Ang Huling awit ng bahaghari station

CHAPTER 1 — Ang Istasyon na Hindi Dapat Umiral Ang unang napansin ni Mira pagpasok niya sa kwarto ni Lino ay ang tunog. Hindi malakas, hindi rin malinaw—parang pamilyar na himig na nakasiksik sa likod ng pader ng kanyang utak. Para siyang kumakapa sa alaala na hindi niya maalala. “Kuya?” tawag niya habang iniikot ang switch ng ilaw. Sa pagliwanag ng kwarto, tumambad ang kalat—notes sa sahig, recorder na nakabukas, at gitara ni Lino na nakahiga sa kama na parang minadaling iniwan. Pero ang pinaka-kakaiba ay ang phone nito sa sahig, nagvi-vibrate kahit wala namang tumatawag. Lumapit siya at nakita ang naka-display. Untitled audio file. Walang duration. Walang artist. Walang delete option. At kahit naka-mute ang volume, gumagalaw ang sound bar na para bang may tumutugtog. Nanginginig ang kamay ni Mira habang pinulot ito. “Kuya, ano 'to…?” Walang sagot. At doon niya napansin ang papel na nakadikit sa cabinet, parang minadaling idinikit gamit ang masking tape. May sulat-kamay na mensahe: “Kapag narinig mo, huwag sasagot.” 7:03 AM — Lumina High Campus Hindi mapakali si Mira buong umaga. Hindi sumipot si Lino sa bahay matapos ang school project meeting kagabi. At ngayon, kahit ang adviser nila sa journalism club ay nagtataka. “Sigurado ka bang sa Bahaghari Station siya pupunta?” tanong ni Ms. Reyes habang inaayos ang laptop. Tumango si Mira. “May project sila sa urban folklore. Yung tungkol sa ‘ghost train’. Pero…” Napatingin siya sa recorder na hawak niya. “Hindi kasi normal ‘to.” Pinindot niya ang play. Narinig nila ang tunog ng hanging malalim, parang nasa loob ng mahabang tunnel. Sumunod ay yabag. Yung mabagal. Yung parang nag-iisa. Tapos — isang putol-putol na boses ni Lino: “Kung may makarinig nito— huwag niyang a… sagot… huwag— may boses sa tren— hindi ta— Mi… huwag ka nang…” Kasunod noon ang tunog na hindi dapat naririnig: isang awit. Mahina, halos patay. Paulit-ulit ang iisang linya na hindi maintindihan—parang boses na hindi galing sa tao, parang sinasanay lang ang sarili na maging tao. Napatigil si Ms. Reyes at pinatay ang recorder. “Mira… saan mo nakuha ‘to?” “Sa kwarto ni Kuya. Naka-record na kagabi pa.” “Nakontak mo na ba parents mo?” “Hindi pa. Ayokong mag-panic sila.” Naglunok si Mira. “Pero gusto ko munang pumunta sa Bahaghari Station. Baka nandoon pa siya.” Nag-aalinlangan ang guro, pero sa kilalang katigasan ng ulo ni Mira, naglabas na lang siya ng isang bagay mula sa drawer. Press ID na pang-research. Temporary. Para sa mga lugar na bawal dayuhin ng estudyante. “Dalhin mo ‘to. Huwag kang pupunta mag-isa.” Pero si Mira, kagaya ng kuya niya—matigas ang loob. 3:03 PM — Bahaghari Station Ang Bahaghari Station ay hindi mukhang istasyon, kundi relic. Ang signage ay kupas, ang sahig may lumang tiles na parang ’70s pa. Ang bilog-bilog na ilaw sa kisame ay kumukurap, at ang hangin ay may amoy ng bakal at lumang alikabok. Hindi maintained, hindi binibisita, at halos hindi pinapaalam sa mapa. Ngayon alam na niya kung bakit. Habang papalapit siya sa turnstile, parang may humahabol na mahinang echo ng tunog na narinig niya kaninang umaga—yung awit na hindi umano tumutugtog nang kusa. Pero ang tunay na nagpahinto sa paghinga niya ay ang babaeng naka-uniform ng train staff sa dulo ng platform. Nakatalikod. Hindi gumagalaw. Parang estatwa. “Miss?” tawag ni Mira, dahan-dahang lumalapit. Hindi tumugon ang babae. Pagdating niya sa sampung hakbang palayo, huminto ito bigla. Dahan-dahang tumingin sa gawi niya—hindi buong katawan, ulo lang ang umikot. At ang mga mata nito ay tila hindi nakatingin sa kanya, kundi sa likod niya. “Mira Santos,” wika nito. Hindi tanong—kundi alam. Nanlamig ang gulugod ni Mira. “H-how do you know my name?” Ngumiti ang babae, ngunit hindi iyon ngiti ng tao. “Dahil… ikaw ang susunod na tatawag. Narinig mo na ang awit, hindi ba?” Nagkatinginan silang dalawa. Si Mira, kaba at pagkabigla. Ang babae, parang may alam na lihim na ikinakatakot sabihin. Pero bago pa man makapagsalita si Mira, biglang umungol ang mga riles. Parang may dumarating na tren. Pero walang nakaschedule. Wala ring operational trains dito. At ang tunog… hindi tunog ng makina. Tunog siya ng mga boses, umaawit. Tumingin ang babae sa dilim ng tunnel at bulong niya: “3:03 na. Nandito na sila.” At humakbang ito papalayo, diretsong tumalon sa riles—nang wala man lang tunog ng katawan na tumama. Parang nawala lang. Si Mira, nanginginig, ay napaatras. Pero huli na. Mula sa dilim ng tunnel, may bumubuntot na liwanag—parang headlights ng tren. Pero hindi diretso ang sinag: pumipintig, parang humihinga. At sa ingay ng papalapit na awit, saka lamang niya naalala ang nakasulat sa papel sa kwarto ng kuya niya: “Kapag narinig mo, huwag sasagot.” Pero ngayon, habang lumalapit ang tren na hindi dapat umiiral… May boses na tumatawag sa pangalan niya. “Mira… Mira… sumagot ka naman…” CHAPTER 2 — Ang Babaeng Walang Tunog Ang unang naramdaman ni Mira ay ang pagbigat ng hangin. Para bang bawat hinga niya ay may kasamang alikabok na hindi nakikita, at bawat segundo ay humahaba, tila hinihila ang oras paatras. Ang ilaw ng papalapit na tren ay pumipintig-pintig, parang ilaw ng kandilang malapit nang maubos. Hindi ito normal. Hindi ito tren. Tinakpan ni Mira ang tenga niya—pero naririnig pa rin niya ang awit. Hindi nanggagaling sa paligid. Nanggagaling sa loob ng dibdib niya, sa pagitan ng t***k ng puso niya. “Miraaaa… sagutin mo ako…” Umurong siya, halos madapa sa mismong platform. Huwag sasagot. Huwag sasagot. Pero ang boses ay parang kilala siya. Parang boses na narinig na niya dati. Parang… boses ni Lino. “Kuya?” Maliit na pabulong lang iyon, pero sapat na para mas lumakas ang pintig ng ilaw ng papalapit na tren. Parang kumalma ang awit—at sabay bumilis. “Mira. Sumagot ka. Ang lamig dito.” Hindi niya sinagot. Pero ang mga mata niya ay napapunta sa babaeng tumalon kanina. Wala. Walang bangkay. Walang dugo. Walang kahit anong bakas. Pero—may naiwan. Sa mismong gilid ng riles, isang larawan, nakatihaya sa alikabok. Lumapit si Mira, nanginginig ang kamay habang dinadampot ito. Isang lumang polaroid. Nakuhanan ang platform ng Bahaghari Station—pero hindi kagaya ngayon. Mas maliwanag, mas bago. At sa gitna ng litratong iyon ay ang babaeng nakita niya kanina… suot pa rin ang parehong uniporme. Pero ang mas nakakatakot: Sa likod ng larawan, may sulat kamay. “Hindi kami nawala. Binura lang kami.” Nanindig ang balahibo ni Mira. 3:03 PM — Ang Pagdaan Huminto ang liwanag. Huminto ang awit. Tapos biglang—WOOOSH. Isang hangin ang dumaan, malakas, malamig, at parang may kasama itong daan-daang bulong na hindi maintindihan. Napapikit si Mira nang kusa, hinawakan ang poste para hindi mabuwal. Pagdilat niya— Wala nang tren. Wala nang ilaw. Wala. Tahimik ang buong istasyon. Pero hindi iyon ang tunay na nakakatakot. Hindi ang pagkawala ng tren. Kundi ang paglitaw ng isang bagay na wala kanina. Isang lumang poste ng anunsyo sa gitna ng platform. Kalawangin. Mantsado. Ni hindi niya napansin iyon kanina. At nakapaskil doon ang isang bago at basang papel, parang bagong dikit lang. Lumapit si Mira, kinakabahan habang binabasa ang mga letra na parang isinulat para lang sa kanya: **“PINILI MO NANG HUWAG SUMAGOT. HABOL KA NG AWIT.”** Napaatras siya. Pinili ko? Hindi ko naman— Saka niya napansin ang sulok ng papel. May maliit na red stamp na pamilyar. Stamp na meron lang sa Music Department ng Lumina High. At sa iisang club na huling sinalihan ni Lino: Audio Engineering Society — Batch 20 years ago. Pero imposibleng… wala pa siya ipinapanganak noon. MULING PAGKIRING NG PHONE Biglang nag-vibrate ang phone ni Mira sa bulsa niya. Paglabas niya, nanlamig ang kamay niya. Hindi ito text. Hindi tawag. Nagpi-play ang parehong untitled audio file na galing sa phone ni Lino. Pero ang mas nakakatakot? Naka-off ang data. Walang signal. Hindi iyon ang phone niya— wala siya dapat ganitong file. Sa screen ay may lumalabas na bagong waveform, mas malinaw, mas buhay. At mula sa speaker ay sumingaw ang boses na walang tunog kanina—pero ngayon malinaw, masyadong malinaw. “Mira… nakarating na ako. Ang ganda dito. Sumunod ka na.” Nanigas ang buong katawan niya. Hindi iyon boses ng anino. Hindi boses ng estranghero. Boses iyon ni Lino. CHAPTER 3 — Ang Kanta na Hindi Dapat Mapakinggan Hindi alam ni Mira kung ilang segundo siyang nakatayo roon, nanlalamig, nakatitig sa screen ng phone na hindi naman dapat marunong mag-play ng audio file na iyon. Pero naririnig niya ang boses— malinaw, walang static, walang halong multo. Boses talaga ni Lino. “Mira… sumunod ka. May kailangan kang makita.” Napaurong siya, halos madapa sa gilid ng platform. Hindi tama ‘to. Hindi pwede ‘to. At bago pa man siya makapag-react, biglang nag-blackout ang buong Bahaghari Station. Sumindi ang emergency lights—pula. Mapurol. Parang sirena ng lumulubog na barko. 3:03 PM — Ang Pagbalik ng Babae Sa pagitan ng mga ilaw na pumipintig, may unti-unting lumitaw sa dulo ng platform—ang babaeng staff na tumalon kanina. Pero ngayon, nakatalikod ulit. At ang mga paa nito… nakalutang mga tatlong pulgada sa sahig. Hindi naglalakad. Hindi gumagalaw. Nakabitin lang. “M-Miss?” nauutal na tawag ni Mira. Dahan-dahang umikot ang babae, parang nakasabit ang leeg sa kawad. Hindi nag-angat ng katawan—ulo lang ang gumalaw, tulad kanina. Nang tumambad ang mukha nito, napaatras si Mira, sumayad ang likod niya sa pader. Ang babae ay may mukha… pero walang bibig. Puro balat. Walang butas. Walang labi. Walang mismong bahagi kung saan dapat nagmumula ang boses. Pero nagsalita ito. At iyon ang pinaka-nakakakilabot. “Hindi siya ang kuya mo.” Nanginginig ang tuhod ni Mira. “A-Ano?” “Ang naririnig mo… tunog lang. Ginamit ang tinig niya. Hinubog. Ginaya.” Umusog ang babae palapit—hindi naglalakad, kundi dumudulas sa sahig na parang hinihila ng hangin. “Kung sasagot ka… ikaw ang susunod na kokopyahin.” Nanikip ang dibdib ni Mira. Bakit? Ano ba ‘to? Ano ang kinuha kay Kuya? Ang Tunog sa Riles Biglang nagbago ang tunog sa istasyon—hindi na awit, kundi parang marahas na pagtapik ng bakal, isang ritmo na paulit-ulit. Tak, tak, tak, tak. Tapos sumunod ang ibang tunog— parang daan-daang bulong sa ilalim ng tubig. Ang babae, na ngayon ay nasa dalawang hakbang na lang mula kay Mira, ay tumigil. “Dahil nandito na sila. At nakahanap na sila ng bago.” May inabot ang babae—isang scrap ng lumang papel na may letra mula sa typewriter. Nakasulat: “ANG MAKAKARINIG AY NAGIGING TUNOG.” At bago pa man makapagtanong si Mira, biglang nawala ang babae—hindi nag-fade, hindi naglakad—kundi parang pumutok ang hangin at nawala ito sa gitna ng kisapmata. Ang Tunog na Nagsasalita Muling nag-vibrate ang phone niya. At sa gitna ng dilim, sumindi ang screen, nagliwanag sa mukha niya. Ang waveform sa screen ay gumagalaw. Mas mabilis. Mas agresibo. Tapos nagsalita ulit ang boses. At ngayon, hindi na boses ni Lino. Boses na ni Mira. “Mira… iwan mo na ‘yang katawan mo. Halika. Mas madali kung sabay tayo.” Para siyang nabingi. Para siyang nahulog. Parang may humila sa sikmura niya papababa. Sila… ginagaya ka na. Napabitaw siya sa phone—tumama iyon sa sahig, pero hindi tumigil ang boses. “Miraaa… sagutin mo naman ako…” Hindi niya alam kung saan nanggagaling ang sigaw niya—takot, gulat, o galit—pero tumakbo siya palabas, patungo sa hagdanan ng station. Pero pagkarating niya sa taas— Hindi na iyon ang labas ng Bahaghari Station. Nasa harap niya ay isang mahabang hallway na hindi niya kilala. Madilim. Mahaba. At sa dulo ay may isang pintuang may sinding ilaw. At sa pinto ay may nakapaskil na papel: “AUDIO ENGINEERING SOCIETY – PROJECT: BAHAGHARI” YEAR: 2005 MEMBERS: 23 STATUS: MISSING” Bago niya pa napigilang sarili, may humawak sa balikat niya mula sa likod. Mainit. Pamilyar. At may boses na umalingawngaw sa mismong tenga niya: “Mira… bakit ka tumatakbo?” Boses iyon ni Lino. Pero alam ni Mira— wala si Lino doon. At hindi na niya sigurado kung may dapat pa siyang sagutin. CHAPTER 4 — Ang Hallway ng Mga Nawawala Nanigas si Mira. Hindi dahil sa kamay sa balikat niya—kundi sa init nito. Tao ang may ganoong init. Hindi multo. Hindi tunog. Pero alam niyang hindi iyon si Lino. Dahan-dahan siyang lumingon, halos hindi humihinga. At pagharap niya— Walang tao. Walang kamay. Walang kahit ano. Parang hangin lang ang humawak sa kanya. Pero ang boses… nanggaling iyon mismo sa balikat niya. Ang Hallway Pagharap niya ulit sa hallway, napansin niyang umikli ito. Kanina mahaba—mahigit trentaing metro. Ngayon parang sampu na lang. At ang pinto sa dulo? Mas malakas ang ilaw, mas malinaw ang signage: AUDIO ROOM — PROJECT BAHAGHARI AUTHORIZED PERSONNEL ONLY Lumunok si Mira. Dahan-dahan siyang naglakad habang nanginginig ang mga tuhod. Sa bawat hakbang niya, may naririnig siyang pabulong na tunog—hindi boses, pero tunog ng tunog. Parang simpleng static, pero may ritmo. Parang may sinusubukang makabuo ng salita. Pagdating niya sa tapat ng pinto, may maliit na rectangular window. Sumilip siya. At halos hindi siya makahinga. Ang Silid ng Tunog Sa loob ay may mga lumang reel-to-reel machines, tape recorders, microphones, at speakers na mukhang mga kagamitan pang-eksperimento noong early 2000s. Pero hindi iyon ang dahilan ng panginginig niya. May dalawampu’t tatlong silya sa loob, paikot ang ayos—parang classroom. At sa bawat silya ay may nakaupo. Pero hindi tao. Hindi rin multo. Puro anino. Legit literal na silhouette—walang mukha, walang detalye. Parang shadow people na may katawan pero walang laman. Nakaupo. Tahimik. Hindi gumagalaw. At sa gitna ng silid ay isang malaking mikropono na may umiikot na pulang ilaw. Habang pinagmamasdan niya, biglang tumapik mula sa mic ang isang tunog. Tak… tak… tak… Tapos sumunod ang isang distorted na boses: “ATTENDANCE CHECK. PROJECT BAHAGHARI — ROLL CALL.” Isa-isang nagtaas ng ulo ang mga anino. Sabay nagsalita: “Present.” Pero ang nakakatakot — hindi boses ng anino ang lumalabas. Mga boses iyon ng tunay na tao. Mga boses na ninakaw. Ang Listahan May nakalagay sa kahoy na mesa sa harap ng pinto: isang register book. Lumang-luma, may punit at naluma ang tinta. Binuksan ito ni Mira. At naroon ang listahan: PROJECT BAHAGHARI: MEMBERS (2005) LARA DELA CRUZ – Status: Present MARK VILLAROSA – Present EMILIO SANTOS – Present … Hanggang #23. Sa pinakailalim, may bagong tinta—halatang hindi kabilang sa original list. 24. LINO SANTOS – Present Nanlaki ang mata ni Mira. Hindi kailanman naging bahagi si Kuya ng project na ito—bata pa siya noon! Paglingon niya sa pinto, ang mga anino ay nakatingala na sa mismong glass window kung saan siya nakasilip. Sabay-sabay. Wala silang mata pero alam niyang nakatingin sila sa kanya. “ATTENDANCE… PLUS ONE.” Narinig ni Mira ang automated voice mula sa loob. “NEW ENTRY DETECTED. VOICE MATCH: MIRA SANTOS.” Nanlamig siya. “Hindi—hindi ako—” “ADD TO RECORD?” Kasunod noon ay ang unti-unting pag-angat ng isang anino mula sa upuan sa gitna—mas malaking silhouette, mas solid. Tumayo ito. Lumapit sa pinto. Huminto sa harap mismo ni Mira, tabing salamin lang ang pagitan nila. At sa loob ng salamin, sa mismong aninong iyon… nakita niya ang sarili niya. Hindi reflection— hindi eksaktong galaw. Hindi sumasabay. Ito ay ibang Mira, nakangiti nang pagkalalim-lalim. At nagsalita ito gamit ang boses niya: “Hi, Mira.” “I’m ready to take your place.” Ang Pintong Bumukas CLACK. Biglang bumukas ang pinto ng hallway sa likod niya—hindi ang door ng audio room, kundi ‘yung pinanggalingan niya. At mula roon ay dumaan ang malamig na hangin na may kasamang boses na pamilyar pero masyadong mababa para maging tao. “Mira… hindi ka makakaalis.” Tumingin siya sa dulo ng hallway. At naroon—sa dilim— ang silhouette ng isang lalaki. Hindi ito yung anino sa loob ng silid. Mas malinaw. Mas tao. Mas… pamilyar. Habang papalapit ito, unti-unting lumilinaw ang mukha. At ang mukha— ay mukha ni Lino. Pero ang mga mata… hindi mata ng taong buhay. At ang bibig nito ay nakangiti nang sobrang lapad… mas malapad kaysa dapat kaya ng tao. “Halika na, Mira.” “Simulan na ang recording.” CHAPTER 5 — Ang Pagpunit sa Tunog Mabilis ang t***k ng puso ni Mira—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa dalawang bersyon ng kapatid niya na tila unti-unting bumabalot sa mundo niya. Isang anino sa loob ng silid na ginagaya ang boses niya. At isang Lino sa dulo ng hallway, papalapit nang papalapit, dala ang ngiting hindi sa tao. Ang utak niya ay umiikot, nanginginig ang kalamnan, pero ang instinct niya ay malinaw: Tumakbo. Pero hindi niya magawa. Ang hallway ay nag-iiba. Humihigpit. Humahaba. Parang minamaniobra ng isang taong marunong mag-edit ng audio—pino, kontrolado, sinasadya. “Mira…” tawag ng ‘Lino,’ ngayon ay tatlong hakbang na lang palapit. “Kapag sumama ka, makikita mo ako.” Pumikit si Mira, pilit nilalabanan ang panic. Hindi siya ang Kuya ko. Hindi siya ang Kuya ko— Ang Tunog na Di Dapat Ibalik Mula sa loob ng audio room, muling nagsalita ang automated voice: “RECORDING STARTS IN: FIVE…” Sabay-sabay na humarap ang 23 anino sa mikropono, parang choir na naghihintay ng cue. “FOUR…” Pumintig ang sahig. Naramdaman niyang parang nagkakabit ang paligid—parang nagsasara ang espasyo. “THREE…” Itinaas ng aninong ‘Mira’ sa loob ng silid ang kamay nito, nakangiti pa rin nang sobrang lawak. Nakahilera ang mga daliri nito, parang naglalambing, pero ang intensyon… madilim. “TWO…” Huminto si Lino—o ang nilalang na kamukha niya—sa harap mismo ni Mira. Inabot nito ang kamay, malamig na parang metal ang balat. “Halika.” “Dito, hindi ka mawawala.” Pero ang totoo? Dito siya mawawala. Buburahin. Gagawing tunog. “ONE…” Ang Napunit na Katahimikan Sa mismong segundo bago magsimula ang “RECORDING”, may ginawa si Mira na hindi inaasahan ng kahit anino sa silid: SINIPA NIYA ANG PINTO NG AUDIO ROOM. BLAGGGG!!! Tumilapon ang pinto, kumarampal sa pader, at isang bagay ang nangyari na halatang hindi dapat mangyari: Nagbalikwas ang mga anino. Literal na parang nabasag na tubig ang mga silhouette—kumurap, nag-alon, sumabog ang mga gilid nila. May maririnig na mahinang pigtik, parang nagkakaroon ng glitch sa 3D render. At ang automated voice ay biglang nag-error: “RE—…RE—… RECO— SYSTEM FAILURE.” Mabilis na sinamantala ni Mira ang saglit na iyon. Hinablot niya ang lumang reel tape mula sa mesa—isang bilog na metal na may magnetic tape na nakalawit. At iyon ang itinapon niya sa sahig nang malakas. PAK! Sa sandaling bumagsak iyon—para bang may napigtas sa hangin. At narinig niya ang reaksyon ng mga anino: Isang sabay-sabay na ungol… hindi ng tao, hindi ng hayop… kundi ng mismong TUNOG na nasaktan. Ang Tunog na Tumatakas Humigpit ang hangin. Nanginginig ang pader. Nagsimulang mabaluktot ang hallway, parang nilulukot na papel. Napatigil ang Lino-sa-likod niya. Hindi na ito lumalapit. Nakatigil ito, parang nakapako. At doon niya na-realize: Hindi sila makagalaw kapag may sira ang recording system. “Kuya…” mahinang bulong niya, kahit alam niyang hindi iyon ang kapatid niya. “Kung nasaan ka man sa loob nito… magpapatuloy ako.” At tumakbo siya. Hindi niya inintindi ang nilalang na naka-anyong Lino na nagkakandaluha ang mata o naglalakad papalapit. Hindi niya inintindi ang mga aninong nag-e-echo na parang sumusunod sa bawat hakbang niya. Naghanap siya ng EXIT. At sa mismong dulo ng nagwawalang hallway— lumitaw ang isang door sign na kanina ay wala: “ARCHIVE ROOM — DO NOT ENTER” Mas maliwanag. Mas bago. At parang hinihila siya. Parang may gumagabay na kamay sa likod ng ulo niya. Ito ang hindi dapat puntahan… kaya ito mismo ang pupuntahan ko. Hinawakan niya ang door knob. Mainit. Mas mainit kaysa kamay ng nilalang kanina. At pag-ikot niya ng hawakan— may narinig siyang malinaw na boses mula sa loob. Hindi multo. Hindi tunog. Boses ng totoong tao. Pagod. Hingal. Mahina. Pero buhay. “M…Mira? Mira, anak? Ako ‘to… si Mama.” CHAPTER 6 — Ang Archive ng Mga Boses Natigilan si Mira. Hindi dahil sa pinto. Hindi dahil sa dilim. Kundi dahil sa boses. Boses ng Mama niya. Mahina, halos pabulong. Pero walang duda — iyon ang boses na nagpapatulog sa kanila ni Lino noong bata pa sila. Pero imposibleng naroon ang Mama niya. Nasa trabaho ito, malayo sa Lumina. Hindi ito dapat nasa isang… hindi maramang ipaliwanag na lugar. “Ma…?” pabulong niya, nanginginig. “Anak… tulungan mo ’ko. Hindi ako makalabas dito.” May tunog na kumaluskos. Hindi parang paa. Parang tape na umiikot. Lumunok si Mira at marahang itinulak ang pinto. Sa Loob ng Archive Room Pagbukas niya, bumungad ang isang silid na hindi kahawig ng hallway. Hindi rin kahawig ng audio room. Ito ay isang library, pero hindi ng libro. Isang napakalaking storage room na puno ng: lumang cassette tapes reel-to-reel films beat-up vinyl records audio logs na hindi na ginagamit mga CD na walang labels pati mga speaker na tila galing pa sa dekada 80 At sa gitna ng silid ay may isang old radio console, umiilaw ang pulang “ON AIR” sign. Doon nanggagaling ang boses. Kung saan-saan nakakalat ang tapes. Lahat ay may hand-written label: Subject 03 — Vocals Subject 09 — Half-recorded Subject 14 — Fragmented Subject 18 — Recovered but unstable At sa isang sulok, may isang kahon na natuklap ang takip, nakalagay: “PROJECT BAHAGHARI — ORIGINAL SAMPLES” May isa pang sub-label: SANTOS FAMILY — VOICE EXTRACTION 2005 Nanlamig ang mga daliri ni Mira. Bakit… bakit nandito ang apelyido namin? Ang Boses sa Console Muli siyang tinawag ng boses. “Mira… nandiyan ka ba? ’Nak, pakinggan mo ako…” Lumapit siya sa console — at doon naramdaman ang pinakanakakakilabot: Hindi galing sa loob ng radio ang boses. Galing ito sa mismong speakers na nakakalat sa paligid, sabay-sabay, parang pinagtagpi-tagping recording. “Ma…” pabulong niya. “Totoo ka ba? Ikaw ba talaga ’to?” Tahimik. Tapos biglang — “Mira… huwag ka nang lumapit diyan.” Biglang nag-iba ang tono. Hindi na parang Mama. Masyadong kalmado. Mas tuwid. Halos robotic. “Hindi mo dapat buksan ang kahit alin sa tapes.” Nakapako ang mga mata ni Mira sa isang kahon — nakalagay: TAPE #24 — LINO Nag-init ang lalamunan niya sa kaba. “Nasaan si Kuya?” “Ma, kung ikaw ’yan — nasaan si Lino?!” Tahimik ulit. Tapos isang sagot na parang ginamitan ng sampung magkaibang boses na pinagdugtong-dugtong: “Nariyan lang siya.” “Kasama mo.” “Nasa paligid.” “Sa likod mo.” “Sa loob mo.” Napatigil siya. Hindi niya gustong lumingon. Hindi niya gustong malaman. Pero napansin niya ang isang bagay… Isang tape recorder sa sahig, naka-ilaw ang record button. At sa mismong screen nito… nagpi-play ang waveform. Pero ang file name ay: VOICE SAMPLE 24 — “MIRA (LIVE)” Ako?! Bakit meron silang… ako?! Bakit LIVE?! Bumilis ang t***k ng puso niya. Ang Pagsisimula ng Pagpapalit Mula sa likuran niya, may marahang yabag. Hindi ingay ng paa — huni ng tunog na ginagawang tunog ng hakbang. At isang boses ang dahan-dahang bumuga ng salita: “Mira… tapos na ang recording session.” Hindi niya kailangan lumingon para malaman kung sinong boses iyon. Boses niya. Pero mula sa ibang bibig. Marahang gumulong mula sa likod ng mga shelves ang isang silhouette na kamukha niya — ‘yung aninong nakita niya sa audio room kanina. Pero ngayon mas malinaw. Mas solid. Mas… buhay. At ito’y nakangiti. Ngiting hindi niya kayang gawin kahit kailan. “Pwede ka nang magpahinga. Ako nang bahala sa 'yo.” Ang anino ay papalapit, mabagal pero tiyak. At habang papalapit ito, naririnig ni Mira ang mga tapes na nag-iingay nang sabay-sabay — parang chorus ng mga boses na gustong makalaya. Kasama doon ang isa— isang boses na nagmamakaawa. “Mi… Mira… tulungan mo ’ko…” Si Lino. Ang totoong Lino. Hindi ang ginayang boses. Hindi ang tunog. Nanggagaling ito sa tape #24. Humawak si Mira sa tape. Nag-aalangan. Kinakabahan. Kung bubuksan niya ito… baka mailabas niya ang kapatid niya. Pero baka rin niyang ilabas ang nilalang na kumakain ng tunog. Sa likuran, papalapit ang anino niya. “Huwag mo ’yang hawakan.” “Hindi mo na kailangan ‘yan.” “Ako na ang papalit sa ’yo.” At sa gitna ng lahat ng iyon — umilaw ang isa pang tape sa shelf. Label: TAPE #00 — “THE ORIGINAL AWIT” At bigla itong nag-play nang mag-isa. Ang pamilyar na himig… ang awit na narinig ng kuya niya… ang awit na nagbura ng mga tao… ang awit na humahanap ng kapalit… ngayon ay tumutugtog na sa buong silid. At sa unang nota pa lang— nawala ang lahat ng ilaw. CHAPTER 7 — Ang Tunog na Hindi Para sa Tao Pagpatay ng mga ilaw, parang may humigop sa buong silid — hindi hangin, kundi katahimikan, isang uri ng katahimikang parang may biglang nag-mute sa buong mundo. Walang ugong. Walang paghinga. Walang kahit anong tunog… maliban sa awit. Isang lumang himig na parang mula sa radyo na may static, pero malinaw ang bawat nota — parang sinusubukang pumasok sa loob ng isip niya. Hindi marinig sa tenga. Naririnig sa utak. Mira humawak sa shelf para hindi matumba. Sa likod niya, narinig niya — o naramdaman niya — ang paglapit ng anino niya. Hindi ito naapektuhan ng dilim. Parang mas lalo pa itong lumalakas. “Mira…” “Hindi mo ’to kayang labanan.” “Ginawa kayo para dito.” Ang boses nito ay pinaghalong tunog ng radyo, bulong ng hangin, at mismong boses niya. Iyon ang pinakakinakatakot. Hindi mo alam kung ikaw ba o hindi. Ang Susi ng Awit Habang nalilito siya, isang bagay ang napansin ni Mira: Ang awit… Hindi basta awit. May uulit-ulit na pattern. May bulong sa likod nito — parang may dalawang audio layers. Isa ang melody. Isa ang command. At habang mas patagal itong tumutugtog, mas lumilinaw ang bulong sa likod— “Sumunod ka…” “Isuko mo ang tinig mo…” “Ibigay mo ang presensya mo…” “Kami ang uulit sa ’yo…” Napakapit siya sa tenga niya pero hindi tumitigil ang tunog. Wala itong pinipili. Hindi maa-block. Ang Nagliliwanag na Tape #24 Sa sahig, biglang nag-last flicker ang pulang ilaw ng Tape #24 — LINO. Tapos bigla itong nag-open — hindi dapat posible dahil mechanical ang lock nito — pero nag-click ito na parang kusang nagpasya. Isang malamig na hangin ang lumabas mula roon, may kasamang pamilyar na boses: “Mira… tumakbo ka…” Si Lino talaga iyon. Hindi tunog ng recorded, hindi robotic. Hindi pinutol-putol. Totoong Lino. Humihingal. Natatakot. “Kuya?!” sigaw niya. Pero mabilis na sumagot si Lino, parang minamadali: “Hindi ako puwedeng lumabas. Ikaw lang ang may kayang tanggalin ang lock.” Parang may hinabol ang salita niya — tapos nag-crackle ang tape, humina ang boses: “Mira… bilisan mo… bago ka nila—” Biglang naputol, parang may nag-mute. Ang Balak ng Anino Muling nagsalita ang anino, mas malapit na ngayon — ilang hakbang na lang mula sa likuran niya. “Hindi mo mabubuksan ’yan.” “Hindi ka namin ginawa para magligtas.” “Ginawa ka namin… para palitan.” Humigpit ang lalamunan ni Mira. “Anong ibig mong sabihin? Bakit kami? Ano bang ginawa ninyo sa pamilya namin?!” May marahang tawa ang anino — tunog na pinaghalo ang tatlong boses, kasali ang boses niya. “Hindi kayo pinili. Kayo ang pinakamadaling i-record.” Parang may malamig na kamay na gumapang sa batok ni Mira. Hindi niya alam kung imahinasyon lang o totoo. Ang Pagbagsak ng Shelves Tumuwid ang anino, at sa isang iglap… PARANG MAY MALAKAS NA HANGING SUMABOG. Nagbagsakan ang ilang tape shelves — sumisigaw ang mga lata, tumilapon ang mga reel, nagkalat ang mga disc. Nagulantang si Mira. Hindi galing sa anino ang hangin. Hindi rin galing sa kanya. Galing ito sa Tape #00 — The Original Awit, na ngayon ay mas umiilaw pa, parang puso na nagpa-pump ng liwanag. At bawat t***k ng liwanag nito — may kasunod na tunog. Tunog ng milyong boses na nagbubulong sabay-sabay: “Isa pa…” “Isa pang tinig…” “Isa pang katawan…” “Isa pang presensya…” Nakita Niya ang Totoong Mukha Habang patuloy ang pagbagsak ng shelves, ang anino ay natamaan ng nagkahulog-hulog na tapes — pero hindi ito nawalan ng balanse. At sa kabila ng pagdagundong… Mira nakita ang mukha nito sa unang pagkakataon. Maliwanag dahil sa flash ng Tape #00. At hindi iyon mukha niya. Hindi rin mukha ng kahit sinong tao. Isa itong mukha na parang gawa sa punit-punit na sound waves, nag-a–adjust, umiikot, nagbi-blur, nagsha-sharpen — walang permanenteng anyo. Parang katawan na hindi marunong maging katawan. Parang nilalang na hindi dapat may mukha. At sa gitna ng patuloy nitong pagbaluktot, muli itong ngumiti gamit ang isang bibig na hindi pa tapos mabuo: “Pagod ka na, ’di ba? Hayaan mo na ’ko ang tumapos ng kwento mo.” At umaabot na ang kamay nito kay Mira. Isang kamay na hindi laman — kundi tunog. Ang mismong awit na sinusubukang makuha siya. Ang Pagbitak ng Tape Room Diretso niyang narinig ang huling salita ni Lino — hindi