บำเรอรัก

บำเรอรักEp.4 อาละวาด

รามสูรพุ่งเข้าไปบดขยี้ริมฝีปากตนเองลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของอีกฝ่าย โรสรินทร์ไม่ทันตั้งตัวจนร่างของราทสูร ล้มทับเธอลงบนโซฟาหรูเต็มแรง ร่างหนามอบจูบอันแสนเร่าร้อนให้กับคนใต้ร่าง

จ๊วบๆ!!!

จ๊วบ!!

แต่โรสรินทร์กลับไม่มีท่าทีว่าจะคล้อยตามเลยสักนิด เธอรู้สึกเพียงความเจ็บแสบบริเวณริมฝีปาก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วกระพุ้งแก้มเต็มไปหมด

"ฮึก!อ่อยย"

กำปั้นเล็กรัวเข้าตรงไหล่กว้างซ้ำๆ น้ำเสียงอู้อี้พยายามขัดขืนเต็มทน หยดน้ำตาพรากลงมาบนใบหน้าสวย สัมผัสอุกอาจนี้มันเกินกว่าที่เธอจะตั้งรับไหว

"อ๊าาา! จะเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาทำไม ในเมื่อเธอต้องการให้มันเป็นแบบนี้?"

คนเมาไม่ได้ใจดีที่ยอมถอนริมฝีปากออกมาอย่างง่ายดายตามคำขอ เพียงแต่ต้องการก่นด่าอีกฝ่ายเพื่อความสะใจของตนเองก็เท่านั้น

'โรสรินทร์คงเตี้ยมกันกับครอบครัวของเธอและกับมารดาของเขามาก่อนแล้ว'

"อุ๊บ อื้อออ!"

ไม่ทันให้คนใต้ร่างได้พักหายใจ รามสูรก็ก้มลงมาบดขยี้ปากเล็กอีกครั้ง อย่างดิบเถื่อนแม้ได้รสชาติของเลือด ก็ไม่มีอะไรสามารถหยุดรามสูรได้แล้วตอนนี้

อย่างน้อยๆเราก็เคยเป็นเพื่อนกันในตอนเด็ก แล้วเธอจะมายอมถูกคลุมถุงชนเพื่อทำเรื่องทุเรจๆนี้ไปทำไมกัน

"จ๊วบๆ!!"

"ฮึก! รามอย่าทำแบบนี้"

"หึ! สำออย"

"มองฉันแบบนั้นทำไม เธอจะบอกว่าเธอไม่เคยงั้นเหรอ? มันใช้ไม่ได้ผลหรอกเพราะกลิ่นคาวความร่านของเธอมันออกมาซะขนาดนี้โรสรินทร์"

น้ำคำเจ็บแสบยังพ่นออกมาไม่หยุดหย่อน ดวงตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งราวกับเธอไม่ใช่คน ราวกับจะบีบคอฆ่ากันตายมันเสียตรงนี้

"ฮึก!...."

ม่านน้ำตายังคงถ่าโถมลงมาอาบผิวแก้มขาว สมองพลันสับสนงุนงง แต่ก็พอจะเข้าใจว่าคนเราก็สามารถเปลี่ยนไปตามกาลเวลาอยู่แล้ว

เธอได้รับรู้แล้วว่ารามสูรคนก่อนได้ตายจากโลกนี้ไปแล้วจริงๆ

จ๊วบๆ!!

"..."

จนแล้วจนเล่าคนเมาก็ยังคงล่วงเกินร่างบางโดยซุกไซร้ใบหน้าหล่อไปตามซอกคอขาว ตามร่างกายนุ่มนิ่ม ขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดง

ทำให้ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงของรามสูร โรสรินทร์นั้นเก็บกลั้นอารมณ์เอาไว้ ไม่ใช่ว่ายอมแต่เธอเสียใจจนพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

"ฮึก!"

ปลายคางมนถูกมือหนาบีบเข้าอย่างเต็มแรง สร้างความเจ็บปวดจนโรสรินทร์เบ้หน้า

รามสูรทำราวกับว่าโกรธเกลียดกันมานาน ก็อยากรู้แล้วเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ออกไป อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!!"

รามสูรขบกรามแน่น เอ่ยไล่อีกฝ่ายไปอย่างไม่ใยดี

ผลั๊กกก!

"โอ้ยย..."

หนำซ้ำยังไม่หยุดแสดงพฤติกรรมอันธพาล ร่างเล็กถูกผลักออกจนแผ่นหลังกระทบกับกำแพงห้องเต็มแรง

.

.

ร่างสวยเดินออกจากคอนโดหรูของชายหนุ่มไปอย่างไร้เรี่ยวแรง โรสรินทร์เก็บข้าวของออกมาจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด เหตุการณ์เมื่อครู่ที่อีกฝ่ายทำร้ายเธอ

นั้นเลวร้ายเกินคำบรรยายสำหรับมิตรภาพที่เคยมีให้กันในช่วงวัยเด็กและในเมื่อเขาไม่เต็มใจให้เธออยู่ร่วมด้วย เธอก็จะไม่ขอหน้าด้านหน้าทนอยู่อีกต่อไป

'ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย'

"ฮึก...อึก!"

แต่ใจเจ้ากรรมมันกลับรู้สึกหน่วงๆตรงอกข้างซ้ายอีกแล้ว โรสรินทร์รู้ว่าตนเองนั้นยังตัดใจจากรามสูรไม่ได้ถึงเป็นแบบนี้

ร่างเล็กก้าวขาเรียวออกจากลิฟท์ ลากกระเป๋าเดินทางอย่างทุลักทุเลออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

ใบหน้าสวยยังคงมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ แม้รามสูรไร้น้ำใจขับไล่ แต่เธอก็ยังมีเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือไม่ใช่ชีวิตนี้เหลือเพียงรามสูรเท่านั้น

ทั้งที่ควรจะคิดแบบนี้ได้ตั้งนานและไม่ควรมาเหยียบที่นี่เลยด้วยซ้ำ

แต่เพราะไม่ใช่เหตุผลใดเลย มีเพียงสิ่งเดียวนั่นคือโรสรินทร์แอบรักรามสูรอยู่ฝ่ายเดียวจึงเสนอตัวเองเข้ามาในชีวิตเขา...อีกครั้ง

จวบจนดึกดื่นสองข้างทางหลงเหลือเพียงความเงียบเข้ามาปกคลุม ร่างสวยที่เดินไปตามทางอย่างไม่มีจุดหมาย เป็นเพราะต้องการใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักพัก

แต่เวลานี้เห็นจะไม่เหมาะ โรสรินทร์เริ่มรู้สึกหวาดกลัวบริเวณรอบข้างขึ้นมา

จึงต่อสายโทรหาเพื่อนสนิทให้มารับ สักพักรถหรูของเพื่อนรักก็จอดเทียบฟุตบาท

"ยัยโรสขึ้นรถเร็ว!"

"ใครทำแกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้น่ะ"

ลูกปลาสาวสวยคุณหนูไฮโซชื่อดังที่ถึงแม้ภายนอกอาจจะดูแรงๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นคนจิตใจดีต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกโดยสิ้นเชิง

เมื่อลูกปลาลงรถไปเค้นเอาคำตอบจากเพื่อนรักซึ่งโรสรินทร์ทำได้เพียงยืนยิ้มทั้งน้ำตา ส่ายหน้าตอบลูกปลาว่าเธอไม่ไหว ความรู้สึกในตอนนี้เกินกว่าจะรับไหวจริงๆ

เป็นเพราะกำลังสมเพชตนเองเต็มที

เมื่อเข้ามานั่งในรถ ลูกปลาจึงไม่กล้าเค้นเอาคำตอบอะไรในตอนนี้เพราะดูจากสีหน้าของเพื่อนรัก

ไหนจะตามเนื้อตัวราวกับโดนรุมโทรมมาเลยจริงๆแม้จะรู้สึกโมโหมากแค่ไหนก็จะรอให้โรสรินทร์พร้อมมากกว่านี้ก่อน

แต่โรสรินทร์กลับพร้อมเล่าทุกอย่างให้ฟังเงียบๆ ระหว่างทางจนลูกปลาตกอกตกใจเอายกใหญ่

"แล้วมันได้ทำร้ายร่างกายแกไหม?"

"ไม่ๆรามแค่กำลังจะข่มขืนฉัน แต่ไล่ฉันออกมาก่อนที่จะทำสำเร็จ"

"...ฉันทำตัวเองยัยปลา"

"มันทำแกเว้ย อย่าโทษตัวเองเลยโรสเอ้ย ถึงแกจะไม่มีใคร แต่แกก็ยังมีฉัน นึกถึงฉันได้ตลอดเลยนะเว้ยโรส ฉันเสียใจนะที่แกมองข้ามอะ"

"ก็ฉันทำตัวเองไงปลา ถ้าฉันไปอยู่กับแกตั้งแต่แรก ฉันคงไม่น่าสมเพชขนาดนี้" โรสรินทร์ถอนหายใจพรืดยาวอย่างปรงตก ลูกปลาส่งทิชชู่มาให้ก็ซับหางตาตนเองไม่หยุด

"เอาหน่า ก็หัวใจแกมันเรียกร้องไง"

หนำซ้ำยังตบไหล่ให้กำลังใจ โรสรินทร์ยิ้มทั้งน้ำตามองเพื่อนรัก สำหรับเพื่อนคนนี้เกินคำว่าขอบคุณ