İnsan gönlü bir çılgın misali hep olmayacağa tutulur kalır. İmkansızın ışığına kapılır gider. Dışarıdan bakıldığında, dünya umrunda değil gibi görünen yaşamların hepsinin dibinde bir yara bulunur. Olamayanın acısı....Son sözü söyleme fırsatı bile bulunamamış, boynu bükük bir sevgi kaybı. Bir anda olmamıştır bu vurdum duymazlık hali. Pek çok aşamadan geçilir, üzüntünün her hali yaşanır. Tabir yerindeyse, açık yara, bir şekilde kemikleşir ve kişinin nedensiz öfkesinin, duyarsızlığının kaynağı olur. Zaman alan bu değişim sonucunda,içi başka, dışı başka hayatlar sürer gider...Yaşamak, doğal bir zorunluluksa, buna ayak uydurmak gerek diyerek, yeni yüzü ile yoluna bakar....Bakar da yönünü belirleyen o ince sızı, hep daim kalır varlığında....
Daraltılmış zamanlar, sınırları kesin çizgil
