Umudunu kaybedip tükenmişliği yaşamak, bazen insanların ortak noktasını oluşturur. Sonrasında gelen boş vermişlik de aslında bir yönden kendimizi koruma iç güdüsünden kaynaklanır. Sonunda ölüm yok ya gibisinden tuhaf bir avuntu. Gerçekte beklenense, ufacık bir ihtimal olsa bile gelecek günlerin iyiyi getireceğidir. Çıkmaz gibi görünen de çaresizliğin kanıtı. Öyle ya da böyle salınıp gideriz yaşamın bilinmez akışında. Kesinliği asla bulunmayan, hayat avuntusu. İş olacağına varır diye düşünüp en olmazlara bile göz karartırız arada bir.''Ya hep ya hiç.''diyebilmek, beklemenin dayanılmaz azabının sonu da olabilir. Risk ara sıra kısır döngünün yönünü belirler. Ama, cesareti olana. Dik durup ben de varım diye söyleyebilme yüreği taşıyana.....
Cemal, kaç gün geçtiğinin hesabını şaş
