Kinuha ni Shawn ang kamay ni Araia at dinala ito sa tapat ng labi niya. What’s happening? May nakalimutan bang sabihin si Shawn sa akin? “Araia and I have been dating.” Napaawang ang labi ko dahil hindi ko alam kung totoo ba ‘to o ginagawa lang nila dahil sa mga fans. Sikat na sikat sila sa mga tao dahil sa love team nila, kaya hindi ko alam kung para lang ba ‘to sa fans o totoo na. “Sandali, sandali!” natatawang singit ng host sa gitna ng napakaingay na crowd. “May tanong pa.” Tiningnan ko si Shawn, pero mula pa kanina, hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin. Alam kong alam niya na nandito ako. Dito mismo sa pinakaharap ng stage. “Totoo na ba ‘to?” narinig kong tanong ng isa pang fan matapos matahimik ang paligid. “Hindi ba’t may secret girlfriend ka?” Natahimik ang paligid at nag-antay sa sagot ni Shawn. Sa unang pagkakataon, dumapo ang tingin niya sa akin. He smiled sweetly. “We broke up a long time ago.” And my heart sank. Sa ganitong paraan ba siya makikipag-break sa akin? What did I do to deserve this? Ayos naman kami, ‘di ba? O baka ako lang ang nag-iisip no’n? Palagi siyang walang oras sa akin at ako ang pilit na gumagawa ng oras para sa aming dalawa. Kailan ba kami huling nag-date? Six months ago? Hindi ko na maalala. Ngayon ko lang na-realize na sa relasyon namin, ako na lang pala talaga ang lumalaban. I smiled at him and stood up. Ayokong ipagpilitan ang sarili ko sa kanya dahil na ngako ako sa sarili ko na kahit kailan hindi ako maghahabol sa kahit na sinong lalaki. Hindi ako mag-e-eskandalo dahil alam ko na ang sarili ko lang ang mapapahiya sa huli. Ayokong sugurin din ako ng mga fans nila ni Araia. Pero pagdating ko sa parking lot, hindi ko na napigilan na mapaupo at mapahagulgol. I’ve been with him for the past 4 years. Supporting him on everything pero ganito lang ang igaganti niya sa akin? Gaano ba kahirap makipag-break nang personal? Bakit hindi niya kayang gawin? Masyado siyang duwag! "Hopefully, you are not crying because of a man. You are too pretty for that." The voice was deep, smooth at puno ng amusement na hindi bagay sa sitwasyon ko ngayon. Tumingala ako, pilit na pinapakalma ang sarili habang tumutulo pa rin ang luha ko. Standing a few feet away, leaning casually against a concrete pillar, was a man who looked like he had walked straight out of a magazine. He was tall. tall enough that he felt imposing with skin that had the rich, sun-kissed glow of someone who spent time outdoors. He was dressed impeccably in a crisp, black polo shirt that hugged his broad shoulders and dark, tailored slacks. Para siyang galing sa isang boardroom meeting kaysa sa tumatambay sa isang dusty na parking lot ng mall. Masyadong mabigat ang pinagdadaanan ko para matakot sa stranger na bigla na lang lumalapit sa’kin. "I'm not crying," I lied, my voice cracking, which immediately betrayed me. "Napuwing lang ako." He chuckled, a low sound that vibrated in the air between us. He took two slow, deliberate steps forward and reached into his pocket. He pulled out a clean, white handkerchief. The fabric looked expensive, soft, and folded with precision. He offered it to me, not with pity, but with strange, steady patience. "It’s a very big piece of dust, then," he said. "Take it. It’s clean.” Nag-alinlangan ako, but my nose was running, and I was a mess on the cold concrete. Kinuha ko ang panyo mula sa kamay niya, mumbling a "Thank you" that sounded more like a whimper. Nag-punas ako ng luha, trying to keep whatever shred of dignity I had left. Sabi ko, ayokong ipahiya ang sarili ko, pero ito ako sa harapan ng lalaking hindi ko kilala. Wala na bang mas sasama sa araw kong ‘to? "You know," he continued, leaning back against the pillar, his hands tucked casually in his pockets. "Nakita kita sa crowd kanina. Sa harap. You looked like you were watching a play, hindi fan event. Everyone else was screaming, and you were just... analyzing." Tumingin ako sa kanya, nagulat dahil hindi ko alam na may nanonood sa akin, "Hindi kita napansin.” Malakas ang pakiramdam ko sa paligid ko, pero masyado na yatang lutang ang isip ko, kaya hindi ko siya napansin. "I have a knack for being overlooked when I want to be," he shrugged. His eyes were dark, sharp, and intensely focused on me. “You know the guy? The actor?” Masyado siyang magaling mag-analyze ng mga bagay sa paligid. He’s just a stranger at hindi naman siya mukhang reporter na kumukuha ng tsismis sa mga tao. “Boyfriend ko siya. Ngayon ko lang nalaman na break na pala kami. Sa harap pa ng maraming tao.” The mention of the lie made my chest tighten again. Napatingin ako sa panyo na hawak ko. "He didn't just lie. He erased me. Apat na taon, reduced to a single, rehearsed sentence para sa mga camera." "A coward's way out," He remarked, his voice devoid of judgment but heavy with truth. "Mga lalaking inuuna ang spotlight kaysa sa mga taong kasama nilang tinayo ang career nila, bihira nang makabalik sa realidad. You’re better off in the parking lot than standing next to him.” Napatawa ako nang mapait. "Ang dali lang sabihin para sa'yo. Hindi ikaw ang nagbigay ng apat na taon sa buhay mo para suportahan ang isang tao na hindi man lang kayang mag-text ng totoo. Masyado ba talagang mababa ang standard ko para sabihin pa na kahit text lang, okay na sa akin?” Noong pumayag ako na maging secret girlfriend niya, doon pa lang, mababa na ang standard ko. May mga actor diyan na hindi naman tinatago ang girlfriend nila, kahit pa may ka-loveteam sila, pero ako, pumayag akong maging private girlfriend niya. "It’s a bitter pill to swallow, pero it makes you stronger in the long run. By the way, I’m Mason." "Trina," sabi ko, finally standing up. Medyo nangangatog ang mga binti ko at agad naman akong inalalayan ni Mason sa magkabilang braso ko. Sobrang lapit niya sa akin at halos tumama ang mainit niyang hininga sa noo ko. He smells so good. So expensive. “Thanks…” Binitawan niya ako at napaatras agad ako palayo para bigyan ng space ang pagitan naming dalawa dahil masyado na kaming malapit sa isa't isa. I straightened my skirt and tried to compose myself. I felt small next to him, not just because of the height difference, but because of the calm, unwavering aura he projected. Matangkad na ko pero talagang mas matangkad pa rin si Mason. He looks 6'1. “Thank you rin sa panyo mo.” Inabot ko sa kanya ang panyo niya. "Keep it," he replied. "Consider it a souvenir of your Independence Day." Tumingin ako sa kanya, really looked at him. May something kay Mason. He is quiet, grounded, and stable na nagparamdam sa akin na hindi naman ganoon kagulo ang mundo. For the first time since I’d walked into that mall, the knot in my stomach began to loosen. "You're a strange person to meet in a parking lot, Mason," bulong ko. "And you," he replied, his eyes softening, "are a woman who is far too valuable to be crying over a boy who doesn't know your worth.”