Evet.. bir bebek hem hayatımdaki bu sonsuz boşluğu doldururdu. Hem karşılıksız sevgisiyle bana bağlanırdı hem de bomboş olan hayatıma ölümüne bağlı kalacağım bir nedenim olurdu.
Aldığım nefesi kıymetlendirecek, bundan sonraki ömrüme sevgisini katacak, beni hayata yeniden bağlayacak bir bebek…
Tüm hücrelerimi esir alan bu düşünceyle bile heyecanlanmıştım. Sadece ve sadece bana ait olan o minik varlık cüssesine karşın, hayatımı baştan yazacak güce sahip olacaktı.
Deniz’in gözlerine baktım, masmavi gözlerindeki o saf masumluk beni büyülerken, parmağımı tutan eli hayatımın eksikliğini göstermişti bana.. peki ya cennet kokusu onu solumak bile ilk günden beri, beni tüm acılardan geçici de olsa uzaklaştırmış, huzur ekmişti bedenime.
Hatice teyzenin seslenişiyle daldığım düşünce okyanusu
